กรุงเทพธุรกิจ

ผู้อ่านที่เห็นชื่อบทความชิ้นนี้แล้ว คงคิดอยู่ในใจว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะที่ผ่านมา ทั้งสองฝ่ายมีการปะทะกันจนเลือดตกยางออกมาแล้ว

มีการกล่าวหาโจมตีกันอย่างรุนแรงประเภทที่ว่าได้ยินแล้วคงนึกว่าชาตินี้คงไม่เผาผีกันแล้ว แต่คำกล่าวที่ว่า "ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวรทางการเมือง" ยังคงความเป็นจริงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นการเมืองของไทยหรือของต่างประเทศ

อย่าลืมว่า เหตุแห่งความขัดแย้งระหว่างเสื้อเหลืองและเสื้อแดงนั้น มาจากความขัดแย้งทางการเมืองโดยแท้ ผู้คนที่บาดเจ็บล้มตายจากการปะทะกันของเสื้อสองสีนี้ ไม่ว่าจะเป็นน้องโบว์หรือคุณณรงค์ศักดิ์ กรอบไธสงค์ ไม่ได้เกิดจากความขัดแย้งโกรธเคืองกัน เป็นการส่วนตัวมาก่อน แต่เกิดจากการปลุกปั่นยุยงของแกนนำของทั้งสองฝ่ายที่ชักจูงให้เข้าห้ำหั่นกัน

ใครจะนึกว่าหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ที่ชื่ออภิสิทธิ์ เวชชาชีวะจะโอบกอด จูบปากกันอย่างดูดดื่มกับเนวิน ชิดชอบ ผู้เคยโค่นล้มพรรคประชาธิปัตย์ด้วยการอภิปราย ไม่ไว้วางใจจนพรรคของตนเองตกเก้าอี้กรณี ส.ป.ก.4-01 มาแล้ว

ใครจะนึกว่าสหายที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขเมื่อคราวหนีเข้าป่าครั้ง 6 ตุลาคม 2519 มาด้วยกัน จะต้องมาแยกทางไปสวมเสื้อที่ต่างสี แล้วกล่าวโจมตีกันประหนึ่งว่าโกรธแค้นกันมาเป็นโกฏปี

ใครจะนึกว่าจอมพลถนอม กิตติขจร จอมพลประภาส จารุเสถียร พันเอกณรงค์ กิตติขจร หรือแม้กระทั่งพลเอกสุจินดา คราประยูร ที่ถูกขับไล่จากมวลชนเป็นเรือนหมื่น เรือนแสน จนเกิดการปะทะกันมีผู้เสียชีวิตมากมาย กลับสามารถเดินอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุขเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นจะฆ่ากันให้ตายเสียให้ได้

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ทำไมเสื้อเหลืองกับเสื้อแดงจะหันกลับมาจับมือกันไม่ได้ หากว่าจัดสรรอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองลงตัวกัน เพราะแท้จริงแล้ว "การเมืองเป็นเรื่องของการจัดสรรอำนาจ" เมื่อใดที่จัดสรรอำนาจและผลประโยชน์ทางการเมืองลงตัวกันแล้ว ก็ย่อมสามารถหันมาจูบปากกันได้อย่างแน่นอน

เสื้อเหลืองกับเสื้อแดงจะรวมกันได้อย่างไร

ณ สถานการณ์ปัจจุบันนี้ หากว่าเสื้อเหลืองสามารถสลัดคราบของแกนนำพันธมิตรบางคนที่อิงแอบกับพรรคประชาธิปัตย์ออกไปได้ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าแกนนำเสื้อเหลืองกำลังพยายามทำอยู่ ดังจะเห็นได้จากเหตุการณ์เดือนเมษายนที่ผ่านมา แกนนำเสื้อเหลืองต่างสงบนิ่งไม่ออกมาเคลื่อนไหวช่วยเหลือพรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นแกนนำรัฐบาลแต่อย่างใด ซึ่งเผลอๆ อาจอยากเห็นรัฐบาลที่มีพรรคประชาธิปัตย์เป็นแกนนำล้มลงเสียด้วยซ้ำกระมัง จนฝ่ายรัฐบาลต้องจัดตั้งม็อบเสื้อน้ำเงินออกมาปะทะกับเสื้อแดงที่พัทยา จนเหตุการณ์ลุกลามใหญ่โตดังที่เราทราบกัน

เสื้อเหลืองหลายคนออกมาเคลื่อนไหวไม่ได้ เป็นเพราะชื่นชอบคุณสนธิ หรือแกนนำ แต่ออกมาเคลื่อนไหวเพราะรับไม่ได้กับระบอบทักษิณที่เหลิงอำนาจ มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนและแทรกแซงสื่อมวลชนอย่างกว้างขวาง มีทั้งการอุ้มและฆ่าตัดตอนกว่า 2,500 ศพ มีการใช้กลไกของรัฐคอร์รัปชันเชิงนโยบายและผูกขาดตัดตอนเอื้อแต่ธุรกิจของกลุ่มและพวกตนเอง

ในทำนองเดียวกัน หากว่าเสื้อแดงสามารถสลัดคราบของคุณทักษิณ และนักการเมืองของพรรคเพื่อไทยออกไปได้ ซึ่งดูเหมือนว่าจะยาก แต่ต้องยอมรับความจริงว่า มีเสื้อแดงจำนวนไม่น้อยที่ออกมาเคลื่อนไหวสนับสนุน มิได้ออกมาเพราะความนิยมชมชอบคุณทักษิณ แต่เพราะทนเห็นการปฏิบัติที่เป็นสองมาตรฐานจากรัฐและเจ้าหน้าที่ของรัฐไม่ได้ หลายคนออกมาเคลื่อนไหวเพราะทนไม่ได้ต่อการที่สื่อกระแสหลักไม่เปิดพื้นที่ให้เขา หลายคนออกมาเคลื่อนไหวเพราะรับไม่ได้กับการรัฐประหารของทหารที่ทำให้บ้านเมืองล้าหลังและวุ่นวายจนถึงปัจจุบัน หลายคนออกมาเคลื่อนไหวเพราะทนเห็นการกระทำที่เลอะเทอะของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหลักผู้ใหญ่ในบ้านในเมืองไม่ได้

แต่ที่แน่ๆ ที่ทั้งสองกลุ่มมีเหตุผลตรงกันในการออกมาเคลื่อนไหวทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดง ก็คือ "ความอยุติธรรม" ในสังคมที่อำนาจทางการเมืองถูกผูกขาดโดยคนไม่กี่ตระกูล ไม่กี่อาชีพ คนรวยยิ่งรวยขึ้น คนจนยิ่งจนลง อำนาจทางธุรกิจถูกผูกขาดโดยคนไม่กี่กลุ่มที่แอบอิงอำนาจรัฐ ฯลฯ

ฉะนั้น จึงมิใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใดที่เสื้อเหลืองกับเสื้อแดงจะหันกลับมารวมกัน เพราะมีจุดร่วมเดียวกัน คือ ต่อสู้กับความไม่เป็นธรรมในสังคมที่กำลังเกิดขึ้นและเป็นอยู่ในขณะนี้ และเหตุผลที่สำคัญที่ไม่อาจมองข้ามไปได้ ก็คือ "ศัตรูของศัตรูคือมิตร" นั่นเอง

หากเสื้อเหลืองกับเสื้อแดงรวมกันได้ แล้วใครจะหนาว

แน่นอนว่า หากเสื้อเหลืองกับเสื้อแดงรวมกันได้แล้ว ผู้ที่จะหนาวไปถึงขั้วหัวใจย่อมเป็นชนชั้นนำที่ยึดกุมอำนาจรัฐ และกลุ่มนายทุนขุนศึกผู้ที่หนุนหลัง ตลอดจนนักการเมือง อีแอบทั้งหลายไม่ว่าจะเป็น ส.ส.หรือ ส.ว.ทั้งหลายที่คอยฉกฉวยประโยชน์ จากการเคลื่อนไหวของเสื้อเหลืองเสื้อแดงนั่นเอง

การผลักดันนโยบายและการตรวจสอบการใช้อำนาจของเสื้อเหลืองและเสื้อแดงที่รวมกันโดยปราศจากการหนุนหลังจากนักการเมือง ย่อมเป็นการเคลื่อนไหวของภาคประชาชนที่แท้จริง ผู้ที่ทุจริตคิดมิชอบและฉ้อฉลย่อมอยู่ไม่เป็นสุข บ้านเมืองย่อมสะอาดและโปร่งใสขึ้น เพราะพลังมวลชนอันมหาศาลคอยตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐอยู่ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่แกนนำพันธมิตรบางคนมีแนวคิดที่จะกระโจนออกจากการเมืองภาคประชาชน ด้วยการพยายามขายแนวคิดจัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นมา ทั้งๆ ที่ตัวอย่างพรรคพลังธรรมก็เคยมีให้เห็นมาแล้วว่า ไม่ได้ผล

เราลองคิดทบทวนดูว่าเมื่อครั้ง 14 ตุลาคม 2516 ที่มวลชนออกมาเต็มถนนราชดำเนิน โดยไม่มีการแบ่งแยกสีเสื้อแล้วผลที่ตามมาว่าคืออะไร แน่นอนว่า เราสามารถโค่นล้มรัฐบาลทหารและนำประชาธิปไตยมาสู่สังคมไทยได้ แม้ว่าจะไม่คงทนนักเพราะถูกรัฐประหารในภายหลังอีกก็ตาม แต่ก็ถือได้ว่าเป็นการริเริ่มที่เป็นแบบอย่างมาจนถึงปัจจุบัน

แต่เมื่อหวนกลับมาถึงปัจจุบันที่มวลชนต่างแยกกันเดินเป็นเสื้อเหลืองเสื้อแดง แล้วผลที่ได้กลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง แทนที่จะได้การเมืองใหม่แบบที่เสื้อเหลืองต้องการ หรือการเมืองที่ปลอดจากการแทรกแซงของอำมาตยาธิปไตยแบบที่เสื้อแดงต้องการ แต่กลับเป็นว่าทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดงต่างถูกจับกุม และถูกตั้งข้อหากันระนาว มิหนำซ้ำ ยังมีการมุ่งร้ายถึงกับใช้อาวุธสงครามถล่ม เพื่อเอาชีวิตแกนนำ โดยผู้ที่ต้องการ "หยุดเสื้อแดงและสยบเสื้อเหลือง" เสียอีก

ถึงเวลาแล้วที่ทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดงที่จะหันกลับมาคิดที่จะออกจากสภาพของการเป็นเบี้ยที่ถูกจับวางไว้เพื่อป้องกัน ขุน โคน ม้า หรือเรือทั้งหลาย โดยต้องพร้อมที่จะเป็นเบี้ยหงายที่มีพิษสง สามารถเดินหน้าและถอยหลังได้หลายทิศทาง ไม่ตกอยู่ในสภาพที่เป็นเบี้ยคว่ำที่จะต้องถูกจับให้เดินเพื่อไปถูกกิน แต่เพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป

Tags : นักการเมือง • เสื้อเหลือง • เสื้อแดง • ชำนาญ จันทร์เรือง