พ่อแม่รวย ..สอนลูกรวยกว่า

ประเด็นเรื่องสอนลูกใช้เงิน มักเป็นสิ่งที่พ่อแม่คนไทยส่วนใหญ่ไม่คุ้นที่จะเอ่ยกับลูกตรงๆ

ยิ่งจะสอนให้เป็นระบบ เป็นหลักเป็นการ ก็ยิ่งไม่เคยมี ..

พ่อแม่บางรายอาจจะแอบสารภาพว่า พ่อแม่ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละลูกกกกกกก ..เอ๊ย

วิธีการสอนของพ่อแม่ไทยจึงมักออกมาในรูปเปรยไปลมๆ แล้งๆ

 "อย่าใช้เงินให้เปลืองนะลูก" ฯลฯ หรืออารมณ์เดือดขึ้นมาก็เอ็ดเสียทีหนึ่ง

ได้ผลเหมือนกัน  คือ แตกกระเจิงกันไปทั้งบ้าน

บางบ้านก็เพราะรักและรัก ไม่อยากจะขัดใจขัดอารมณ์ลูกรัก เมื่อเจ้าตัวจ้อยเรียกร้องจะเอานั่นนี่จึงมีแต่จะ "ฉลองศรัทธา"

ก็ไม่แปลกอะไรที่องค์ชายน้อย นางฟ้าน้อยๆ จะโตขึ้นเป็นพ่อตัวแสบ แม่ตัวดีประจำบ้านไป

แบบนี้ไม่ต้องห่วง เป็นกันหลายบ้าน

 "สุวภา เจริญยิ่ง" วัยไหนควรสอนยังไง

นักการเงินหญิงอย่าง "สุวภา เจริญยิ่ง" ยังสารภาพว่าตนเองก็โดนค่อนแคะบ่อยจากสามีว่า "ช่างสอนลูกคนอื่นดีนัก แต่ทีลูกตัวเองเอะอะอะไรก็ซื้อให้ๆ ๆ"

เกจิการเงินรายนี้บอกว่า เป็นเพราะความรู้สึกอยากจะให้ช่วงเวลาที่อยู่กับลูกเป็นช่วงเวลา "Happy Time" หรือครอบครัวสุขสันต์ อะไรที่ทำให้ลูกมีความสุข ยิ้มได้ ก็ "ให้ได้ไม่อั้น"

แต่ยุคนี้ไม่สอน ..ไม่ได้เลย เพราะกระบวนการโฆษณามันรุนแรงเหลือเกิน เด็กๆ วัยรุ่นรู้จักบัตรเครดิต บัตรเอทีเอ็ม มือถือ ไอพ็อด ก่อนที่จะหาเงินเป็นเสียอีก

ดังนั้น เมื่อเราจะต้องสอนลูกเรื่องเงินๆ ทองๆ จะต้องทำอย่างไรบ้าง

สุวภา แนะนำว่าสำหรับวัยกระเตาะ ..

(1) ฝึกให้เขาทำด้วยตัวเอง การสอนลูกเรื่องการใช้เงิน ไม่ต่างจากเรื่องอื่นอย่างเช่นการฝึกให้เขาทานอาหารเอง แต่งตัวเอง จับดินสอเขียนหนังสือเอง คุณจับมือน้อยๆ มาฝึกสารพัดอย่าง เรื่องการเงินก็ต้องฝึก ต้องปูพื้นเหมือนกัน

จู่ๆ จะให้เด็กๆ แกคิดเองได้ไงจริงไหม ?

อยากจะให้แกเป็นอย่างไรก็สอนอย่างนั้น เช่น เงินค่าขนมที่ได้รับ ควรจะหยอดกระปุกวันละเท่าไร ไม่ใช่จ่ายเสียเกลี้ยง

ให้รู้จักการฝากเงินกับแบงก์ สัปดาห์ละเล็กสัปดาห์ละน้อย หรือเดือนละครั้งก็ให้แกคุ้นเคยกับการไปแบงก์ เพื่อฝากเงินเข้าไว้

หรือเมื่ออยากได้ของเล่นอะไร ควรฝึกให้ลูกๆ เก็บเงินซื้อเอง

ไว้ของที่มีราคาสูง พ่อแม่ค่อยสมทบให้บางส่วน

แต่เราอย่าลืมให้สีสันกับชีวิตของเด็กๆ บ้าง อะไรที่เขาอยากเล่น อยากได้ ถ้าไม่เกินเลยฐานะก็ให้พวกเขาไปเถอะ

หรือไม่ก็ของเล่นจำพวกประเทืองปัญญา พ่อแม่ต้องขวนขวายหามาเสริมให้กับลูก
หลักใหญ่ใจความของการฝึกข้อนี้ก็คือให้ลูกได้ตระหนักถึงความสำคัญของการมีอยู่ของเงิน และการใช้จ่ายให้เป็นด้วย “มุข” ง่ายๆ

เก็บ ..หยอด ..ฝาก ..อยากได้อะไรต้องสะสมตังค์ซื้อนะลูก

ให้เงินลูกน่ะไม่ผิด แต่แบบนี้เขาถึงจะเรียกว่า ให้เงินลูกแบบสวยหน่อย ..

(2) ถ้าจะให้ศักดิ์สิทธิ์กว่า เราต้องทำให้ดูเป็นตัวอย่าง  เพราะเด็กๆ อยู่ในวัยซึมซับ เขาไม่ได้ซึมซับจากใครอื่น พ่อแม่นั่นแหละ เป็น "เบ้าหลอม" ชั้นเยี่ยม

พ่อแม่ช้อปกระหน่ำ ลูกก็จะประกบมาในระยะเวลาประชั้น และอุปนิสัยนี้จะแฝงตัวจนโต ถึงตอนนั้น ว่ากันไม่ได้แล้ว

ส่วนวัยทีน ..วัยที่มักจะมีประเด็นเรื่องอยากได้นั่นนี่อยู่ติดปาก  คำแนะนำก็คือ

(1) สรรหากิจกรรมที่เขาชอบ ฟังดูอาจจะไม่เกี่ยว แต่นี่เป็นการปูพื้นสำหรับการเลือกอาชีพ สร้างงาน สร้างเงินของเขาต่อไป

เมื่อเด็กๆ โตขึ้น ก็ต้องมีของชอบตามวัย พ่อแม่ลองเลือกกิจกรรมให้
เพราะกิจกรรมเหล่านี้จะเป็นตัวบ่งชี้ให้เขารู้ว่า เขาสามารถทำอะไรได้บ้าง

หรือบางคนไม่รู้ว่าชอบอะไร ก็ให้เขาได้ลองอะไรที่ยังไม่เคยทำ เขาจะได้ค้นพบตัวเองว่าชอบหรือถนัดอะไร

อาจจะลองไปเข้าคอร์ส สันทนาการ หรือเข้าชมรมต่างๆ จะทำให้เขาค้นพบตัวเองได้
"สมัยเรามีอาชีพให้เลือกไม่มาก แต่สมัยนี้ทางเลือกเปิดกว้าง เด็กที่จบปริญญาตรีอาจจะไปเป็นดีไซเนอร์ ดีเจ นักดนตรี เปิดร้านขายของที่จตุจักร กิจกรรมที่เขาได้ทำมาจะเป็นตัวช่วยได้มาก"

หลักคิดข้อนี้ คือ ให้เขาทำสิ่งที่ชอบ แล้วเขาจะทำได้ดี

(2) ฝึกทำงานหารายได้พิเศษ ในเมืองนอกเด็กๆ มักจะไปทำงานเพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ เช่น ทำงานในห้างสรรพสินค้า ในโรงภาพยนตร์ ร้านฟาสต์ฟู้ด บ้านเราอาจจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่ถ้าใครที่พ่อแม่ค้าขาย ทำธุรกิจก็ให้ช่วยงานพ่อแม่ ช่วยกิจการทางบ้าน

สิ่งเหล่านี้นอกจากจะฝึกการทำงาน ยังฝึกให้รู้จักรับผิดชอบมากขึ้น แล้วเด็กๆ จะรู้ว่าเงินไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่ายๆ          

          "ตอนที่ดิฉันเป็นนักศึกษาทำกิจกรรมก็หาเงินเข้าชมรมเอง การทำงานเป็นสนามฝึกที่ดีมาก เพราะมันสอนให้เราได้ทำงานร่วมกับคนอื่น รู้ถึงความยากง่ายของการทำงาน อย่างเช่นหาสปอนเซอร์ รู้จักแก้ปัญหา แถมยังได้เงินใช้ ถึงจะไม่มากก็เถอะ

        เพราะฉะนั้นอยากให้วัยรุ่นได้ใช้เวลาตรงนี้ให้ได้ประสบการณ์ที่เป็นประโยชน์

        แล้วก็ ..เด็กๆ ทำผิดนี่น่าเอ็นดูนะคะ แต่พอโตขึ้นมาถึงจะทำผิดเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่น่าเอ็นดูหรอก

        การเริ่มทำงานตั้งแต่อายุน้อย ทำให้เราได้เรียนรู้ผิดถูกเร็ว แล้วอายุน้อย ความรับผิดชอบน้อย เพราะฉะนั้นถึงจะทำผิดพลาดไปบ้าง แต่ความเสียหายก็ไม่รุนแรง"

ยิ่งทำเต็มที่ วัยรุ่นก็จะยิ่งได้ประสบการณ์ที่ดีกลับไป !!

(3) สอนให้บริหารเงิน ขั้นแรกพ่อแม่ต้องให้เงินที่พอดีๆ กับวัยก่อน และอย่าลืมสูตรอมตะ "อยากซื้ออะไรต้องจ่ายเอง"

ส่วนเด็กๆ ควรจะมีเงินกินขนมที่โรงเรียนเท่าไร ระดับมหาวิทยาลัยควรมีเงินไว้ใช้ส่วนตัวเท่าไร อันนี้คงระบุกันไม่ได้ คงเหมือนอาหารที่กินนั่นหละ จะบอกว่ามันอร่อยยังไง บอกไม่ถูก รู้แต่รสชาติทุกอย่างมันพอดีไปหมด

ไม่เปรี้ยว....ไม่หวาน...ไม่เค็ม

งบค่าขนมลูกๆ หรือการใช้จ่ายต่างๆ ต้องให้เขาทัดเทียมหน้าตาเพื่อนฝูงด้วย มิฉะนั้นจะเป็นการสร้างความทุกข์ให้ลูกไปเปล่าๆ แล้วต้องมั่นใจด้วยว่าเรามีความสามารถพอที่จะส่งเสียลูกๆ ได้ตลอด ไม่ใช่เลือกส่งเรียนอินเตอร์ แป๊บเดียวต้องให้ลูกออกกลางคันเสียแล้ว 

ทั้งหมดนี้ถ้าครอบครัวไหนทำได้ไม่ครบทุกสูตร ลูกบ้านไหนไม่เอาอะไรสักอย่าง ก็อย่ากังวลไป ยังไงเขาก็คือลูกของเรา และเราก็รักเขา

ค่อยๆ ตะล่อม ค่อยๆ สอนกันไปเถิด

เกิดเป็นพ่อแม่บทบาทที่สลัดไม่หลุด คือ "ต้องสอน"

เป็นคนดีและใช้เงินเป็น ฉบับ "วรวรรณ"

"วรวรรณ ธาราภูมิ" กรรมการผู้จัดการ บลจ.บัวหลวง บอกว่าลูกของเธอนั้นไม่จำเป็นต้องเก่ง แต่ขอให้มีความสุขอย่างง่ายๆ เหมาะสมตามวัย เป็นคนดี และใช้เงินให้เป็น

ทั้งนี้และทั้งนั้นก็เพราะว่าวัยเด็กเป็นวัยที่มีความสุขที่สุด ไม่มีภาระรับผิดชอบที่เครียดแบบผู้ใหญ่ โลกสดใสสวยงาม แต่มีเวลาไม่กี่ปี

เธอจึงสนับสนุนให้ลูกเรียนรู้และสนุกสนามตามวัย ไม่เร่งรัดให้เรียนจนเด็กเครียดและขาดความสุข

        "เชื่อว่าเขาสามารถเรียนรู้อะไรได้มากๆ จากนอกห้องเรียน จึงไม่ได้เร่งรัดลูกให้ต้องเรียนเก่งมากๆ แค่ลูกมีอุปนิสัยชอบธรรมชาติ รักเพื่อน รักกีฬา มองโลกในแง่ดี การเรียนอยู่ในระดับ B+ ก็พอแล้วในช่วงนี้"

สิ่งซึ่งวรวรรณได้สอนลูกและเป็นสิ่งที่ไม่มีในหลักสูตรการศึกษา คือ สอนให้สนุกและรู้จักคุณค่าของเงิน รู้จักใช้เงิน และบริหารเงินให้เป็น

อาจเป็นเพราะอยู่ในวงการกองทุน เผยแพร่ความสำคัญเรื่องการออมการลงทุนให้ผู้คนมาตลอด วรวรรณจึงเห็นว่าต้องปลูกฝังนิสัยรักการออมให้ลูกตั้งแต่เด็กๆ โดยไม่ต้องรอให้โต

หัดกันตั้งแต่เล็กๆ จะทำให้เด็กมีวินัย มีความรับผิดชอบต่อการเงินของตน เขาจะภูมิใจที่เห็นมันงอกเงยได้เอง

"บางครั้งเขาก็สงสัย ไม่พอใจบ้าง เช่น ในบางเดือนที่บางส่วนมันหดลงบ้าง เราก็อธิบายง่ายๆ เรื่องความเสี่ยงของการลงทุนกับผลตอบแทนที่คาดหวัง สอนการปรับพอร์ตการลงทุน เป้าหมายของเราคือ ลูกต้องรู้จักจัดการเงินทองได้”   

เมื่อเข้าระยะเวลาเก็บเงินที่เริ่มมานาน เขาจะมี "แต้มต่อ" เหนือเด็กคนอื่น

“เริ่มสอนให้ลูกรู้จักคุณค่าของเงินตั้งแต่ 4 ขวบ” เริ่มจากการนับทีละเหรียญๆ ใส่กระปุก ให้นับเหรียญเป็นเลข 1 2 3 ..

เด็กๆ เขาเรียนรู้ง่าย และเร็วมากจากการสัมผัส จับต้องได้ พอกระปุกเต็ม ก็แคะกระปุกเอาออกมาให้ลูกนับ และกำกับให้เขาจดใส่สมุดบัญชีไว้ทุกครั้ง ซึ่งเด็กวัยนี้นับเลขเป็นแล้ว พอครบปีก็ให้เขานับของจริงอีกที เทียบกับยอดบัญชี

บางครั้งเหรียญที่นับจริงกับตัวเลขทางบัญชีอาจจะไม่เท่ากัน ก็ให้เขารู้จักหาส่วนที่ขาดหรือส่วนที่เกิน ต่อไปเขาจะรอบคอบว่าอย่าเชื่อแต่ตัวเลขทางบัญชี ต้องตรวจนับของจริงมาเทียบด้วยเป็นระยะๆ

ช่วงแรกๆ นี้ วรวรรณ บอกว่า ต้องดูแล ช่วยนับช่วยจด เพราะเด็กๆ ยังเล็กอยู่

พอลูกโตขึ้นจนเข้า ป.1 อายุ 7 ขวบมีเงินไปกินขนมเป็นรายวัน ตอนนี้คุณแม่นักบริหารเงินหัดให้ลูกทำบัญชีรายรับ-รายจ่ายของเขาเองอย่างจริงจัง และเริ่มให้รู้จักการลงทุนนอกเหนือไปจากการฝากเงินอย่างเดียว

“เนื่องจากโรงเรียนมีอาหารกลางวันให้ จึงได้ช่องที่จะสอนเลยว่า หากลูกไม่ใช้เงินให้หมดในวันเดียว ก็จะมีสะสมมากขึ้น เป็นเงินก้อนใหญ่ในวันสิ้นเดือน เลยสร้างแรงจูงใจให้ลูกรู้ว่าควรออมเงินเพื่ออะไร”

วิธีการสอนของวรวรรณจะให้เด็กๆ ได้เรียนรู้จากการปฏิบัติด้วยตนเอง โดยหัดให้ลงบัญชีเป็นรายเดือนในโปรแกรมเอ็กเซลที่แม่ทำให้ และให้ลูกลงบัญชีทุกวัน 

การหัดให้ลูกรู้จักทำบัญชีรายรับ รายจ่าย เธอบอกว่าจะช่วยให้ลูกเรียนรู้ที่จะควบคุมค่าใช้จ่ายเทียบกับรายได้ แล้วก็เริ่มสอนให้เขากำหนดเป้าหมายว่าออมไปเพื่ออะไร โดยพาไปหาประสบการณ์จริงเท่าที่เด็กจะรับรู้ได้

        "ลองพาลูกไปซูเปอร์มาร์เก็ต เพื่อให้เขาได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่า เงิน 20 บาท ในกระเป๋าของลูกวันนี้ซื้ออะไรได้บ้าง แล้วก็เปรียบเทียบว่าหาก 20 บาทนั้น กลายเป็น 200 บาท ลูกจะซื้ออะไรได้จำนวนมากขึ้น ชิ้นใหญ่ขึ้น เด็กก็จะอยากได้ของที่ใหญ่กว่า ดีกว่า เป็นธรรมดา อันนี้เป็นการฝึกให้เขารู้ว่าเราควรตั้งเป้าหมายก่อนว่าออมไปทำไม และในการออมเราก็ต้องรู้จักรอคอย"

เมื่อปูพื้นโดยสอดแทรกวิธีคิดให้กับลูกได้ในระดับหนึ่งแล้ว คุณแม่นักบริหารเงินก็เริ่มใช้ “รางวัล” สร้างแรงจูงใจมากขึ้น

กติกาคือ ลูกมีเงินเหลือใช้เท่าไรในเดือนหนึ่งๆ แม่สมทบให้เท่านั้น

เช่น ลูกมีเงินเหลือใช้ในเดือนหนึ่งประมาณ 3,620 บาท เพราะโรงเรียนมีอาหารให้ แม่ก็สมทบในจำนวนเท่ากัน นับเป็นแรงจูงใจที่ดี

เมื่อได้จำนวนเงินพอสมควร กระบวนการสอนก็เข้มขึ้น โดยต่อยอดเงินออมให้กับลูกด้วยการนำไปลงทุนให้เงินงอกเงย คือ “เปิดบัญชีกองทุน”

“จะสอนเรื่องผลตอบแทนเปรียบเทียบให้เขาเห็น เช่น เงินต้น 100 บาท ถ้าผลตอบแทนในระดับต่างๆ กัน พอผ่านไป 12 ปี จะกลายเป็นเท่าไร

ลูกก็จะสนใจอันที่ผลตอบแทนมาก เลยให้เอาไปลงทุนต่อในกองทุนรวม เพราะลูกยังเล็ก และไม่มีความรู้ แล้วก็ให้ลูกศึกษากองทุนต่างๆ จากข่าวสารกองทุน เพื่อปูพื้นฐานลงทุนไปเรื่อยๆ โดยกระจายการลงทุนไปยังกองทุนหุ้น กองทุนทองคำในต่างประเทศ และกองทุนหุ้นในต่างประเทศ

        ไม่ได้ให้ลูกลงทุนในตราสารหนี้ เพราะลูกยังอายุน้อย สามารถรับความเสี่ยงจากความผันผวนได้มากเพื่อหวังผลตอบแทนที่ดีกว่าในอนาคตอันยาวไกล”

วรวรรณ กล่าวว่า เงินลงทุนส่วนนี้มีเป้าหมายเพื่อใช้ในการศึกษาต่อในอนาคต โดยชี้ให้ลูกเห็นผ่านโมเดลการคำนวณซึ่งคิดขึ้นมาเองแบบง่ายๆ ไม่ซับซ้อนอะไร เป็นโมเดลเดียวกับที่เผยแพร่ให้ลูกค้า

เช่น หากสมมติฐานผลตอบแทนจากการลงทุนเฉลี่ยต่อปี 10 เปอร์เซ็นต์ มีเงินลงทุนเดือนละ 10,000 บาท (สมมติว่าออมเอง 5,000 บาท แม่สมทบเพิ่มอีกเดือนละ 5,000 บาท) 12 ปีผ่านไปจะได้เท่ากับ 2.76 ล้านบาท

คิดง่ายๆ แบบทบต้นทุกเดือน ดูไม่น้อยเลยสำหรับเด็กที่ทำได้เอง!!

“พอลูกเห็นยอดเงินก็ตาโต ต้องการเก็บเงินมากๆ เพื่อเป็นเศรษฐีเงินล้าน แต่ก็ต้องแสดงให้ลูกดูด้วยว่า ถ้าหากผลตอบแทนเหลือแค่ 0.75 เปอร์เซ็นต์ (ฝากออมทรัพย์) ผ่านไป 12 ปี เงินที่ลงทุนทุกเดือนจะมีเพียง 1.57 ล้านบาท

        ที่ทำอย่างนี้ เพราะต้องการให้ลูกเข้าใจถึงความต่างของการลงทุนในหลักทรัพย์ต่างประเภท ซึ่งจะมีความเสี่ยง และผลตอบแทนที่จะได้รับต่างกัน

ก็จะบอกเขาว่า ถ้าอยากได้ผลตอบแทนสูงเฉลี่ย 10 เปอร์เซ็นต์ต่อปี เพื่อได้เงินก้อนโตกว่า 2 ล้านบาท ลูกก็มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น เพราะเป็นการลงทุนในตลาดหุ้น”
เรื่องแบบนี้วรวรรณกล่าวว่า ค่อยๆ อธิบายให้เขาเข้าใจทีละน้อย เขาจะกลายเป็นผู้มีวินัยทางการเงินสูง รู้จักประหยัดและสะสมลงทุนอย่างมีเป้าหมาย

        "ไม่ได้กดดันให้ลูกต้องเป็นคนเก่ง แต่จะเน้นสอนให้เขารู้จักใช้ชีวิตแบบมีความสุขตามวัย มีความรับผิดชอบตามสมควร และให้รู้จักการใช้เงินให้เป็น เพราะหากลูกโตขึ้น ต่อให้เรียนเก่ง ทำงานหาเงินเก่งอย่างไร ถ้าจัดการบริหารเงินไม่เป็น ความเก่งก็ไร้ค่า”

ที่วรวรรณบอกว่า ไม่ลืมเลยที่จะสอนคือ สอนให้เขารู้จักแบ่งปัน “การให้ ทำให้เรามีความสุข หากการให้นั้น ให้ไปด้วยใจที่ไม่ผูกพัน ไม่หวังผลตอบแทนอื่นนอกจากความสุขของผู้รับ”

รับมือลูกวัยรุ่นใช้เงินแบบ "วิเชฐ"

“คุณพ่อ” นักบริหารเงินคุณภาพอีกคนหนึ่งที่มีแบบฉบับการสอนลูกในเรื่องของการใช้เงินที่น่าสนใจไม่แพ้กัน 

"วิเชฐ ตันติวานิช" รองผู้จัดการ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยบอกว่า ลูกสาวกำลังย่างเข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งเป็นวัยที่กำลังใช้เงินเลยทีเดียว

พ่อแม่ทั่วไป การบอกกล่าวสอนลูกในวัยนี้ถือเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากในสายตาของวิเชฐ

เขาบอกว่าเลือกใช้ทฤษฎี "Learning by Doing" เพราะอยากให้ประสบการณ์สอนตัวเขาเอง เนื่องจากเด็กในวัยนี้ บางทีพ่อแม่พูดมากเกินไปก็แทบไม่อยากฟัง หรือไปบอกให้เขาเก็บออมเงินก็อาจจะไม่ได้ผล

เพราะฉะนั้นต้องให้เขาเรียนรู้ด้วยตัวเองจากประสบการณ์ตรง

อันดับแรกวิเชฐบอกว่า ต้องให้ลูกได้รับรู้ภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมดของครอบครัว

อย่างเช่น ครอบครัวของเขา มอบหน้าที่จดบันทึกรายละเอียดค่าใช้จ่ายไม่ว่าจะเป็นค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ แก่ลูก

ทำอย่างนี้เพื่อที่ลูกจะได้รู้ และสังเกตเห็นว่าครอบครัวมีภาระค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง มีค่าใช้จ่ายประเภทไหนผิดปกติไปหรือเปล่า ซึ่งจะช่วยเพิ่มทักษะแก่ลูกในเรื่องการทำงบบัญชีส่วนตัว

นอกจากนี้ การให้เงินเป็นก้อน เป็นรายเดือน หรือราย 3 เดือน ก็ถือว่าเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ช่วยเพิ่มทักษะเรื่องการบริหารเงินให้แก่ลูกได้ดีไม่น้อย

        "ลูกผมเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ เราให้เงินเขาเป็นก้อน ให้เขาลองบริหาร ก็มีเหมือนกันที่ใช้เพลินจนเงินหมดก่อน แต่เราก็ไม่ได้ให้เพิ่ม เพราะอยากจะฝึกเขา พอเดือนต่อๆ ไป เขาก็จะรู้แล้วว่า ต้องบริหารให้พอ

หรือถ้าอยากได้อะไรก็ต้องเก็บออม เพื่อที่จะมีเงินเหลือไว้ซื้อของชิ้นนั้น"

กรณีที่ลูกอยากได้ของนอกงบประมาณ ก็ต้องพิจารณาเป็นเรื่องๆ ไป แต่ทุกครั้งจะต้องมีเงินส่วนหนึ่งที่เกิดจากการเก็บออมของเขาเข้ามารวมอยู่ได้ คุณพ่อนักบริหารรายนี้บอกว่าจะไม่ควักเงินจ่ายให้ทั้งหมด

สร้างนิสัยออม สไตล์ "สหัทยา"

 "สหัทยา สรรค์ประสิทธิ์" ผู้จัดการกองทุน บลจ.วรรณ เป็นคุณแม่อีกคนหนึ่งที่สร้างนิสัยการออมของลูกด้วยการหัดให้เขาจัดการเงินของเขาจาก “เบี้ยเลี้ยง” โดยบอกกับลูกว่า ถ้าลูกใช้เงินไม่หมดเหลือกลับมาเท่าไร แม่จะสมทบเพิ่มให้เท่ากับจำนวนเงินที่ลูกเหลือกลับมา

นอกจากนี้ สหัทยาจะมีกระปุกให้เขาเพื่อที่เขาจะได้หยอดเหรียญใส่

อาจมีสัก 2 กระปุก กระปุกหนึ่งคือ กระปุกที่เขาจะใส่เงินเพื่อตัวเขาเอง และอีกกระปุกหนึ่งก็เป็นกระปุกที่เขาอยากจะหยอดเพื่อการบริจาคให้คนที่ด้อยโอกาสกว่า

เพื่อสร้างนิสัยการเผื่อแผ่ให้ผู้อื่นไปด้วย ไม่ใช่นึกถึงแต่ตัวเองอย่างเดียว
พอเงินเต็ม กระปุกในส่วนที่เขาเก็บก็ให้เขานำไปฝากธนาคาร พร้อมสมทบให้เขาอีก เพื่อให้มีกำลังใจในการเก็บมากขึ้น

        "ข้อสำคัญ เราต้องให้เขาดูคนที่มีโอกาสน้อยกว่าเขา และต้องทำงานตั้งแต่ยังเด็ก เพื่อให้เขาเรียนรู้ว่าเวลาจะใช้เงิน ต้องใช้อย่างระมัดระวัง เพราะมีอีกหลายคนที่ไม่มีโอกาสดีเช่นเขา อาจพาเขาไปบริจาคของช่วยเด็กกำพร้าก็ได้ จะยิ่งทำให้เขามีสำนึกของการใช้เงินมากขึ้น"

สุดท้ายเลยคือ สหัทยาบอกว่า เวลาลูกรบเร้าให้ซื้อของเล่น อย่าตัดรำคาญด้วยการบอกว่า "เดี๋ยวจะซื้อให้" เพราะคำว่า "ซื้อ" จะฝังอยู่ในจิตสำนึกเขาตลอดเวลา และจะทำให้เขาคิดว่า เดี๋ยวเขาก็จะได้สิ่งของนั้นๆ มาง่ายๆ

ถ้าจะไม่ซื้อให้ก็ต้องใจแข็งไม่ซื้อให้ และบอกให้รู้ว่าทำไม ถ้าแพงก็บอกไปเลยว่าแพง เพราะครั้งต่อไป เขาจะได้ประมาณได้ว่าของที่เขาอยากได้แพงไหม ถ้าแพง เขาจะได้ยับยั้งชั่งใจมากขึ้น

หรือถ้าอยากได้ต้องทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ แล้วเราให้ค่าจ้างไป ให้เขาสะสมเงินไปซื้อเอง

 "เพิ่มพล" สอนลูกรู้ค่าเงินจากชีวิตประจำวัน

"เพิ่มพล ประเสริฐล้ำ" กรรมการผู้จัดการ บลจ.พรีมาเวสท์ เป็นคุณพ่อคนการเงินอีกคนหนึ่งที่มีแนวทางสอนลูกเรื่องการใช้เงิน โดยให้เรียนรู้จากชีวิตประจำวัน
แต่สิ่งสำคัญ คือ ต้องกระตุ้นให้เด็กมีความสนใจก่อน

"เนื่องจากลูกผมสองคนอยู่ในชั้นประถมต้น ซึ่งเป็นวัยที่ต้องการเรียนรู้ และบังเอิญผมทำงานในธุรกิจการเงิน เด็กๆ จึงได้เรียนรู้ และรับรู้ว่างานกองทุนรวมที่ผมทำอยู่เกี่ยวเนื่องกับเงินๆ ทองๆ ประกอบกับได้เห็นผมออกข่าวที่เกี่ยวกับกองทุนรวมตามสื่อต่างๆ ทำให้เขาสนใจ และสอบถามในสิ่งที่เขาสงสัย จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการกระตุ้นให้เขาสนใจในเรื่องเงินๆ ทองๆ"

จากนั้นจึงนำมาสู่การค่อยๆ สอนให้เด็กรู้จักคุณค่าของเงินว่าเป็นอย่างไร นำไปใช้ทำอะไรได้บ้าง โดยนำมาเชื่อมโยงกับชีวิตความเป็นจริง

เช่น การให้เงินค่าขนมในแต่ละวัน ให้เด็กตัดสินใจเองว่าควรซื้ออะไรทานที่มีประโยชน์ และไม่ควรใช้เงินที่ได้ทั้งหมด แต่ควรนำเงินที่เหลือกลับมาออมสะสมในกระปุกที่บ้าน

หลังจากนั้นจะให้เด็กตัดสินใจเอง ระหว่างจะสะสมเงินไว้ที่บ้านเพื่อนำบางส่วนไปซื้อของที่ตนเองอยากได้ หรือจะนำเงินไปฝากที่ธนาคาร เพื่อให้เงินนั้นเกิดผลประโยชน์งอกเงยขึ้น

 จากวิธีนี้ ทำให้เพิ่มพลสามารถเห็นพฤติกรรมที่แตกต่างระหว่างลูกทั้งสองคนชัดเจน โดยลูกผู้หญิงคนโตจะค่อนข้างใช้เงินอย่างมีประโยชน์ และอยากนำเงินที่ออมไปฝากธนาคารต่อเพื่อผลประโยชน์ที่มากขึ้น

ขณะที่ลูกผู้ชายคนเล็กจะใช้เงินซื้อขนมกินมาก ส่วนที่เหลือเก็บก็ไม่ชอบนำไปฝากธนาคาร แต่ต้องการเก็บไว้เพื่อซื้อของเล่นที่ตนเองต้องการ

“เมื่อเด็กโตขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้น ได้รับรู้สภาวะแวดล้อม และสังคมที่กว้างขึ้น พฤติกรรมการใช้เงินคงจะเปลี่ยนไป แต่อย่างน้อยเราได้พยายามสร้างนิสัยความเคยชินในการรู้จักใช้เงินให้พอดี พอตัว รู้คุณค่าของเงิน และรู้จักการออมเงินเพื่อให้ได้ผลประโยชน์มากขึ้น ซึ่งจะเป็นการสร้างวินัยและพื้นฐานที่ดีสำหรับการบริหารเงินของพวกเขาในอนาคต”

นั่นเป็นเคล็ดลับดีๆ จาก “พ่อแม่คุณภาพ” ที่บ่มเพาะนิสัยดีๆ ทางการเงินให้ลูกๆ

จากเงินที่เก็บเล็กผสมทีละน้อย จากเงินหลักร้อย เชื่อแน่ว่า จะกลายเป็นเงินล้านให้เจ้าของเงินรุ่นเยาว์ได้ปลื้มในอนาคตแน่ๆ