กรุงเทพธุรกิจ

เมื่อครั้งที่แล้วได้พูดถึงไทย ควรจะ Positioning ทิศทางของประเทศไปสู่การเป็น Regional Trading Hub เบียดแซงสิงคโปร์

ด้วยจุดแข็งด้านสถานที่ตั้งประเทศ ที่สามารถเดินทางไปทุกประเทศในอาเซียนได้ภายใน 3 ชั่วโมง
 

ทั้งนี้ ตัวเลขที่ชี้ให้เห็นว่าประเทศไทยเหมาะที่จะวางตำแหน่งของตัวเองในวันพรุ่งนี้ ไปสู่การเป็น Regional Trading Hub อย่างยิ่ง ที่สำคัญ การวางตำแหน่งประเทศดังกล่าว จะได้รับประโยชน์จำนวนมหาศาลที่จะตามมาทั้งในแง่เงินลงทุนจากต่างประเทศ ตลาดภายในประเทศจะขยายตัวอีกมหาศาล เทคโนโลยีใหม่ๆ ทันสมัยจะเข้ามา ความสามารถในการแข่งขันที่จะตามมาอีกนับไม่ถ้วน
 

เอาง่ายๆ ถ้ามีคนต่างชาติมาอยู่ 10,000 คน คอนโดมิเนียมขายได้ทันที 10,000 ห้อง รถยนต์อีก 10,000 คัน มาถึงต้องติดอินเทอร์เน็ตทันทีมาช่วยแชร์โครงสร้างพื้นฐาน พวกนี้ต้องมีแม่บ้าน ต้องขึ้นรถไฟฟ้า เล่นฟิตเนส ดื่มไวน์ ดื่มเบียร์ ภรรยาก็ชอปปิงอย่างเดียว ธุรกิจเกี่ยวเนื่องมันโตขึ้นหมดเลย ลูกก็ต้องเข้าโรงเรียนนานาชาติ แล้วพวกนี้รายได้ปีละ 300,000 ดอลลาร์ ปีละ 10 ล้านบาท แล้วคนพวกนี้ใช้เงินไม่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป อย่างคนญี่ปุ่นที่มาทำงานเมืองไทยเวลาถูกเรียกตัวกลับเขาร้องไห้เลย เขาอยู่บ้านเราเหมือนราชามีคนขับรถ กลับญี่ปุ่นต้องไปเบียดกันขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงาน ค่าครองชีพก็สูงใช้ชีวิตแบบอยู่เมืองไทยไม่ได้
 

คนพวกนี้ไปอยู่ฮ่องกงอยู่สิงคโปร์ ปัญหาคือภาษีส่วนบุคคลของไทยสูงคนพวกนี้ก็ไม่มา ทำให้เราสูญเสียโอกาส ยกตัวอย่างที่ฮ่องกง ผู้มีรายได้ต่อปีตั้งแต่ 540,001 บาทขึ้นไป เขาคิดภาษีสูงสุดเพียง 17% สิงคโปร์ รายได้ต่อปี 3,760,001-7,520,000 บาท เขาคิด 17% แต่ถ้าเกิน 7,520,001 บาท เขาคิดสูงสุด 20% แต่ของไทยคนที่มีรายได้ 4,000,001 บาทขึ้นไปเราคิดภาษีสูงสุด 37% หักลดหย่อนแล้วยังต้องจ่าย 33% ผู้เชี่ยวชาญต่างชาติที่เข้ามารายได้คนพวกนี้สูง ตรงนี้ต้องแก้ไขเพราะทั่วโลกมีแนวโน้มลดลง ถ้าเราจะเป็น Regional Trading Hub ก็ต้องทำให้ต่ำลง และรัฐจะมีรายได้ทางด้านอื่นๆ มาชดเชย
 

ถ้ามองภาพรวมภาวะเศรษฐกิจในระยะสั้น 3-5 ปีนี้ มีทิศทางที่ดีขึ้น โจทย์ทั้งหมดขึ้นอยู่กับรัฐบาลมีส่วนช่วยได้มากในภาวะอย่างนี้ ประเทศไทยขาดเรื่องการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานมานาน ถ้ามีการลงทุนนำโดยภาครัฐ จะทำให้ความเชื่อมั่นกลับมาใหม่ และพร็อพเพอร์ตี้เซคเตอร์จะเริ่มกลับมา
 

ผมเชื่อว่าการลงทุนภาคเอกชนจะกลับมา การบริโภคจะกลับมา คราวนี้จะมายังไง! ซีกขวา คือ การส่งออกที่ใหญ่มาก ซีกซ้าย คือ C (การบริโภค) กับ  I (การลงทุน) ของเราตัว I หายไปเลย แต่การกลับมาในระยะสั้นนี้จะไม่ใช่การลงทุนในภาคการผลิต เพราะทั่วทั้งโลกมันยังมีการผลิตส่วนเกิน อีก 5 ปียังโอเวอร์ซัพพลายหมด เพราะวิกฤติรอบนี้ดีมานด์มันหายไป โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกาและยุโรป
 

ยกตัวอย่างตัว C (การบริโภค) ในสหรัฐอเมริกาเท่ากับ 72% ของจีดีพี คนอเมริกันไม่มีเงินออมเลย ตัวเลขล่าสุดเงินออมมันขึ้นมา 6% ความหมายก็คือการบริโภคในโลกก็หายไป 6% ด้วย โรงงานเก่าๆ ที่ไม่ได้สเกลก็ลำบาก สรุปว่าเรื่องของกำลังการผลิตใหม่จะเกิดขึ้นยาก สรุปคือมีน้อยลง กรณีของญี่ปุ่นจะเห็นการย้ายฐานการผลิตกันอีกรอบ เขาจำเป็นเพราะการผลิตในประเทศต้นทุนเขาสูงมากแข่งขันไม่ได้ แต่เงินใหม่จะมาลงทุนขยายกำลังการผลิตในประเทศไทยเหมือนสมัยก่อนคงยาก แต่ถ้ามองไกลกว่านั้นทุกอย่างคงจะกลับมาหมด
 

แต่ระยะสั้น 3-5 ปี ผมยังมองว่า Service Industry ของเรายังมีศักยภาพอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นการท่องเที่ยว โรงแรม อาหาร การแพทย์ ในช่วงนี้ถูกกระทบแต่จะต้องกลับมาหมด เพราะผมเชื่อมั่นว่าประเทศไทยเรามีจุดแข็งด้านวัฒนธรรม และ Service Industry เราไม่แพ้ใครในโลก โรงแรมเราเป็นเบอร์ต้นๆ ของโลก ผมเดินทางปีละ 160 วันทั่วโลก เข้าโรงแรมทั่วโลกยืนยันว่าเราไม่แพ้ใคร

 (พร่งนี้มาติดตามจุดแข็งด้านวัฒนธรรม)

Tags : ระบบภาษี