“คุณหมู” ที่ผมกำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้

เป็นคนๆ เดียวกันกับ “คุณหมู นิวยอร์ค”

และ “คุณหมู นาบอน” ครับ

ชื่อหนึ่งฟังดู ชาวบ้าน ชาวบ้าน

อารมณ์เหมือนยืนกรีดยางอยู่แถวๆ เมืองนครฯ

แต่อีกชื่อหนึ่งก็แลเก๋ไก๋

เป็นชาวต่างแดนล้ำยุค

สองมาดนี้พอเขย่าออกมา

กลายเป็นชายผิวขาว ร่างป้อม หน้าจีนแต่พูดใต้

ยิ้มเย็นๆ แต่คล่องแคล่วเกินขีด

คุณหมูเป็นคนสนใจ ชาวบ้าน

ไม่ใช่แค่เพื่อนข้างๆ บ้าน

แต่เป็นใครก็ได้ที่คุณหมูเผอิญเจอ

ใครบางคนอาจจะเข้าใจว่าคุณหมูเป็นคนชอบ “ยุ่ง” เรื่อง ชาวบ้าน

แต่ผมอยากจะสรุปอย่างเป็นวิชาการหน่อยว่า

แท้จริง “คุณหมู” เป็นวิญญูชนสนใจความเป็นไปของ ชาวบ้าน

ในมิติของการหาเรื่องที่จะช่วยเหลือ ชาวบ้าน นั้นๆ นั่นเอง

เลยเป็นว่าคนที่ “ยุ่ง”

ก็คือตัว “คุณหมู” เองที่ดูจะยุ่งวุ่นวาย

ในการจัดเวลาเพื่อช่วยคนโน้นคนนี้เหมือนซูเปอร์ฮีโร่

ใครก็ได้ครับ ทุกคนมีสิทธิ์อยู่ในลิสต์ความช่วยเหลือของแกทั้งสิ้น

สมมุติว่า ถ้า “คุณหมู” ยังเผอิญมีชีวิตอยู่ที่บ้านเกิด

ที่อำเภอนาบอน แถวๆ จังหวัดนครศรีธรรมราช

วันๆ “คุณหมู” คงวุ่นวายกับการทำขนมจีน

เด็ด “ผักเหนาะ” ทำมังคุดกรอบเสียบไม้แจกคนข้างบ้านกันให้ชุลมุน

แต่นี่โชคชะตาพลิกผัน

“คุณหมู” ดันมามีชีวิตอยู่ที่อำเภอฝรัดชิ่ง จังหวัดนิวยอร์ค

ที่ซึ่งเพื่อนบ้านคุณหมู ต่างเพศ ผิวพรรณ มาเป็นสหประชาชาต

ิ

ชีวิตคุณหมูเลยโลดโผน ผจญภัย

เข้มลึกในเรื่อง ชาวบ้าน ที่อินเตอร์ขึ้นเป็นพิเศษ

พอ “ยุ่ง” กับชาวบ้านเยอะ เรื่องเล่าเลยเยอะตาม

เช่น คุณหมูสามารถแยกแยะได้ว่า

ผู้หญิงสแปนิช ซึ่งส่วนใหญ่

จะเป็นลูกจ้างตามร้านรวงในนิวยอร์คนั้น

ขนจั๊กแร้แข็งจนไม่น่าคบหาเป็นแฟน

หรือควงแขนเป็นเพื่อน

ด้วยความเจาะลึกถึงลำไส้ใหญ่ ชาวบ้าน นี่เอง

ทำให้เรื่องของคุณหมูรวมไปถึงประวัติของแก

จึงเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่ผมมักนำมาเล่าต่อเสมอๆ

เพราะเล่าเมื่อไหร่ ฮาเมื่อนั้น !

ชีวิตของคุณหมู ไม่เหมือน ชาวบ้าน ชาวเมืองทั่วไป

จากเด็กบ้านนอกเข้ากรุงเทพฯ แล้วเลิกเรียนซะงั้น

มาลุยนิวยอร์คตั้งแต่วัยละอ่อน

นอนร้านพิซซ่าแทนบ้าน นอนสุสานแทนเรือน

กลายมาเป็น “คุณหมู นิวยอร์ค” ผู้ที่เคยเข้ารับเหรียญ

จากนายกเมือง ในฐานะพลเมืองดีเด่น ในสิบกว่าปีต่อมา

จากที่เด๋อด๋าฟังภาษาฝรั่งไม่กระดิก

พลิกมาเป็นคุณหมู ผู้ด่าแม่ฝรั่งข้างร้านซักผ้า

แถมเรียนจบปริญญาตรี แล้วคุยกับลอเย่อร์เป็นว่าเล่น

เพื่อเปิดร้านอาหารสาขาที่ 3

หรือซื้อบ้านหลังที่ 4

ผมมีโอกาสได้รู้จัก “ คุณหมู นิวยอร์ค”

ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

ในฐานะหนึ่งใน ชาวบ้าน (เพื่อนของเพื่อนของเพื่อน)

ที่คุณหมูให้ความช่วยเหลือ

มีอยู่บ่ายวันหนึ่ง

เราไปดูหนังเรื่อง CINEMA PARADISO ด้วยกัน

แค่ประมาณครึ่งเรื่อง ตอนฉากพระเอกขึ้นรถไฟเข้าเมืองหลวง

ผมเหลือบมาเห็นคุณหมู น้ำตาไหลพรากๆ

ผมตกใจเพราะไม่เคยเห็นคุณหมูสไตล์นี้

และแกก็ซึ้งอยู่อย่างนั้น จนหนังเลิก

พอออกจากโรงหนัง

คุณหมูตาแดงก่ำบอกว่า ฉากสถานีรถไฟในหนัง

เหมือนตอนหนึ่งในชีวิตแกเดี๊ยะเลย

วันที่แกแพ็คกระเป๋าเข้ากรุงเทพฯ

พ่อ แม่ ป้า น้า อา มายืนส่งที่สถานีรถไฟ “นาบอน”

แล้วร้องไห้กันกระจองอแง

คุณหมูเล่าเรื่องนี้ช้าๆ อย่างที่พวกเราไม่เคยเห็น

ผมจำบรรยากาศตอนนั้นได้ดี

แม้เวลาจะผ่านมานานเต็มที

เพราะหน้าโรงหนังลินคอร์น เซ็นเตอร์ บ่ายวันนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมพบว่า

ผมยืนคุยอยู่กับเด็กใต้ผู้หอบสะตอมาล่อหิมะ

"คุณหมู นาบอน” นี่หว่า!

นายจิระ มะลิกุล
เมษายน 49