กรุงเทพธุรกิจ

ผมจำได้ว่าในช่วงเย็นของวันที่ 6 ตุลาคม 2519 ซึ่งเป็นวันวิปโยคทางการเมือง อีกวันหนึ่งของเมืองไทย จนนำมาสู่ความขัดแย้ง และความสูญเสียชีวิต

  จำนวนมากของเหล่านักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั้น บรรยากาศบ้านเมืองเหมือนถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำไปทั่ว

 สภาพบ้านเมืองที่มีความขัดแย้งทางความคิด มีการใช้กำลังและอาวุธเข่นฆ่านักศึกษา และมีการยึดอำนาจด้วยการปฏิวัติรัฐประหารในครั้งนั้น  ได้ส่งผลต่างๆ ติดตามมาอย่างมากมาย โดยเฉพาะการต่อสู้  ที่ใครๆ คิดว่าจะยุติลง กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะทำให้เกิดสงครามประชาชนจากเมืองไปสู่ป่าอย่างยาวนาน แม้จนกระทั่งทุกวันนี้ บาดแผลจากสงครามระหว่างประชาชน นักศึกษา กับรัฐบาล ก็ยังไม่หายสนิทดี

 ในช่วงเวลาที่บ้านเมืองมีแต่คำประกาศของคณะปฏิวัติฉบับแล้วฉบับเล่าทางวิทยุ, ทีวี และหนังสือพิมพ์รายวัน 
 สถานบันเทิงทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นโรงหนัง ไนต์คลับ ร้านอาหาร เหมือนปิดตาย  เพราะผู้คนไม่มีอารมณ์ที่จะบันเทิงนั่นแหละ มีแต่ความหดหู่ และมีการกวาดล้างฝ่ายผู้ปราชัยหลายรูปแบบ ขณะเดียวกันผู้พ่ายแพ้ต่างก็หลบหนีเข้าป่า ก่อนจะจับอาวุธต่อสู้กับอำนาจรัฐอย่างยาวนาน และเกิดการสูญเสียทั้งชีวิตและงบประมาณในการต่อสู้อย่างมากมาย โดยเฉพาะฝ่ายรัฐบาล จนกระทั่งเกิดการเจรจาและรัฐบาลในยุคที่พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ มีบทบาทในกองทัพ โดยใช้นโยบาย 66/23 สร้างความสมานฉันท์ และชักชวนให้นักรบประชาชนที่อยู่ในป่าให้ออกมาร่วมกันพัฒนาชาตินั่นแหละ การสู้รบจึงยุติลงด้วยดี

 วันนี้บรรยากาศเหล่านั้นเหมือนจะหวนกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง!

 ในท่ามกลางเกลียวคลื่นความขัดแย้งทางการเมืองที่โหมรุนแรงมากขึ้นนั้น ในซีกของความบันเทิงรูปแบบต่างๆ ย่อมได้รับผลกระทบอย่างเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะวงการหนังไทย ต้องยอมรับกับสภาพของความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ต่อให้หนังจะทำดียังไง หรือมีเนื้อหาสาระดีเลิศสักเพียงใด เมื่อสภาพบ้านเมืองที่เป็นจริงอยู่ในลักษณะเช่นนี้แล้ว ก็ต้องทนสภาพแบบนี้ต่อไป

 ดังนั้น จึงมีหนังไทยหลายเรื่อง ที่ลงโรงแล้วไม่มีคนดู หรือคนดูมีน้อย  นอกจากนี้แล้วบางเรื่องยังเลื่อนการฉายออกไปอย่างไม่มีกำหนดอีกด้วย

 และยิ่งเป็นหนังไทยประเภทตลกโปกฮาที่เอาแต่สนุก โดยไม่มีสาระอะไรที่หวังจะโกยเงินในช่วงนี้  บางเรื่องถึงกับโอดครวญเลยทีเดียว เพราะฝันสลายไปกับเหตุการณ์ที่เป็นจริงของบ้านเมือง ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเนื้อหาของหนัง

 นี่จึงเป็นความบันเทิงที่วิ่งสวนทางกับความเป็นจริง!

 เพราะในขณะที่บ้านเมืองกำลังร้อนรุ่มด้วยเปลวไฟแห่งความขัดแย้ง และลุกลามไปทั่วประเทศนั้น คงไม่มีใครหรอกที่อยากจะเข้าไปนั่งดูหนังที่เอาแต่หัวเราะอย่างเดียว และสภาพก็คงจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนาน ตราบใดที่สังคมบ้านเมืองของเรายังเป็นเช่นนี้

 แต่ในทางตรงกันข้ามกัน ผมคิดว่าต่อจากนี้เป็นต้นไป น่าจะเป็นโอกาสของหนังไทยที่มีเนื้อหาสาระที่ดีๆ เพราะคนไทยเราจะแสวงหาดูหนังที่ทำให้เกิดความคิดที่ดีมากขึ้น  โดยเฉพาะหนังที่มีเนื้อหาช่วยเสริมสร้างมิตรภาพและความรักความสามัคคี ที่มีแง่มุมความคิดแปลกใหม่ที่ดีๆ  เพื่อจะได้มีหนทางใหม่ในการลดความขัดแย้งในประเทศชาติบ้านเมืองนั่นเอง

 หรืออาจจะเป็นเพราะผู้คนในบ้านเมืองเรา เสพแต่ความบันเทิงที่วิ่งสวนทางกับความเป็นจริงทางสังคมมากเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้...

 พอเจอกับเหตุการณ์จริง จึงคลำหาทางออกที่ดีกันไม่ค่อยเจอ...จนวุ่นวายอย่างที่เห็นในทุกวันนี้!

Tags : หนังไทยที่วิ่งสวนทางกับความจริง