บทที่ 12  ทัวร์อวกาศ  : การตลาดแข่งเดือด
อวกาศแข่งเดือด

เส้นทางสู่อวกาศเท่าที่ได้รับรู้ มันกำลังเดือด อิด อีโก้ ซูเปอร์อีโก้ ล่องลอย นาซาก็ไม่ยอมแพ้ส่งยานดิสคัฟเวอรี่ ออกไปอีกรอบ แม้จะยังไม่สามารถเชื่อมั่นได้ว่า จะไม่มีชิ้นส่วนกระเด็นกระดอนออกมาจนเป็นเหตุทำให้ยานโคลัมเบียระเบิดมาแล้วใน ค.ศ.2002

เพราะนาซานั้น เรียกว่ากำลังเจอทั้งศึกเหนือใต้ ตะวันออกกลาง และอังกฤษ ไหนจะจีนที่พยายามพากเพียรจนเป็นชาติที่ 3 ที่สามารถส่งยานเสิ่นโจว 5 และ 6 พร้อมคนออกไปได้ 

สำหรับจีนเองก็เป็นความสำเร็จหลังเพียรพยายามมา 50 ปีแล้ว จึงเห็นได้ว่า มังกรยังซุ่มเงียบอะไรไว้อีกมากมาย 

ฉะนั้น ถ้า ริชาร์ด แบรนสัน ตัดสินใจปล่อยยานของเวอร์จิ้นสู่อวกาศเมื่อใด ท้องฟ้านภากาศย่อมปั่นป่วนด้วยการอดรนทนไม่ได้

 มันหมายถึง การเพิ่มอังกฤษเข้าไปเป็นมหาอำนาจแห่งฟากฟ้า แต่กว่าจะถึงวันนั้น ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคงไม่พอซับเหงื่อและน้ำตา

Spaceport ผุดที่ สิงคโปร์ !  

ภาพ ริชาร์ด แบรนสัน กำลังเขย่าขวด แชมเปญ และหัวร่อกันอย่างสนุกสนาน กับผู้ว่าการรัฐนิวเม็กซิโก “บิล ริชาร์ดสัน” ในงานแถลงข่าวเผยแพร่ไปทั่วโลกหลังจากได้ข้อสรุปว่า เวอร์จิ้นเลือกลงหลักปักฐานส่งยานสู่อวกาศเต็มรูปแบบที่รัฐนิวเม็กซิโก ก่อนจะจับมือกันหว่านเม็ดเงินถึง 225 ล้านเหรียญ เพื่อให้เกิดเป็น “Spaceport”

ด้วยการตอบรับและความร่วมมือเป็นอย่างดีจากรัฐนิวเม็กซิโก เพราะได้รับส้มหล่นผลดีหลายประการจากการทำนายของผู้เชี่ยวชาญว่า จะเกิดการสร้างงานและมีเงินหมุนเวียนหลายพันล้าน ในการลงทุนของภาคธุรกิจเอกชนในนิวเม็กซิโก ผู้ว่าการรัฐก็ย่อมดีใจเป็นพิเศษ และเป็นผลดีแน่ในแง่การท่องเที่ยว อีกทั้งเป็นการท่องเที่ยวจากบรรดาคนกระเป๋าหนักทั้งสิ้น

ส่วนเหตุผลที่เวอร์จิ้น เลือกนิว เม็กซิโก เป็นศูนย์กลางการไปเที่ยวอวกาศ ก็ด้วยเหตุผลสำคัญเหล่านี้ตั้งแต่อากาศค่อนข้างคงที่ มีพื้นที่กว้างใหญ่ ผู้คนไม่หนาแน่นจนเกินไป และยังมีพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลมาก

ส่วนรูปแบบของ Virgin Spaceport นั้น พื้นที่ใช้สอยถึง 90 เปอร์เซ็นต์อยู่ใต้ดินทั้งหมด มีแค่รันเวย์และส่วนต่อเติมบางส่วนเท่านั้นที่จะอยู่บนดิน ถือเป็นโครงการใต้ดินขนาดใหญ่โครงการหนึ่ง โดยจะสร้างขึ้นทางตอนใต้ของรัฐ และเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ต้น ค.ศ.2007 พร้อมขั้นตอนตรวจสอบเรื่องภาวะสภาพแวดล้อมด้วยสัญญาเช่า 20 ปี เสียค่าบำรุงปีละ 1 ล้านเหรียญ ในช่วง 5 ปีแรก

อีกทั้งทางรัฐนิวเม็กซิโก ยังทุ่มเม็ดเงินอีก 100 ล้านเหรียญ ในการพัฒนาการท่องเที่ยวอวกาศแห่งนี้ โดยไม่ปล่อยให้ริชาร์ด ต้องถอนขนอยู่คนเดียว

ทางเวอร์จิ้น ยังให้ข้อมูลว่า ตอนนี้มียอดจำนวนกว่า 30,000 คน จาก 126 ประเทศ ที่ได้จ่ายเงินมัดจำแล้ว ขณะที่ระดับเจ้าของกิจการราว 100 คน ที่จ่าย 200,000 เหรียญแล้ว ซึ่งกว่าที่เวอร์จิ้นจะได้ท่องอวกาศจริงๆ คงจะช่วงปลาย ค.ศ.2008 หรือต้น ค.ศ.2009

ส่วนสเปซพอร์ต ของ Space Adventures นั้น ตั้งอยู่ที่เมือง Ras al Khaimah ด้วยเม็ดเงิน 30 ล้านเหรียญ ที่ทุ่มไปแล้วในเม็ดเงินทั้งหมด 265 ล้านเหรียญ ที่ทั้งบริษัทและชีค พร้อมเจ้าชายของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ด้วยความหวังให้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นศูนย์การท่องเที่ยวที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นไปอีก เพราะอยู่ห่างจากดูไบ เพียงขับรถชั่วโมงกว่าเท่านั้น ส่วนเครื่องที่กำลังจะเหินอากาศนั้น ออกแบบด้วยฝีมือบริษัทของรัสเซีย ซึ่งเครื่องลำแรก มีกำหนดจะเสร็จก่อน ค.ศ.2008

นอกจาก  สเปซ แอดเวนเชอร์ ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์แล้ว ยังมีแผนก่อสร้างที่สิงคโปร์และอเมริกาเหนืออีกด้วย จากการเปิดเผยของ “มิสเตอร์ แอนซารี” บอกว่า บริษัทของเขากลายเป็นคู่แข่งสำคัญของเวอร์จิ้นไปในที่สุด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเพื่อสิ่งที่ดีที่สุด ควรมีการแข่งขัน

แม้ความเป็นจริงแล้วริชาร์ด ไม่หนักใจนัก เพราะยังมีอีกหลายรายที่เข้ามาห้ำหั่นกันเอง อาทิเช่น Rocketplane Kistler ซึ่งตั้งอยู่ที่รัฐโอกลาโฮมา โดยผู้หว่านเงินเป็นเศรษฐีอเมริกันชื่อ “จอร์จ เฟรนซ์” ซึ่งวางแผนจะบินใน ค.ศ.2007

ส่วนสาย “ดอทคอม” มี “เจฟฟ์  เบโซส” แห่ง Amazon ร่วมแจม นอกจากกำลังออกแบบเครื่องเหินสู่เวหาแล้ว ยังซื้อที่ดิน 165,000 เอเคอร์ ที่เวสต์เท็กซัส เรียบร้อยแล้ว และกำลังดำเนินสร้างสเปซพอร์ต ด้วยเช่นกัน

ขณะที่ “เอลอน มัสค์” ผู้คิดระบบจ่ายเงิน Paypal นั้น แม้ยังไม่มีข่าวการสร้าง สเปซพอร์ตในตอนนี้ มีแต่ข่าวเรื่องการพัฒนายานเท่านั้น    

ตอนนี้จึงประมวลเหตุการณ์อย่างย่นย่อได้ว่า เวอร์จิ้น อยู่ในฐานะผู้บุกเบิก โดยมีบริษัทอื่นๆ เป็นผู้ตาม

 แหมทำเป็นเล่นไป! สิงคโปร์ ประเทศเล็กที่มีประชากรเพียง 4 ล้านกว่าคน แต่พิษสงระดับโลก กำลังจะมีฐานส่งยานอวกาศ ขณะที่ดูไบ ก็มองทัวร์อวกาศเป็นส่วนขยายของการต้อนรับตึกที่สูงที่สุดในโลก ที่กำลังจะเสร็จลงในไม่ช้า

ทัวร์อวกาศจึงน่าจะเป็นเครื่องมือในการประกาศศักดาที่น่าจับตาแบบไม่กะพริบเลยทีเดียว

ทำให้ลูกน้องรู้สึกผ่อนคลาย-ริชาร์ดสอนไว้

สเปซ แอดเวนเชอร์ คู่แข่งสำคัญของเวอร์จิ้น แอตแลนติก เคยส่งจดหมายข่าวมาชวนไป Spacewalk ด้วยสนนราคา 20 ล้านเหรียญ!!! และมีออพชั่นให้เลือก ถ้าออกไปเดินนอกสถานีอวกาศนานาชาติ ต้องจ่ายเพิ่มอีก 15 ล้านเหรียญ!????

หลังจาก สเปซ แอดเวนเชอร์ ปล่อยข่าวการเดินทางสู่อวกาศของนักท่องเที่ยวหญิงคนแรก Anousheh Ansari ที่ไม่ใช่คนอื่นไกล คือสาวชาวอิหร่านเจ้าของบริษัทนั่นเอง

ตอนนี้นอกจากเธอกำลังฝึกอบรมหลักสูตรก่อนการเดินทางที่ศูนย์ Gagarin Cosmonaut Training Center (GCTC) แล้ว ยังมีนักธุรกิจญี่ปุ่น Daisuke Enomoto ร่วมด้วยอีกคน ซึ่งในตอนหลังเขาไม่ผ่านระบบทดสอบอันเนื่องมาจากสุขภาพ

เลยต้องมาดูกันหน่อยว่า รายละเอียดเป็นไง หรือนี่คือการประกาศแสนยานุภาพจากรัสเซียใช่หรือไม่  เพราะรัสเซียตอนนี้ถือแต้มต่อหลายๆ ประเทศด้วยกิจการ Gazprom (กิจการของรัฐบาลรัสเซีย เป็นบริษัทเกี่ยวกับก๊าซธรรมชาติ ที่หมีขาวเพิ่งค้นพบก๊าซธรรมชาติจำนวนมาก ซึ่งก็ทำให้ปูติน มีอำนาจในการต่อรองทางการเมืองสูงขึ้นด้วย)  จึงดูเหมือนการเดินทางไปอวกาศเพื่อพาณิชย์เที่ยวนี้จงใจ เพราะเกิดขึ้นหลังจากการปฏิบัติภารกิจของยานดิฟคัฟเวอรี่ ของนาซา หรือพูดได้ว่าเป็นภารกิจของอเมริกา จนดูเหมือนเป็นการร่วมมือระหว่างรัสเซียและอิหร่านเพื่อที่จะคานอำนาจ และทำให้การไปเที่ยวเล่นอวกาศ กลายเป็นเรื่องของเงินเท่านั้น  ห้องวิจัย ห้องแล็บนั้น เสียเงิน (ก้อนใหญ่) ก็ฝึกอบรมกันได้

แล้วยังมีคำโฆษณาจักจี้ใจ เวอร์จิ้นซะจริง!

‘The first and only company in the world to have sent private citizens to space now offers the opportunity for their clients to walk in space!’

เพราะสำหรับ ริชาร์ด ถ้าว่ากันตามเนื้อผ้า คือการสร้างยานขึ้นใหม่เพียวๆ จากฝีมือ เบิร์ต รูทัน รวมถึงสเปซพอร์ต ก็กำลังเริ่มก่อสร้างฝุ่นตลบ แต่ของ สเปซ แอดเวนเชอร์ กลับเล่นทางลัดใช้ยานโซยูซ (Russian Soyuz TMA spacecraft) ของรัสเซีย อีกต่างหาก 

แถมมีออพชั่นรับสมัครให้คนสามารถเดินออกไปนอกสถานีอวกาศ EVA หรือ Extra-Vehicular Activity ในเวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง นอกจากนั้น ยังต้องเข้ารับการตรวจร่างกาย และต้องทำความคุ้นเคยกับยานโซยูซ พร้อมทั้งเรียนรู้การใช้ชีวิตในสถานีอวกาศ เป็นระยะเวลาทั้งหมด 10 วันก่อน ซึ่งต้องจ่าย 20 ล้านเหรียญ เป็นค่าเดินทาง และเข้ารับการอบรมอีก 6 เดือน  หากต้องการเพิ่มสเปซวอล์คด้วยแล้ว จะต้องจ่ายเพิ่มอีก  15 ล้านเหรียญ และเพิ่มเวลาอีก 6-8 วัน 

“Eric Anderson” ซีอีโอ ของ สเปซ แอดเวนเชอร์ เชิญชวนให้ร่วมไปกับเขา โดยบอกเล่าถึงนักอวกาศมากมาย ที่จะมาเล่าประสบการณ์ในช่วงฝึกอบรมการเดินย่ำอวกาศก่อนจะคิดไปขอแนะนำสถานีอวกาศนานาชาติ เพราะได้ยินชื่อมานาน บางคนคงอยากรู้ว่า สถานีอวกาศนานาชาติ จริงๆ แล้ว เป็นของใครกัน

“International Space Station (ISS)”  หรือ  “สถานีอวกาศนานาชาติ”  เป็นโครงการร่วมมือระหว่างโครงการอวกาศ 5 ประเทศด้วยกัน ซึ่งล้วนแต่บิ๊กๆ ทั้งนั้น และต่างคุ้นหูในการเข่นขย้ำกันมาเรื่อยๆ ประกอบด้วย หน่วยงาน  National Aeronautics and Space Administration (NASA) ของอเมริกา , Russian Federal Space Agency ของรัสเซีย , Japan Aerospace Exploration Agency ของญี่ปุ่น  Canadian Space Agency ของแคนาดา และ European Space Agency (ESA) ของยุโรป

ขณะที่ Brazilian Space Agency ของบราซิล เข้าร่วมโดยผ่านทางนาซา ภายใต้ข้อตกลงส่วนหนึ่งแยกออกจากนาซา ส่วน Italian Space Agency ของอิตาลีนั้นจะมีการดำเนินการ โดยไม่ขึ้นอยู่กับอีเอสเอ ทั้งๆ ที่เป็นสมาชิก

สถานีนี้ตั้งอยู่ห่างจากโลกเราประมาณ 360 กิโลเมตร หรือ 220 ไมล์ ถือเป็นการรวมสถานีอวกาศทั้งหมดเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น เมียร์ 2 ของรัสเซีย หรือของอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่น

พอเห็นอย่างนี้ก็คงสรุปได้ว่า  สเปซ แอดเวนเชอร์ ร่วมมือกับ Federal Space Agency of the Russian Federation (FSA) ก็เหมือนตัวแทนจากรัสเซีย ในรูปเอกชนชัดๆ

เพราะฉะนั้น ริชาร์ดเป็นนักธุรกิจที่ยึดหลัก Make Work Fun ตามข้อ 4 ที่ เดส เดียร์เลิฟ ประมวลไว้จึงสามารถสรุปได้ว่า เขามีความสนุกสนานในงาน และมีความเป็นนักผจญภัยมากกว่า

ริชาร์ดไม่ได้เป็นตัวแทนจากอังกฤษแต่เวอร์จิ้นถือว่า ถ้าทำธุรกิจควรจะต้องสนุกด้วย อย่าเครียด และไม่เห็นต้องไปแข่งขันอย่างรัสเซียกับอเมริกา

หลักการสำคัญของการ Make work fun ก็คือ การทำให้งานเป็นการผจญภัยชนิดหนึ่ง ทำให้ลูกน้องรู้สึกผ่อนคลาย 

ประโยชน์ที่ได้รับคือ ถ้างานท้าทาย คุณไม่จำเป็นต้องให้ค่าจ้างสูงลิ่ว

พนักงานจะอยู่กับคุณ เพราะงานมันสนุก!!!

ทีวีอวกาศแข่งเดือด

ในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ.2006 บทความและภาพการ์ตูนจาก New York Times ส่งสัญญาณความวิตกเรื่องความหนาแน่นของอวกาศในปี ค.ศ.2007 ว่า คงจะป่วนปั่นไปหมด หลังจาก ริชาร์ด แบรนสัน ได้แหย่รังแตนไว้ ตั้งแต่ ค.ศ.2004 แต่บัดนี้มหาอำนาจต่างลุกฮือไม่ยอม เป็นแน่แท้

เมื่อจีนก็ร่วมเป็นแคนดิเดท โดยตั้งเป้าว่าจะต้องส่งคนไปเดินเล่นในอวกาศ รวมทั้งอินเดีย อีกทั้งเจ้าเก่า นาซา ของอเมริกา ก็ขยับเป็นการใหญ่ เห็นส่งยานโน่นยานนี่ ไปทำอะไรจุ๊งจิ๊งกับสถานีอวกาศนานาชาติอยู่ให้เป็นข่าวประจำ

หลัง แอนซาริ มีรายการทีวีเกี่ยวกับอวกาศ ริชาร์ดก็กำลังจะทำรายการทีวี ส่วนนาซาเป็นขาแจมอีกเช่นกัน ปล่อยทีวีนาซามาให้ชมกันแล้ว เยี่ยมชมได้ที่  nasa.gov/ntv

“เจฟ โบซอส” ผู้ก่อตั้งเวบไซต์ชื่อดังอย่างอเมซอน ก็พร้อมแล้วกับบริษัทชื่อ Blue Origin ที่ปักหลักอยู่ที่เท็กซัส ตะวันตก  

ส่วน “Robert Bigelow” ผู้ก่อตั้ง Budget Suites of America ก็กำลังจะสร้างโรงแรมในห้วงอวกาศแข่งกับ ริชาร์ด ใน ค.ศ.2010

ความเห็นต่อการเดินทางไปเที่ยวอวกาศของมนุษย์จึงกระจัดกระจาย ยิ่ง “John E Pike”  ผู้อำนวยการของ Globalsecurity.org  องค์กรที่ดูและเกี่ยวกับความปลอดภัย บอกว่า

“โครงการเกี่ยวกับทัวร์อวกาศนั้น ทำให้เรื่องยากดูง่ายขึ้น แต่ก็ทำให้เรื่องน่าตื่นเต้น กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อด้วยเช่นเดียวกัน”

แต่ไม่ว่ายังไงในค.ศ.2007 เราน่าจะได้เห็นการทดสอบ Virgin Galactic ของ ริชาร์ด แบรนสัน แน่ ไม่งั้นคนรอเฉาตายพอดี

เวบบล็อก ไปอวกาศ

Virgin Galactic ของ ริชาร์ด แบรนสัน พบคู่แข่ง คู่พันธมิตร เต็มอวกาศที่ห้ำหั่นกันภายใต้หน้ายิ้มแย้ม ผิวดวงจันทร์ จากภาพข่าวที่ยาน Smart I จากอีเอสเอ องค์กรอวกาศแห่งยุโรปส่งขึ้นไปเพื่อศึกษาอยู่ 3 ปี หลังจากอ่านข่าวแล้วยังเข้าไปดูอีกในเวบไซต์ของอีเอสเอ นาซาแห่งยุโรปแล้ว ยิ่งเห็นได้ชัดว่า ช่วงนี้เหมือนอวกาศดูจะเป็นสนามแห่งสงครามเย็นผสมสงครามร้อน (นิวเคลียร์) ที่แต่ละภาคพื้นทวีปออกมาประกาศแสนยานุภาพ  

เรื่องอวกาศคึกคักและดูไกลตัวเสมอ จึงทำให้คนบนโลกสนุกที่จะใฝ่ฝันถึงบนนั้นเสมอมา

การใช้สื่อเป็นทางเลือกของทั้งสองค่ายใหญ่ คือ  เวอร์จิ้น กาแลคติค ของ ริชาร์ด และ สเปซ แอดเวนเชอร์ ภายใต้การนำของสาวสายเลือดอิหร่าน “อนุชเช แอนซาริ”

มองๆ แล้ว เป็นสงครามการตลาด เพื่อชิงมวลชนดีๆ นี่เอง

ในขณะที่ริชาร์ดกำลังเหนื่อยกับการป้องกันเอกราชของเสรีภาพสื่อมวลชน ด้วยการปกป้องไม่ยอมให้ “ Rupert Murdoch” เจ้าพ่อ CNN ที่มีอิทธิพลต่อสื่อมวลชน และกำลังเข้ามามีอิทธิพลทางการเมืองในอังกฤษอย่างมาก จนริชาร์ด กล่าวว่า รูเพิร์ต จะเลือกนายกฯ ให้กับคนอังกฤษ และเขาคนหนึ่งละที่ยอมไม่ได้

ริชาร์ด จึงเจอทั้งศึกเหนือเสือใต้จริงๆ

เพราะสาวเจ้าแอนซาริ เปิดฉากไปก่อนแล้ว ด้วยรายการ CNN Future Summit : World In Motion โดยเริ่มแพร่ภาพแล้ว เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 และน่าสนใจหนักเข้าไปอีก เมื่อเป็นการร่วมมือกับ Singapore Tourist Board (STB) และถ่ายทำรายการสดๆ ที่ประเทศสิงคโปร์ ใกล้บ้านเรามากๆ อีกด้วย

โดยรูปแบบเป็นรายการมัลติมีเดีย ที่มีความยาว 2 ปี มีเป้าหมายเพื่อจะพูดถึงการพัฒนาการท่องเที่ยวอวกาศ สื่อสารมวลชน สิ่งแวดล้อม และความเปลี่ยนแปลงทั้งหลายที่จะมาสู่ชีวิตของมนุษยชาติ  

แต่หลักๆ ก็คือ ทัวร์อวกาศนั่นแล!

ในเวบไซต์มีฟอรัมแสดงความคิดเห็น อ่านแล้วได้ความรู้สึกแตกต่าง และความคิดนั้นๆ ดูเป็นลักษณะประจำชาติมากๆ อย่างเช่น สิงคโปร์จะแสดงความเห็นออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์ถี่ถ้วนแบบลูกศิษย์ “ลี กวน ยู” อาทิเช่น 99.99 เปอร์เซ็นต์ อยากไปแต่ไม่สามารถจ่าย ซึ่งหมายถึง การจิกกัดอภิสิทธิ์มนุษย์จำนวน 00.01 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่สามารถไปได้

ขณะที่คนญี่ปุ่นบอกอย่างห้วนๆ (เพราะไม่มีเวลา) ว่า ไม่มีทางที่ทัวร์อวกาศจะมีไว้เพื่อทุกคน เชอะ! มันก็แค่สำหรับเศรษฐีและคนดังที่ไม่มีเก็บเงิน จนต้องเอาไปโปรยเล่นในอากาศ  

ที่น่าสนใจคงเป็นความคิดเห็นจาก เคนยา ที่มีความรู้สึกว่า ทัวร์อวกาศจะเป็นไปได้ยังไง ถ้าไม่สามารถจัดการปัญหาความยากจน และคนส่วนใหญ่ยังไม่สามารถจ่ายได้ แม้กระทั่งค่าเครื่องบินในประเทศของตัวเอง

ในขณะที่ริชาร์ดเองก็เจรจากับเครือข่ายทีวีของอังกฤษ เพื่อทำรายการรับสมัครนักบินอวกาศมาแข่งขันโชว์ความสามารถให้เกิดแรงบันดาลใจในการเดินทางไปกับเวอร์จิ้น กาแลคติค  

เขากำลังเจรจา เพื่อสร้างรายการ Astronaut Idol ทั้งกับ BBC และ ITV โดยรายการที่จะออกมาคล้ายๆ กับ Pop Idol ของไอทีวี โดยวางแผนไว้ว่าจะรับสมัครผู้แข่งขัน 6 คน มาร่วมแข่งขันแย่งชิงที่นั่งของยานอวกาศเวอร์จิ้น กาแลคติค โดยรูปแบบจะผสมกันระหว่างรายการทีวีซีรีส์ ไซ-ไฟ Dr. Who ,  Star Trek และรายการเกมโชว์ The Krypton Factor

ส่วนสาว แอนซาริ นั้น หลังขึ้นไปอยู่บนอวกาศ 8 วัน และมีการสื่อสารเป็นไดอารีใน Blog โดยบอกเช่นกันว่า เธอได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก จากภาพยนตร์เรื่อง Star Trek และรายการของเธอทางซีเอ็นเอ็นบอกถึงความฝันของหญิงสาวที่ยังฝันไกลไปถึงฟากฟ้าที่เธอเพิ่งกลับมา

 เธอฝันว่า มนุษย์อาจจะไปตั้งรกรากอยู่ระหว่างดวงดาวในอวกาศอย่างสุขสงบ และเธอหวังกลับไปที่นั่นให้ได้ในวันหนึ่ง และหวังว่า ค.ศ.2030 ทุกคนจะไปที่นั่นได้จริง

แต่เส้นทางของเธอหาได้ราบรื่นไม่ ปฏิกิริยาจากหนังสือพิมพ์อิหร่านได้สาดกระสุนใส่ แอนซาริ นักบินอวกาศหญิง อิหร่าน อเมริกัน อย่างรุนแรงว่า ไม่มีชาวอิหร่านคนไหนภาคภูมิด้วย อีกทั้งรู้สึกอับอายที่หญิงอิหร่าน ไปอวกาศในนามของชาวอเมริกัน ในยานโซยูซ ของประเทศรัสเซีย!! 

ทางเลือกของนักบุกเบิก

จากที่คิดว่า ริชาร์ด แบรนสัน จะไม่ร้อนหนาวนั้นไม่ใช่ เขาควงคู่ประธานเวอร์จิ้น “Will Whitehorn”ประธานของ Virgin Galactic  ได้เยี่ยมชมฐานทัพ Royal Air Force ที่ Lossiemouth สกอตแลนด์ แบบไม่เป็นทางการว่า จะพอมีที่ใดสามารถปล่อยยานได้บ้าง รวมถึงสภาพอากาศ และต้องไม่เป็นอันตรายต่อผู้คน อีกทั้งที่ นิว เม็กซิโก กว่าจะเสร็จ เวอร์จิ้น คงได้ปล่อยยานหลังชาวบ้านเขาไปหลายเพลา

เวอร์จิ้น แถลงข่าวมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว จู่ๆ ทาง  สเปซ แอดเวนเชอร์ ก็มาแถลงข่าวว่าจะเดินทางในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 แล้วริชาร์ด จะอยู่นิ่งได้อย่างไร  เชื่อเถอะว่า ขณะที่ไปถ่ายหนังเจมส์บอนด์ หรือทำกิจกรรมใดๆ ทั้งหมด จิตใจเขาต้องครุ่นคิดถึงเรื่องนี้

"We're going where no one has gone before. There's no model to follow, nothing to copy. That is what makes this so exciting,"

นั่นเป็นคำพูดในวันแถลงข่าว 15 ธันวาคม ค.ศ. 2005 ที่ยืนยันความเป็นนักบุกเบิก และครุ่นคิดถึงโครงการนี้ตลอดเวลา

“Of all the projects that I've worked on in my life, of all the businesses I've started, this is by far the most exciting,”

และการไปหาสถานที่ส่งยานอวกาศขึ้นไปใหม่ ที่ไม่ต้องสร้าง ก็ถือเป็นการโต้ตอบอย่างเป็นรูปธรรม เพราะไม่เช่นนั้น ความตื่นเต้นของคนคงลดน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อการไปทัวร์อวกาศ กลายเป็นกิจวัตรไปกันทุกวัน

ส่วนการที่สกอตแลนด์ เข้ามาเป็นตัวเลือก ก็เพราะเวอร์จิ้น ต้องประสบปัญหาจากการกีดกันทางกฎหมายของอเมริกา ฐานทัพ RAF Lossiemouth ทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเกาะอังกฤษ

แล้วตอนนี้กระแสในสกอตแลนด์ กำลังตอบรับธุรกิจนี้อย่างมาก เพราะ “ไบรอัน บินนี่” นักบินของเวอร์จิ้น ถือเป็นชาวสกอตแลนด์คนแรก ที่ขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เขาเพิ่งได้รับดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัย อเบอร์ดีน เมื่อไม่นานมานี้

จากฐานส่งยานในสกอตแลนด์ ทำให้น่าจะทดสอบเครื่อง SS2 ได้ใน ค.ศ.2008 โดยจะบินจริงใน ค.ศ.2009 หรือ ค.ศ. 2010

การดิ้นรนเพื่อหาหนทางใหม่ๆ ไม่ใช่เรื่องใหม่ในชีวิต ริชาร์ด เคยมีบทเรียนชีวิตที่ชัดเจนแจ่มชัดมาแล้วว่า การเป็นทางเลือกที่สอง ก็เท่ากับไม่มีค่าอะไรเลย

กฎเกณฑ์ของรัฐบาลอเมริกัน ทำให้เวอร์จิ้นล่าช้า เพราะคนภายนอกจะมาทำกิจกรรมอะไรกับคนอเมริกัน (เบิร์ต รูทัน ผู้ผลิตยานอวกาศ) ดูจะติดขัดไปเสียหมด จากกฎเกณฑ์เรื่องเทคนิค ที่ไม่อนุญาตให้คนอังกฤษใช้เทคนิคของบริษัท รูทัน ได้ เป็นต้น

เรียกว่ากว่าจะสามารถผ่านขั้นตอนของกองควบคุมการส่งออก จนสุดท้ายได้ใบอนุญาต แต่ก็ต้องเป็นเพียงหุ้นส่วนของบริษัท The SpaceShip Company ที่ตั้งขึ้นมาใหม่เท่านั้น ไม่สามารถเป็นเจ้าของอะไรได้อย่างเบ็ดเสร็จ

เหล่านี้ล้วนเป็นปัญหาท้าทาย มีส่วนให้สถานการณ์ตึงเครียด นำไปสู่การหาลู่ทางที่ปล่อยยานในประเทศของตนเอง โดยเลือกฐานทัพที่สกอตแลนด์ในที่สุด ซึ่ง วิล ไวท์ฮอร์น เปิดเผยว่า กำลังหาฐานส่งยานให้ได้ 3 แห่ง นอกจากสำนักงานใหญ่ที่ นิว เม็กซิโก

การต่อสู้ครั้งนี้เหมือนการต่อสู้กับ BA (British Airways) ในกลางยุค 80’s ที่เรื่องราวของเขาจะต้องมีการต่อสู้ยิบตาในการเข้าสู่ธุรกิจการบิน การขึ้นสู่อวกาศเที่ยวนี้จึงไม่ใช้เรื่องหมูๆ เช่นกัน