โปรย
หุ้นในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนมาก หุ้นที่เป็น Value เอง ก็มีมากมาย ความคิดใหม่ๆ เกี่ยวกับหุ้นแต่ละตัวก็มีมากมาย ถ้าเราเข้าไป “เล่น” ทุกตัว หรือซื้อขายหุ้นบ่อยมาก แม้ว่าจะเป็นหุ้น Value แบบนี้ ไม่ใช่การลงทุนแบบเต่า 

อย่างที่บอก ถ้าจะเปรียบเทียบการลงทุนกับสัตว์ ผมคิดว่าสไตล์การลงทุนแบบ Value Investment น่าจะเปรียบเทียบได้กับ “เต่า”

หุ้นที่จะลงทุนในลักษณะของ Value Investment ควรมีลักษณะของเต่า

นักลงทุนที่เป็น Value Investor เอง ถ้าจะให้ดีก็ต้องมีธรรมชาติของเต่า นั่นคือ ช้า แข็งแกร่ง อดทน และอายุยืนนาน

วอร์เรน บัฟเฟตต์ เป็นนักลงทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก ที่ทำผลตอบแทนจากการลงทุนได้รวดเร็วมากถึงปีละประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์ โดยเฉลี่ย แต่เขาบอกว่าสไตล์การลงทุนของเขานั้นก็คือ ช้าเหมือน “ตัวสล็อต” ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เคลื่อนไหวช้าที่สุดในโลก

ผมเองคิดว่า Value Investor ควรจะทำอย่างเดียวกันคือ จะซื้อหรือขายหุ้นก็ทำให้ช้าเข้าไว้ คิดและศึกษาให้นานก่อนที่จะซื้อหุ้น ซื้อแล้วก็เก็บไว้ให้นาน เวลาขายก็ไม่ต้องรีบ อย่าไปดีใจหรือตกใจกับดัชนีตลาดที่ขึ้นลงวูบวาบกับข่าวสารที่มากระทบทุกวัน และก็เช่นเดียวกับราคาของหุ้นตัวที่ซื้อมา

หุ้นเต่าที่น่าลงทุน..ควรจะเป็นหุ้นของกิจการที่เติบโตอย่างสม่ำเสมอช้าๆ แต่มั่นคง โดยมีเกราะป้องกันคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง เช่นเดียวกับความสามารถในการฝ่าฟันอันตรายจากสภาวะแวดล้อมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของราคาน้ำมัน เงินเฟ้อ ค่าเงิน ภาวะเศรษฐกิจ แบบเดียวกับเต่าที่สามารถหดทุกอย่างเข้าไปอยู่ภายใต้กระดองที่แข็งแกร่ง และสามารถที่จะฝ่าฟันผ่านป่าทึบและหนองน้ำ พายุ สัตว์ร้ายต่างๆ ทุกชนิด และในทุกภูมิอากาศ

วิธีที่จะดูว่าเป็นหุ้นเต่าหรือเปล่าแบบง่ายๆ.. ก็คือ ถามว่าในอีก 5 ปีข้างหน้าจะมีอะไรที่สามารถเข้ามาทำร้ายกิจการได้ และโอกาสที่จะเกิดขึ้นมากน้อยแค่ไหน

ถ้าคำตอบก็คือ มีและมีโอกาสเกิดขึ้นค่อนข้างสูง และถ้าเกิดขึ้นจะทำให้กิจการประสบกับความเสียหาย กำไรลดลงมากหรืออาจจะถึงกับขาดทุน นี่แปลว่าไม่ใช่หุ้นเต่า

ตัวอย่างง่ายๆ เช่น หุ้นของกิจการที่เป็นวัฏจักรทั้งหลาย ถ้าขณะนี้ เป็นช่วงที่ราคาสินค้าอยู่ในระดับสูงมาได้หลายปีแล้ว โอกาสที่ราคาจะปรับตัวลงในระยะอีก 5 ปีข้างหน้าก็น่าจะมีสูง ซึ่งจะทำให้กำไรของกิจการถดถอยลง นี่คือความเสี่ยงที่บริษัทไม่สามารถป้องกันได้

เพราะฉะนั้น นี่ไม่ใช่หุ้นเต่า

บริษัทผู้ส่งออกสินค้าส่วนใหญ่ไปต่างประเทศ ที่ไม่ได้มีความโดดเด่นอย่างชัดเจนนั้น อาจจะต้องประสบกับความเสี่ยงหลายๆ อย่าง เช่น ค่าเงินบาทที่เปลี่ยนไปในทางแข็งค่าขึ้น ซึ่งจะทำให้กำไรของบริษัทลดลง หลายๆ บริษัทต้องเสี่ยงกับการแข่งขันจากคู่แข่งโดยเฉพาะจากจีน ซึ่งมีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า และมีความสามารถในการผลิตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพราะฉะนั้น ส่วนใหญ่ของหุ้นเหล่านี้ก็ไม่ใช่หุ้นเต่า

การหาหุ้นเต่าเป็นเรื่องของการมองทางด้านความเสี่ยงในระยะยาวของกิจการ แต่การลงทุนนั้นแน่นอนว่า เราอยากได้ผลตอบแทนของการลงทุนในระดับที่น่าพอใจ นั่นก็คือ เราอยากได้เต่าที่ “เดิน” ดังนั้น ไม่ใช่เต่าทุกตัวที่เราอยากได้

โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าอย่างน้อยเต่าที่น่าจะลงทุนได้ควรจะ “เดิน” เพิ่มหรือโตปีละไม่น้อยกว่า 7-8 เปอร์เซ็นต์ และซูเปอร์เต่าที่น่าสนใจมากๆ ควรจะเดินได้ปีละ 15-20 เปอร์เซ็นต์ ในอีก 5 ปีข้างหน้า ส่วนกิจการที่โตปีละ 30-40 เปอร์เซ็นต์ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา และนักวิเคราะห์คาดว่าจะโต 30-40 เปอร์เซ็นต์ต่อไป เราควรตั้งข้อสงสัยว่าเป็นหุ้นเต่าหรือไม่ เพราะว่าเต่าส่วนใหญ่ไม่ได้เดินเร็วขนาดนั้น

นอกจากตัวหุ้นแล้ว Value Investor ก็ควรทำตัวให้คล้ายๆ กับเต่าเหมือนกันนั่นคือ อย่าทำตัวแอ็คทีฟเกินไป แบบเด็กที่เห็นอะไรก็สนใจเข้าไปเล่นหมด
หุ้นในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนมาก หุ้นที่เป็น Value เองก็มีมากมาย ความคิดใหม่ๆ เกี่ยวกับหุ้นแต่ละตัวก็มีมากมาย ถ้าเราเข้าไป “เล่น” ทุกตัว หรือซื้อขายหุ้นบ่อยมาก แม้ว่าจะเป็นหุ้น Value แบบนี้ไม่ใช่การลงทุนแบบเต่า 

การลงทุนแบบเต่านั้น ผมคิดว่าต้องคิดมากแต่ทำน้อย

ถ้ามองจากภายนอกก็จะเห็นถึงความเป็น “เต่า” คือไม่คึกคัก กระโดด เดินหน้า ถอยหลัง ไปข้าง แต่เดินอย่างช้าๆ ไปข้างหน้าอย่างเดียว

คุณสมบัติข้อสุดท้ายที่จะพูดถึงก็คือ อายุที่ยืนยาว และนี่คือความได้เปรียบมหาศาลของเต่า เปรียบเทียบแล้วนี่คือเวลาของการลงทุน ซึ่งผมคิดว่าเป็นปัจจัยที่มีความสำคัญไม่แพ้ปัจจัยอื่นๆ ทั้งหมด

ว่าที่จริง คนที่จะชนะในการลงทุนจริงๆ จะต้องมีอายุการลงทุนที่ยาวนานพอ ซึ่งก็แปลว่าคนหนุ่มสาวที่ยังมีอายุน้อย และตั้งใจที่จะลงทุนไปยาวนานไม่ออกจากตลาด และคนที่มีสุขภาพดีและอายุยืนที่ตั้งใจลงทุนไปจนเกษียณ หรือจนตาย จะได้เปรียบและมีโอกาสประสบความสำเร็จสูงกว่าคนอื่น

ส่วนตัวผมเองก็ต้องถือว่าเป็นเต่าที่มีอายุ หรือเป็นเต่าอาวุโสแล้ว ความคิดของผมก็คือ ความสำเร็จของผมจะมากหรือน้อยแค่ไหน ปัจจัยสำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องของความสามารถ หรือจิตวิทยาการลงทุน ซึ่งผมคิดว่าพอที่จะปฏิบัติได้อย่างไม่ยากเย็น แต่อยู่ที่ว่าผมจะสามารถรักษาสุขภาพได้ดีแค่ไหน

เพราะฉะนั้น สนามแข่งขันการลงทุนของผมเวลานี้ ไม่ได้อยู่ที่ห้องค้า โต๊ะทำงาน หรือที่ไหน แต่อยู่ที่สวนหน้าบ้านที่ผมต้องพยายามออกไปวิ่งออกกำลังเป็นประจำครับ