กรุงเทพธุรกิจ

เศรษฐกิจตกสะเก็ดทุกหย่อมหญ้า เป็นประเด็น ทอล์ค ออฟ เดอะ ทาวน์ ไปแล้ว โดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะไปที่แห่งหนใดในกรุงเทพมหานคร หรือต่างจังหวัด

  หลายเสียงโอดโอยถึงความยากลำบาก จากภาวะเศรษฐกิจ ที่ถดถอยทุกวัน ดูเหมือนจะกินลึกโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เพื่อนผมเป็นผู้ประกอบการขายรถยนต์มือสอง บ่นให้ฟังดังๆ ว่า เดือนที่ผ่านมายังขายรถไม่ได้สักคัน และไม่รู้ว่าปีนี้จะอยู่รอดได้อย่างไร หากทุกอย่างยังเป็นอยู่อย่างนี้

 เมื่อวานนี้ก็มีข่าวไม่ดี ฐานะการคลังเริ่มมีปัญหา การจัดเก็บรายได้ต่ำกว่าเป้าหมาย จากที่เคยกะเกณฑ์กันว่า จะพลาดเป้าสัก 1.3 แสนล้านบาท ทำไปทำมาตัวเลขนี้อาจจะถึง 2 แสนล้านบาท เมื่อตัวเลขภาษีมูลค่าเพิ่ม ที่จะเป็นดัชนีชี้วัดการผลิต การบริโภค ภายในประเทศได้ระดับหนึ่ง ออกมาต่ำกว่าเป้าหมายเดือนละ 1 หมื่นล้านบาท มาเป็นเวลา 3 เดือนติดต่อกันให้แล้ว และมีแนวโน้มว่าจะพลาดเป้าอีกไม่น้อยกว่า 7 หมื่นล้านบาท ในช่วง 7 เดือนที่เหลืออยู่ในปีงบประมาณ 2552

 ยังไม่รวมถึงตัวเลขภาษีเงินได้นิติบุคคลงวดครึ่งปีแรกของปี 2552 ที่จะออกมาในเดือนสิงหาคมนี้ ที่คาดว่าบริษัทจดทะเบียนทั้งในตลาดหลักทรัพย์และนอกตลาดหลักทรัพย์ คงจะประกาศตัวเลขขาดทุน นั่นหมายความว่าการจัดเก็บภาษีนิติบุคคล ก็อาจจะต่ำกว่าเป้าหนักยิ่งขึ้น

 รายได้ 2 แสนล้านบาท ที่จะต่ำกว่าเป้าหมาย ตามที่ รมช.คลัง ประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ ประเมินนั้น ในความเป็นจริง อาจจะมากกว่านั้นก็ได้ หากภาวะเศรษฐกิจยังไม่กระเตื้อง มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจชุดแรก ที่มุ่งการแจกเงิน หว่านเงินคนรากหญ้า และคนเมือง ใช้ไม่ได้ผล ไม่สามารถ สร้างอำนาจซื้อ ได้ การบริโภคภายในประเทศ ก็ยังต้องซบเซาต่อไป ภาษีมูลค่าเพิ่มก็จะยิ่งลดลงไปอีก ยังไม่รวมถึงการลงทุน ที่ให้กระตุ้นแค่ไหน ก็ไม่ได้ผล หากอำนาจซื้อในมือประชาชนไม่เกิด

 โจทย์ใหญ่การบริหารเศรษฐกิจของรัฐบาล ไม่ใช่แค่การออกมาตรการออกมาแล้วจบ รัฐบาลจำเป็นอย่างยิ่งต้องสร้างอำนาจการซื้อในมือประชาชนให้ได้ การอัดฉีดเม็ดเงิน ไม่ว่าจะเป็นเงิน 2,000 บาท ที่มีผู้ได้สิทธิกว่า 9 ล้านคนนั้น จะต้องเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ สร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้จริง ไม่ใช่หวังผลเพียงแค่ความสำเร็จทางการเมือง ด้วยการมีชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ไปปรากฏบนเช็คที่แจกเท่านั้น

 ขณะที่ในภาคแรงงานที่จะมีคนตกงานนับล้านคน หากจีดีพีในปีนี้ติดลบ จนถึงวันนี้มาตรการของรัฐบาลยังไม่ชัดเจนเลยว่าจะช่วยอย่างไร ยังมั่วไปหมด จนจับต้นชนปลายไม่ถูก

 วันนี้ยังไม่มีใครตอบได้ว่าเศรษฐกิจไทยจะถึงจุดต่ำสุดวันไหน เช่นเดียวกับเศรษฐกิจอเมริกา ที่ไม่มีใครรู้ว่าจะต่ำสุดและฟื้นตัวเมื่อใด เรารออเมริกาฟื้นไม่ได้ จึงต้องเป็นหน้าที่รัฐบาล ที่ต้องเร่งปั๊มการใช้จ่ายในประเทศ ให้เห็นผลออกมาเป็นรูปธรรมและจับต้องได้ ไม่ใช่เพียงแค่คำสัญญาลอยๆ ที่ขาดความรับผิดชอบเท่านั้น

 ที่สำคัญการใช้จ่ายภายใต้งบประมาณจำกัดจำเขี่ยเช่นนี้ ต้องมีประสิทธิภาพ ตรงเป้า ตรงประเด็น ถึงมือกลุ่มคนที่รัฐบาลต้องการช่วยเหลืออย่างแท้จริง รัฐบาลควรจะต้องสังคายนาระบบข้อมูลของประเทศเสียใหม่ โดยเฉพาะข้อมูลคนจน และ ข้อมูลเกษตรกร ตามที่ได้มีการเสนอมาก่อนหน้านี้ เพื่อใช้เป็นฐานสำคัญดูแลความทุกข์ยากของประชาชนได้อย่างตรงเป้าหมาย ให้ได้ผล และรั่วไหลน้อยที่สุด

Tags : สร้างอำนาจซื้อ • วิกฤติเศรษฐกิจ •