เครื่องมือสำคัญของการสร้าง "เศรษฐศาสตร์ชวนเชื่อ" อยู่ที่ "การบริหารสื่อ" ซึ่งมีการกล่าวถึงกันมากในยุคแห่ง "ระบอบทักษิณ"

ดังจะสังเกตเห็นว่า ในแต่ละปีเมื่อมีการจัดอันดับองค์กรที่ใช้งบประมาณเพื่อการประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อมวลชนมากที่สุด ปรากฏว่า "ภาครัฐ" มักติดกลุ่ม 10 อันดับแรกเสมอ

"การแทรกแซงสื่อ" นับเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่กล่าวกันว่า ทำให้ความคิดเห็นของบุคคลที่ "คิดต่าง" ไม่มีพื้นที่ในการให้ข้อมูลและแสดงความคิดสู่การรับรู้ของประชาชนในวงกว้าง หรือไม่ก็ถูกจำกัดอยู่ในกลุ่มแคบๆ ไม่ค่อยเป็นที่รับรู้

นักวิชาการจำนวนหนึ่งถูกตอบโต้ว่าเป็น "ขาประจำ" และควรไปอยู่ในห้องสมุด ทั้งๆที่การนำเสนอความคิดของนักวิชาการเหล่านั้น ได้รับการขานรับเชิงข่าวจาก "สื่อ" อย่างมาก ในขณะที่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับชัดเจนนักจาก "มวลชน"

"เสกกระดาษให้เป็นทอง ? : โฉมหน้าใหม่เศรษฐศาสตร์ชวนเชื่อ" หรือ The Parils of Propaganda Economy นี้ เป็นผลงานแนวเศรษฐศาสตร์มิติใหม่ที่สำนักพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ Bizbook กล้ายืนยันนำเสนอด้วยความภาคภูมิใจว่า ดร.ตีรณ พงศ์มฆพัฒน์ ผู้เขียน เป็นนักเศรษฐศาสตร์ "คนแรก" ที่คิดค้นคำว่า "เศรษฐศาสตร์ชวนเชื่อ" หรือ "Propaganda Economy" ให้เป็นศัพท์ใหม่ของ "เศรษฐศาสตร์กระแสรอง" เพื่อสะท้อนเศรษฐกิจการเมืองไทยยุคเบ็ดเสร็จ

สำหรับท่านที่เคยติดตามอ่านข้อเขียนของ ดร.ตีรณตามหน้าหนังสือพิมพ์รายวันมานานกว่า 3 ปี คงรู้จักผู้เขียนอย่างลึกซึ้งในความเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ให้ข้อแนะนำด้านเศรษฐกิจมหภาค และส่งสัญญาณเตือนที่เป็นประโยชน์ต่อรัฐบาลหลายต่อหลายครั้งอย่างไม่เลือก "ค่าย" หรือ "พรรค" แม้เคยเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของ "ดร.ศุภชัย พานิชภักดิ์ " เลขาธิการ UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development-การประชุมว่าด้วยการค้าและการพัฒนา) และอดีตผู้อำนวยการองค์การการค้าโลก (WTO) แต่ไม่เคยปรากฏว่าดอกเตอร์ระดับ "กุนซือ" คนนี้จะถูกท้วงติงหรือโต้กลับจากใครในแง่ลบเลย

ทั้งๆ ที่ถ้ามองจากเนื้อหางาน ดร.ตีรณน่าจะได้ชื่อว่าเป็นนักวิชาการ "ขาประจำ" คนหนึ่ง

ข้อเขียนทุกชิ้นของ ดร.ตีรณ ไม่ได้มีความโดดเด่นแค่เพียงข้อมูลและการวิเคราะห์ปัญหา ตลอดจนแนวโน้มที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างรอบด้าน ด้วยวิธีการนำเสนอที่ดูสุขุมลุ่มลึกเต็มไปด้วยคัมภีรภาพ น่าจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้คุณภาพงานของดร.ตีรณได้รับการยอมรับจากสังคมวงกว้าง และมีคุณค่าไม่ล้าสมัย..

ภายใต้ระบอบทักษิณ ดร.ตีรณยังคงให้ทัศนะที่ช่วยให้ประชาชนเห็นภาพรวมของเศรษฐกิจและนโยบายต่างๆที่ควรเป็นที่รับรู้อย่างกว้างขวางอย่างถูกต้องหรือครบถ้วนมากขึ้น แทนที่ประชาชนจะรับรู้แต่สิ่งที่รัฐบาลอยากให้รู้เท่านั้น

หนังสือเล่มนี้จึงเปรียบเสมือน "เครื่องสแกน" ที่มีคุณสมบัติในการแยกแยะให้เห็น แก่นสารที่แตกต่างกันระหว่าง "ข้อเท็จจริง" กับ "ข้อมูลชวนให้เชื่อ" ที่รัฐบาลสร้าง

เกี่ยวกับ "แนวความคิด" ของ "เศรษฐศาสตร์ชวนเชื่อ" ดร.ตีรณบอกว่า Propaganda Economy เป็นปรากฏการณ์แห่งอำนาจนิยมใหม่ที่มาจากการบรรจบกันของอิทธิพลยิ่งใหญ่ทางธุรกิจ และอำนาจเหนือกลไกของรัฐ โดยสามารถดำเนินยุทธวิธีได้อย่างเป็นเอกภาพในการบริหารการรับรู้และการคาดหวังหวังของประชาชน

นี่จึงเป็นประสบการณ์แห่งยุคของเศรษฐกิจทุนนิยมภายใต้ประชาธิปไตยสีเทา

ทั้งนี้ ผู้เขียนได้เล็งเห็นถึงบทบาทของกลุ่ม หรือผู้ที่มีอำนาจทางเศรษฐกิจการเมืองที่พัฒนาถึงขั้นที่สามารถมีอิทธิพลเหนือกระแสข่าวสาร การนำเสนอข้อมูล-ข้อเท็จจริง และอาจกล่าวได้ว่าแตกต่างจาก "ทฤษฏีการชวนเชื่อ" (Propaganda Model) ของ Edward Herman และ Noam Chomsky ซึ่งได้อธิบายความลำเอียงของสื่อในสหรัฐฯว่า เป็นเพราะสื่อนั้นคือองค์กรผลประโยชน์แห่งบรรษัทขนาดใหญ่

ไม่เหมือนกับในกรณีของประเทศไทยที่เป็นเรื่องรัฐกับการบริหารสื่อ