กรุงเทพธุรกิจ

คงมีหลายครั้งที่คุณเดินทางด้วยเครื่องบิน บินข้ามทวีปและข้ามมหาสมุทร การเดินทางแสนจะน่าเบื่อ เมื่อเครื่องบินขึ้น คุณก็ตั้งต้นหลับ

ไม่สนใจเพื่อนร่วมทาง และจะตื่นอีกทีเมื่อใกล้ถึงที่หมาย แต่น่าจะมีสักครั้งที่คุณเกิดปิ๊งหรือสนใจเพื่อนผู้โดยสาร อาจได้พูดคุยกันสนุกสนานและถูกชะตากัน ทำให้การเดินทางไม่น่าเบื่อเช่นทุกครั้ง แต่เมื่อเครื่องลง ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป และคุณก็นึกได้ว่า คุณไม่มีเบอร์โทรศัพท์ อีเมล หรือบางครั้งไม่รู้แม้แต่ชื่อของเขาและเธอเลย

 แต่ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป เพราะเมื่อเร็วๆ นี้ วิลล์ สกัลลี่-พาวเวอร์ ชาวออสเตรเลีย ผู้อำนวยการและผู้ก่อตั้งดาตารานิ บริษัทวิจัยด้านการตลาดที่ซิดนีย์ได้เปิดเว็บไซต์ wemetonplane.com เพื่อเป็นสื่อกลางให้กับผู้โดยสารที่ต้องการสานความสัมพันธ์กับสาวหรือหนุ่มที่เจอะเจอบนเครื่องบิน

 วิลล์ได้ไอเดียเรื่องนี้มาจากประสบการณ์ตรงเพราะเขาและไมอา แฟนสาวคนปัจจุบัน พบรักกันบนเครื่องบินเมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว ระหว่างที่เขาเดินทางจากเอเชียเพื่อกลับมาซิดนีย์ ตอนนั้นเขาแอบหวังว่า ที่นั่งข้างเขาจะไม่มีใครมานั่งเพื่อที่เขาจะนั่งเหยียดขาได้อย่างสบายตลอดทริป ผู้โดยสารคนแล้วคนเล่าเดินผ่านเขาไป แต่เขาก็ต้องผิดหวังเพราะไมอาเป็นผู้โดยสารคนสุดท้ายที่ขึ้นเครื่องและมานั่งข้างๆ เขา แต่กลับกลายเป็นว่า ทั้งสองคุยกันสนุกสนานตลอดทางและดูหนังบนเครื่องด้วยกัน เมื่อเครื่องลงที่ซิดนีย์ ไมอาที่ต้องเดินทางต่อไปนิวซีแลนด์ได้ให้ที่อยู่อีเมลกับวิลล์ ต่อมาเขาก็หาหน้าเฟซบุ๊คของเธอเจอและติดต่อกันจนเป็นแฟนกันในอีก 4 เดือนต่อมา ตอนนี้เธอย้ายมาอยู่ที่ซิดนีย์แล้ว

 “ผมมานั่งคิดว่า ถ้าผมไม่ได้อีเมลเธอ ผมคงไม่มีทางได้ติดต่อกับเธอแน่นอน เหตุผลข้อหนึ่งที่ทำให้ผมตามหาไมอาเจอในเฟซบุ๊ค เพราะเธอใช้ชื่อจริงในอีเมล คนอื่นอาจไม่โชคดีแบบผม เขาอาจจะรู้แค่นามสกุลหรือชื่ออย่างเดียว ทำให้พวกเขาพลาดโอกาสที่จะสานความสัมพันธ์ต่อ พวกเขาอาจเป็นคู่แท้กันก็ได้ ใครจะรู้ เรื่องนี้ทำให้ผมคิดก่อตั้งเว็บไซต์เพื่อเป็นช่องทางให้คนตามหาความรักของพวกเขา”

 ตอนก่อตั้งเว็บไซต์นี้ เขาพบว่า แต่ละอาทิตย์มีคนกว่า 4,400 คน เสิร์จหาคำว่า “พบบนเครื่องบิน” ในกูเกิลและพบว่า ไม่มีช่องทางไหนเลยที่จะช่วยพวกเขา

 “แต่เมื่อคลิกเข้าไปที่เว็บไซต์ของผมก็จะพบช่องให้ระบุข้อมูล เช่น คุณเดินทางด้วยไฟล์ตอะไร เดินทางจากไหนไปไหน เมื่อไหร่ และที่นั่งอะไร แต่ละคนก็จะเขียนความในใจหรือความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทางที่ต้องการหา เมื่อกรอกเสร็จแล้วก็คลิกส่ง ข้อมูลก็ไปปรากฏที่เว็บไซต์ เฟซบุ๊ค และทวิตเตอร์ของคุณเพื่อเป็นการช่วยกระจายข่าว เมื่ออีกฝ่ายเห็นก็จะเข้าไปที่เว็บไซต์และคอมเมนท์ต่อท้าย นั่นเองการติดต่อภาคพื้นดินก็เริ่มต้น”

 วิลล์ กล่าวว่า แต่ในทางตรงข้าม คุณก็สามารถหาว่าใครเขียนถึงคุณบ้างด้วยวิธีพิมพ์เลขไฟล์และอ่านเรื่องที่ขึ้นมาว่าใช่คุณหรือไม่

 มีคนเข้ามาโพสต์ข้อความมากมาย เช่น ดิฉันโดยสารเครื่องบินจากฮุสตันไปนิวออร์ลีนส์เมื่อเดือนธันวาคมปีที่แล้ว ดิฉันนั่งข้างชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งแอบมองว่า ดิฉันอ่านหนังสืออะไร เราได้คุยกันหลายเรื่อง เขาเองก็อ่านหนังสือเกี่ยวกับอะไรสักอย่างที่ดูฉลาดเหลือเกิน แต่เสียดายที่เราไม่ได้เดินทางไปถึงเมืองแทมป้าด้วยกัน คุณคะช่วยติดต่อดิฉันที แต่ต้องตอบให้ได้ก่อนนะว่า ใครเป็นคนเขียนหนังสือที่ดิฉันอ่าน

 ส่วนอีกโพสต์หนึ่งเล่าว่า เธอพบเขาที่สนามบินซึ่งกำลังโกลาหลเพราะเหตุการณ์แผ่นดินไหวและทำให้ต้องเดินทางมาด้วยกัน แต่ตอนนั้นเธอมีแฟนอยู่แล้วทำให้ไม่สามารถสานสัมพันธ์กับเขาได้ เธอไม่เคยลืมเขา แต่ตอนนี้เธอเลิกกับแฟนแล้ว และอยากกลับมาติดต่อกันอีกครั้งหนึ่ง

 วิลล์เล่าว่า เมื่อเริ่มติดต่อกันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคนว่า จะให้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองแค่ไหน เขาแนะว่า น่าจะเป็นการดีกว่าถ้าจะติดต่อกันทางเฟซบุ๊คก่อนมากกว่าจะให้ที่อยู่หรือเบอร์โทรศัพท์ในทันทีเลย เขาปฏิเสธว่า เว็บไซต์ของเขาไม่ใช่เพื่อหาคู่เพราะมันเป็นแค่ช่องทางการติดต่อกันเท่านั้น

 วิลล์กำลังคิดปรับปรุงเว็บไซต์ให้ผู้ที่เข้ามาใช้บริการสามารถตามหากันได้สะดวกมากยิ่งขึ้น โดยต่อไปก็จะมีแอพของเว็บไซต์ในไอโฟน ไอแพด และแอนดรอยต์อื่นๆ ซึ่งก็อาจจะทำรายได้ให้กับเขาก็ได้ แต่ตอนนี้ยังให้บริการฟรีอยู่อย่างแน่นอน

......................
ที่มา เว็บไซต์ wemetonplane.com และซีเอ็นเอ็น

Tags : วิลล์ สกัลลี่-พาวเวอร์ • บริษัทหาคู่