กรุงเทพธุรกิจ

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พอจะกล่าวได้ว่า สังคมไทยเริ่มรู้จักคำว่า "ชนะ-ชนะ" (Win-Win) ด้วยกันทุกฝ่าย

จากการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือกลุ่มคนเสื้อแดง ที่เริ่มต้นตั้งแต่วันเสาร์ที่ 13 มีนาคม จนถึงการเคลื่อนขบวนไปทั่วกรุงเทพฯ เมื่อวานนี้ ที่ยังไม่มีเหตุการณ์ในระดับที่เรียกได้ว่าคือ "ความรุนแรง" เกินกว่ายอมรับได้

 หากย้อนกลับไปใน twitter@adisaklive เมื่อวันอาทิตย์ที่ 14 มีนาคม ผมได้ทวีตจากทั้งหมด 7 ทวีตๆ ละ 140 ตัวอักษร  ด้วยความรู้สึกทันทีทันใด หลังจากดูรายการ "เชื่อมั่นประเทศไทยกับนายกฯ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ" ทางช่อง 11 จบ เห็นว่าหากสังคมไทยได้ "ใช้สติ" และยึดมั่นสันติวิธี" อย่างจริงจัง แล้วปฏิเสธความรุนแรงในทุกรูปแบบ ความรุนแรงจะไม่เกิดขึ้น และสังคมจะเริ่มหันหน้ามาคุยกันแล้วลดอคติระหว่างกันลง

 เริ่มต้นทวีตแรก เมื่อเวลา 11.07 น. วันที่ 14 มีนาคม 2553 ก่อนเวลา 12.00 น. ของวันที่ 14 มีนาคม คำประกาศขีดเส้นตายของ "วีระ มุสิกพงศ์" แกนนำ นปช.ให้ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ยุบสภาภายใน 24 ชั่วโมง หรือนับไปถึง 12.00 น. วันจันทร์ที่ 15 มีนาคม ด้วยความหวังอยากจะให้ "ผู้ชุมนุมและรัฐบาลให้โอกาส "สันติวิธี" ทำงานก่อนจะใช้ความรุนแรงต่อกัน เพื่อเอาชนะให้เด็ดขาด  ตามความเชื่อผิดๆ ของสังคมไทย ว่า ต้อง "เลือดออก" แล้วเรื่องจะจบเร็วขึ้น

 1. ฟังนายกฯ พูด NBT ให้กอร์ปศักดิ์เป็น หน.คณะทำงาน คอยประสานงานคนเสื้อแดง ผ่านหมอเหวง ทำให้เบาใจได้เปลาะหนึ่ง เมื่อมีช่องคุยกันได้ ความรุนแรงจะลดระดับ

  2. หากคนเสื้อแดงยืนหยัดสันติวิธีอย่างถึงที่สุด แม้นายกฯ ยังไม่ทำตามเส้นตายยุบสภา  ก็ไม่ปลุกมวลชนให้โกรธทำรุนแรง ถือเป็นการสะสมชัยชนะของคนเสื้อแดง

  3. หากการแสดงท่าทีถ้อยทีถ้อยอาศัยต่อผู้ชุมนุมคนเสื้อแดงของนายกฯ ทาง NBT ได้ปฏิบัติเช่นนั้นจริง จากตำรวจ-ทหาร  แม้ไม่ยอมทำตามคำขู่ ก็ถือเป็นชัยชนะเช่นกัน

  4. หากหลังจากนี้ บทบาททหารค่อยๆ ถอยกลับเข้ากรมกอง ดังเช่นหลังเหตุการณ์พฤษภาคม 2535 ทำให้ต้นไม้ประชาธิปไตยกลับมาออกดอกหลากสี ตามวิถีสังคมที่ควรจะยอมรับได้

    5. พลังจากทุกภาคส่วนได้แสดงออกชัดเจน ปฏิเสธความรุนแรง ไม่ว่าจะเกิดจากฝ่ายไหน  ทั้งจากคู่กรณีแดงกับรัฐ ทำให้เป็นเกราะสังคมปรามสื่อ ไม่เติมไฟ

   6. เมื่อเหตุการณ์ผ่านพ้นไป โดยปราศจากความรุนแรงแล้วไม่มีใครชนะฝ่ายเดียว จะทำให้สังคมลดอคติ ฟังข้อเรียกร้องประชาธิปไตยมากขึ้น จนเริ่มก้าวแรกข้ามทักษิณ

    7. พลังสังคมจะต้องช่วยกันให้คนเสื้อแดง ส่วนที่ก้าวหน้าก้าวให้พ้นข้อเรียกร้องบุคคลทักษิณ แล้วแปรให้เป็นพลังขับเคลื่อนสังคมไปข้างหน้า

    การชุมนุมของ นปช.ที่เริ่มจากเสาร์ที่ 13 มีนาคม จนถึงเมื่อวานนี้ 1 สัปดาห์เต็ม โดยไม่มีเหตุรุนแรงถึงชีวิต แม้จะมีการสละเลือดจำนวนมากไปเทราดหน้าทำเนียบรัฐบาล หน้าพรรคประชาธิปัตย์และหน้าบ้าน "นายกรัฐมนตรีของเรา" 

    แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของความขัดแย้งในสังคมไทย ที่แม้ทุกฝ่ายจะมองไม่เห็นทางออกใดๆ เลย แต่กลับพัฒนาไปสู่การเปิดโอกาสให้ "สันติวิธี" เริ่มต้นทำงานอย่างจริงจัง หลังจากข้อเรียกร้อง "สมานฉันท์" ไม่บังเกิดผลใดๆ ในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา จนทำให้สถาบันปกเกล้าที่เป็นต้นคิดแนวทางสมานฉันท์ค่อยๆ เจือจางหายไป และไม่มีใครไปเรียกร้องให้คู่ขัดแย้งทำการ "สมานฉันท์" กัน

    สังคมไทยในหลายภาคส่วนได้แสดง "ความอดทน" อย่างยิ่งยวด จากความแตกแยกทางสังคมที่เกิดขึ้น ภายหลังจากการโค่นล้มรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่แม้มาจากการเลือกตั้ง แต่ในวันที่ 19 กันยายน 2549 ที่มีการรัฐประหาร สถานะของรัฐบาลทักษิณอยู่ในสภาพพิการเตรียมการเลือกตั้งใหม่   ไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งอย่างสมบูรณ์ เพราะศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยให้การเลือกตั้งเมื่อเดือนเมษายน 2549 เป็นโมฆะจากการทำผิดกำหมายเลือกตั้งหลายประเด็น

    เมื่อช่วงก่อนเกิดรัฐบาลอภิสิทธิ์ในเดือนธันวาคม 2551 กลุ่มคนเสื้อเหลืองที่พัฒนามาจากพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) แล้วกลายเป็นพรรคการเมืองใหม่ ณ ปัจจุบัน เคยเป็นคู่ขัดแย้งโดยตรงกับกลุ่มคนเสื้อแดงที่พัฒนาจากแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.)

    แต่เมื่อรัฐบาลอภิสิทธิ์เกิดขึ้นมาได้ กลายเป็นเป้าหมายสูงสุดของ นปช.มุ่งโค่นล้มทุกวิถีทาง  "อดีตนายกรัฐมนตรีของเรา" พ.ต.ท.ทักษิณได้เบนเป้าหมายจากการโจมตีกลุ่มคนเสื้อเหลือง ที่มี "สนธิ  ลิ้มทองกุล" เป็นหัวหน้าพรรคการเมืองใหม่ มาสู่การโจมตี "อำมาตย์" ที่กล่าวหาว่าเป็น "นายใหญ่" ของนายกฯ อภิสิทธิ์

    ข้อสังเกตที่น่าสนใจ ก็คือ กลุ่มคนเสื้อแดงและอดีตนายกฯ ทักษิณ แทบไม่เคยเอ่ยชื่อโจมตี "สนธิ ลิ้มทองกุล" และพันธมิตรมาระยะหนึ่งแล้ว

    แต่ "นายกรัฐมนตรีของเรา" กับ "อำมาตย์ใหญ่" พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษกลับกลายเป็น "ศัตรูหมายเลขหนึ่ง" ในการโค่นล้ม

     ณ ปัจจุบันนี้ กิจกรรมคนเสื้อเหลืองได้เบาบางลง กลายเป็นกิจกรรม "หารายได้" มากกว่า "เป้าหมายทางการเมือง" แม้ว่าโดยเนื้อหาบนเวทีพันธมิตรยังโจมตีอดีตนายกฯ ทักษิณเช่นเดิม ว่าเป็น "ปัญหาของแผ่นดิน" จะต้องกำจัดออกไปจากสังคมไทย  

    และยังพาดพิงรุนแรงไปถึงกองทัพภายใต้การนำของ "อำนาจใหม่" พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รัฐมนตรีกลาโหม และ พล.อ.อนุพงษ์ เป่าจินดา ผู้บัญชาการทหารบก ที่มีจุดมุ่งหมายจะยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ แล้วสถาปนาอำนาจใหม่ที่อยู่ภายใต้การระดมทุนผ่านทาง "เนวิน ชิดชอบ" นักการเมืองที่อดีตนายกฯ ทักษิณ หมายหัวว่าเป็น "คนเนรคุณ"

     ความขัดแย้งระหว่าง "คนเสื้อเหลือง" กับคนเสื้อแดง" ดูๆ ไปน่าจะเจือจางลง จนกล่าวได้ว่าทั้งสองฝ่าย "ลดละ" ไม่ค่อยตามล้างตามเช็คกันเหมือนกับช่วงปี 2551 ที่เมื่อใดก็ตาม ที่กลุ่มคนเสื้อเหลืองจัดเวทีปราศรัย จะต้องถูกก่อกวนจากกลุ่มคนเสื้อแดง ในทางกลับกัน เช่นเดียวกัน กลุ่มคนเสื้อเหลืองบางส่วน มักจะตั้งตนเป็นอริกับกลุ่มคนเสื้อแดงบางกลุ่มในแต่ละพื้นที่จนทำร้ายกัน

    คู่ขัดแย้งรุนแรงได้กลายเป็น นปช.-ทักษิณกับนายกฯ อภิสิทธิ์-พรรคประชาธิปัตย์-อำมาตย์ต่อเนื่องมาตั้งแต่เหตุการณ์สงกรานต์เลือดปี 2552 การล้มประชุมอาเซียนพัทยาจนต่อเนื่องมาถึงสถานการณ์ตึงเครียดที่สุด หลังวันที่ 26 กุมภาพันธ์ วันพิพากษายึดทรัพย์อดีตนายกฯ ทักษิณ 46,000 ล้านบาท และคืนให้ 30,000 ล้านบาท

    ก่อนวันที่ 12 มีนาคมที่ นปช.ได้นัดซ้อมใหญ่ระดมพลให้ได้ 1 ล้านคน นำคนชนบทเข้ามากรุงเทพฯ เพื่อกดดันให้ "นายกรัฐมนตรีของเรา" ยุบสภาคืนอำนาจให้ประชาชน ด้วยความเชื่อมั่นว่าพรรคเพื่อไทย หรือพรรคการเมืองใดก็ตามที่กลุ่มคนเสื้อแดงหนุนหลังจะได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้งใหม่ เพื่อจะได้ยึดกุมอำนาจรัฐมาจัดการ "สร้างความยุติธรรม" ขึ้นมาใหม่ ตามความเชื่อของอดีตนายกฯ ทักษิณ ที่โจมตีระบบศาลยุติธรรม ว่า 2 มาตรฐาน

   รัฐบาลเล่นสงครามข่าวสารสร้างภาพความรุนแรง ที่อาจจะเกิดขึ้นจากการระดมพลของกลุ่มคนเสื้อแดง ที่มีเบาะแสว่าเตรียมการก่อวินาศกรรมทั่วกรุงเทพฯ

   ทำให้องค์กรเอ็นจีโอต่างๆ ที่หวั่นวิตกว่าจะเกิดความรุนแรงขึ้นในการชุมนุมครั้งนี้ จึงเตรียมการอย่างดี รณรงค์เรียกร้องปฏิเสธความรุนแรงจากทุกฝ่าย ไม่ว่าจะเกิดจากฝ่ายใด และยังผลิตปลอกแขน "สีเขียว" ให้นักข่าวทุกสำนัก สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างปลอดภัย

   ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ไม่เกิดความรุนแรงในระดับเกินกว่าควบคุมได้ ย่อมพูดได้ว่าส่วนหนึ่งมาจากพลังทางสังคม ที่แสดงออกชัดเจนมากว่าไม่สามารถยอมรับความรุนแรงในรูปแบบใดๆ ไม่ว่าจะมาจากฝ่ายใด

    จนทำให้แกนนำ นปช.สายพิราบที่ยึดแนวสันติวิธี ด้วยความเชื่อว่าชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ ไม่ยอมรับความรุนแรงได้เน้นหนัก และทำตามนั้นเช่นกันในการเคลื่อนไหวตั้งเวทีผ่านฟ้า และการเคลื่อนขบวนไป "ราบ 11" ที่เป็นศูนย์บัญชาการของรัฐบาลกับกองทัพ รวมทั้งความเคลื่อนไหวในพื้นที่กว้างขึ้นครอบคลุมพื้นที่ถนนสายหลักๆ ในกรุงเทพฯ ที่ไม่มีเหตุรุนแรงใดๆ เลย

    แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่เป็น "ปมปัญหา" ที่กลุ่มคนเสื้อแดงจำนวนมากรู้สึกได้ และมองเห็นถึงความแตกต่างระหว่าง "คนเมือง" กับ "คนชนบทรากหญ้า" ที่มองเป็นอภิสิทธิ์ชนมากกว่า "ชนชั้น" ซึ่งไม่น่าจะเป็นเรื่องสงครามชนชั้นระหว่าง "อำมาตย์กับไพร่" ตามทฤษฎีสู้รบที่แกนนำ นปช.สายคนเดือนตุลาพยายาม "ฝังหัว" กลุ่มคนเสื้อแดง ให้จงเกลียดจงชัง "อำมาตย์ใหญ่" อย่าง พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ที่เป็นถึงประธานองคมนตรี ที่ย่อมไม่มีทางจะไม่จงรักภักดีต่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

     คนกรุงเทพฯ หรือชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ ควรจะพินิจมองกลุ่มคนเสื้อแดงในสายตาที่ไม่มี "แว่นทักษิณ" อย่างถี่ถ้วนมากกว่าฉาบฉวย แล้วทึกทักไปว่าคนเสื้อแดงทั้งหมดถูกจ้างวานให้มาชุมนุม ช่วยอดีตนายกฯ ทักษิณ แต่ขอให้มองอย่างจำแนก และลดอคติลงจะเห็นว่าคนเสื้อแดงอีกจำนวนหนึ่งมาด้วยทุนตัวเอง ด้วยความเชื่อเช่นกัน ว่า การต่อสู้เพื่อให้อดีตนายกฯ ทักษิณกลับมา จะเป็นประโยชน์กับพวกเขา ที่เคยได้ประโยชน์จากรัฐบาลทักษิณ อย่างที่ไม่เคยมีรัฐบาลไหนให้มาก่อน

      ผมจึงเขียนคอลัมน์วันนี้ด้วยความสบายใจขึ้น ว่า สังคมไทยได้เรียนรู้แก้ปัญหาความขัดแย้งไม่ให้ลุกลามกลายเป็น "ความรุนแรง" ทำลายสังคม หลายภาคส่วนกำลังเริ่มเข้ามาช่วยกันประคับประคอง "บ้านเมืองของเรา" ไม่ให้เลวร้ายไปกว่านี้ จนทำให้คู่ขัดแย้งที่มี "หลายเฉดสี" ไม่กล้าใช้รูปแบบ "รุนแรง" มาใช้ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่กลับเรียนรู้ในการเคลื่อน ไหวแบบ "สะสมชัยชนะ" มากกว่าพร่ำประกาศ "สงครามครั้งสุดท้าย" ที่ไม่เคยสำเร็จเลย

   กลไกสันติวิธีกำลังทำงาน คนไทยอย่าใจร้อน ควรจะปล่อยให้กลไกสันติวิธีค่อยๆ ทำงาน เพื่อสะสมฐานความคิด "สันติวิธี" ในทุกรูปแบบ ทั้งการกระทำ วาจาและใจ ให้ฉุดรั้งออกจากวงจรความรุนแรง แล้วก้าวผ่านสถานีทักษิณเสียที

Tags : นปช. • กลุ่มเสื้อแดง