ไม่น่าเชื่อที่แค่คำ 2 พยางค์ว่า "ขอโทษ" กับบางคนและบางเรื่อง พวกเขาอาจต้องใช้เวลาหลายปี หรือกว่าครึ่งค่อนชีวิตที่จะเอื้อนเอ่ยคำนี้ออกมาได้
หรือบางชีวิตอาจมิเคย...
แต่กับเด็กรุ่นใหม่ทุกวันนี้น่ายินดีที่พวกเขาได้รับการพร่ำสอนให้พูดจนชิน และไม่รู้สึกกระดากปากที่จะเอ่ยคือคำว่า "ขอบคุณ" และ "ขอโทษ"
คงเป็นเพราะมนุษย์บางคนแบกตัวตนจนล้นเกิน และบวกคำว่าศักดิ์ศรีเข้าไปอีก ทำให้ค่าของคำคำนี้ผิดเพี้ยนไปเกินกว่าความหมายที่ดีงามของมัน...หากรู้ว่า "ผิด" หรือ "เสียใจ" เอ่ยปาก "ขอโทษ" ทุกอย่างย่อมต้องดีขึ้น!
และสำหรับ Elizabeth Winthrop เจ้าของผลงานนวนิยายเรื่อง December ที่มาคุยกับเราในวันนี้ เราเชื่อว่าสำหรับเธอแล้ว การเขียนมีความหมายกับชีวิตมากกว่านิยามที่ปรากฏในพจนานุกรมอย่างแน่นอน
เธอเล่าย้อนไปว่าตอนเด็กๆ ต้องเผชิญหน้าและทุกข์ทรมานกับโรค anorexia ที่ร่างกายไม่ยอมรับอาหาร และจะอาเจียนอาหารออกมาทุกครั้ง
เธอยอมรับว่าเป็นช่วงเวลาที่แสนจะขมขื่นทั้งกับตัวเองและสมาชิกในครอบครัว และอลิซาเบธยังคงรู้สึกเจ็บปวดเสมอเมื่อนึกถึงว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนไม่มีความสุข เธอตระหนักดีว่าการเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับสมาชิกคนใดในครอบครัว ล้วนก่อเกิดผลกระทบกับทุกๆ ชีวิต และโดยเฉพาะผู้เป็นพ่อแม่
และเพราะมิอาจห้ามอาการของโรคได้ ในขณะเดียวกันก็เกลียดชังตัวเองอย่างสุดแสน หลังจากเขียน Fireworks นวนิยายเรื่องแรกในชีวิตจบลง อลิซาเบธจึงตัดสินใจเขียนนวนิยายเรื่อง December อันเสมือนเป็นเมล็ดพันธุ์ที่งอกเงยมาจากภาวะวิกฤตดังกล่าวของครอบครัว เพื่อแสดงผลกระทบทั้งหลายแหล่ที่ได้อุบัติขึ้น
แต่ในการเขียนนวนิยายเรื่องนี้เธอเลือกที่จะไม่ใช้อาการของโรคที่เธอเป็น ทว่ากลับให้ตัวละครเอกในเรื่องเป็นโรค Mutisicm ซึ่งคืออาการที่คนไข้ไม่ยอมสื่อสารด้วยการพูด ทั้งๆ ที่อวัยวะในการออกเสียงไม่ได้บกพร่อง
มันเป็นการเขียนนวนิยายแบบด้นสด เพราะไม่มีการวางเค้าโครงเรื่องไว้ก่อน...อลิซาเบธเล่าว่าแต่ละตอนล้วนเป็นส่วนต่ออันสืบเนื่องมาจากเรื่องราวหรือเหตุการณ์ของตอนก่อนหน้านี้ และเธอเองในฐานะผู้เขียนก็หาได้รู้อะไรล่วงหน้า หรือก่อนที่จะลงมือเขียนไม่
นวนิยายเรื่องนี้ได้นำเสนอในหลายมุมมองเพื่อแสดงผลกระทบที่มีต่อทุกๆ คนไม่ว่าจะเป็นมุมมองของพ่อ แม่ และลูก และเหนือสิ่งอื่นใด อลิซาเบธต้องการให้นวนิยายเรื่องนี้เป็นเสมือนคำขอโทษแก่ครอบครัวของเธอ...
Tags : Elizabeth Winthrop



