กรุงเทพธุรกิจ

กรณีเกิดเหตุการณ์ถังไฟเบอร์กลาส เก็บสารโซเดียมไฮโดรคลอไรด์ ของบริษัท อดิตยา เบอร์ร่า เคมิคอล ไทยแลนด์ จำกัด

  ภายในนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก ซึ่งกลิ่นสารโซเดียมไฮโดรคลอไรด์ ฟุ้งกระจายเป็นบริเวณกว้าง จนทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากเกือบ 300 ราย เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำซากในพื้นที่นิคมอุตสาหกรรม ที่ตั้งเรียงรายในจังหวัดระยอง แม้มีความพยายามจากหลายฝ่ายเข้ามาแก้ปัญหา แต่ปัญหาอุบัติเหตุในโรงงานอุตสาหกรรม โดยเฉพาะผลกระทบที่เกิดขึ้นในวงกว้างบริเวณโดยรอบ ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ ดูเหมือนว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่มีหนทางแก้ไข

 ก่อนหน้านี้ เครือข่ายประชาชนภาคตะวันออก ได้สร้างชื่อด้วยการยื่นฟ้องศาลปกครองให้ระงับการก่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรม เนื่องจากเป็นอุตสาหกรรมที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง ซึ่งขณะนี้ บางโครงการศาลพิจารณาให้ก่อสร้างได้ต่อไป เนื่องจากเป็นโครงการที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง ในขณะที่อีกหลายโครงการอยู่ระหว่างการดำเนินการขอเดินหน้าต่อไป ซึ่งต้องมีขั้นตอนอีกมากในการประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ อีกทั้งคดีการฟ้องร้องก็ยังอยู่ในกระบวนขั้นศาล กรณีที่เกิดขึ้นก็สะท้อนให้เห็นว่ามีปัญหาอย่างแท้จริง

 หลังจากที่เป็นข่าวใหญ่โต และมีการลงพื้นที่ตรวจสอบข้อเท็จจริง โดยรัฐบาลได้ตั้งคณะกรรมการ 4 ฝ่าย ที่มีนายอานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีเป็นประธาน ซึ่งได้เดินหน้าแก้ปัญหากฎระเบียบต่างๆ ที่การดูแลพื้นที่นิคมอุตสาหกรรม แต่ทุกอย่างอยู่ในขั้นรอกระบวนการทางกฎหมาย เพราะยังไม่มีการปฏิบัติที่เป็นรูปธรรมมากนักในการดูแลพื้นที่ และหากจำกันได้ ในครั้งนี้ มีการระบุชัดเจนถึงปัญหา ตั้งแต่ระดับนโยบายจนถึงฝ่ายปฏิบัติในพื้นที่ แต่คำถาม ก็คือ เมื่อรู้ถึงปัญหาแล้ว มีการปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหากันมากน้อยแค่ไหน โดยเฉพาะหน่วยงานระดับพื้นที่นิคมอุตสาหกรรม

  แน่นอนว่า การแก้ปัญหานิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก เป็นเรื่องของการชั่งน้ำหนัก เพื่อให้เกิดความสมดุล ระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจต่อประเทศโดยรวมกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและชุมชนท้องถิ่น ซึ่งทุกทางเลือกย่อมมีผลเสียด้านใดด้านหนึ่งเสมอ และดูเหมือนว่า รัฐบาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ตระหนักถึงหลักการพื้นฐาน อันนี้ว่าเป็นทางสายกลางที่ควรเลือกเดิน ระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจกับวิถีชีวิตชุมชนท้องถิ่น แต่ในทางปฏิบัติก็ยังเป็นที่สงสัยว่ารัฐบาลหรือหน่วยงานรัฐที่ดูแลจะสามารถทำได้หรือไม่ ภายในการกำกับดูแลของหน่วยงานที่มีอยู่ในขณะนี้

 เราเห็นว่ากรณีของนิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก เป็นหนึ่งตัวอย่างของปัญหาใหญ่สังคมไทยที่กำลังกล่าวถึงกันอยู่ในขณะนี้ นั่นคือ ปัญหาความเป็นธรรม และการเรียกร้องของชาวบ้านที่ผ่านมา ก็เนื่องมาจากปัญหาความเป็นธรรมนั่นเอง ทั้งในด้านกฎระเบียบและการเอื้อประโยชน์เฉพาะกลุ่มมากเกินไป ในขณะที่คนอีกกลุ่ม คือ คนในพื้นที่ไม่ได้รับการเหลียวแลหรือดูแลเท่าที่ควรจากหน่วยงานของรัฐ เราเชื่อว่าหากรัฐบาลสามารถแก้ปัญหาความเป็นธรรมกรณีนี้ได้ รัฐบาลก็จะสามารถแก้ความเป็นธรรมในระดับประเทศได้ เพราะการก่อเกิดของนิคมอุตสาหกรรมทุกแห่ง เช่นเดียวกับนโยบายเศรษฐกิจอื่นๆ รัฐบาลทุกยุคมักจะไม่คำนึงความเป็นธรรม จนเริ่มตระหนักเมื่อเกิดความวุ่นวายทางการเมืองจากคนที่เสียเปรียบในภายหลัง

Tags : นิคมอุตสาหกรรมระยอง • สารพิษ