ผมกำลังนั่งถามตัวเองว่าผมนึกถึงอะไร เมื่อเลื่อนสายตาตามลีลาการเลื้อยลากกระชากยิงไปบนบรรทัดของ “ลูกหนังพันธุ์ล้าน” โรนัลดินโญ่, ซามูเอล, เอโต้, สตีเว่น เจอร์ราด, แฟรงค์ แลมพาร์ด หรือเดวิด เบคแคม หามิได้... ทุกรายนามที่เอ่ยมายังนับว่าห่างไกล โรนัลดินโญ่ ยังเคยแป้ก, เอโต้ ยังเคยยิงชนเสาชนคาน, สตีเว่น เจอร์ราด ยังเคยเสียค่าโง่ส่งลูกให้คู่แข่งยิงเข้าประตูตัวเอง, เดวิด เบคแคม ยังเคยยิงนกตกปลาบ่อยไป เทียบไม่ได้กับการยิงประตูความคิดด้านการตลาดไว้ใน “ลูกหนังพันธุ์ล้าน” ของคุณรณพงศ์ ที่รวดเร็ว, กระชับฉับไว เร้าใจและแม่นยำ มีเพียงคนเดียวที่พอเทียบเคียง นั่นคืออาฮุย อาฮุยกระบี่เดี่ยวที่เฉียบขาด ไม่เคยพลาดเป้า ในชั้นเชิงปากกา ลีลาน้ำหมึก ผมนึกถึงเพื่อนผมคนหนึ่ง “ปลาอ้วน” วิรัตน์ โตอารีย์มิตร คอลัมนิสต์ขวัญใจแม่ยกที่ยึดอาชีพเขียนหนังสือเลี้ยงชีวิตเพียงอย่างเดียวมานานหลายปี (จนลืมไปแล้วว่ามือมีไว้ทำอย่างอื่นด้วย) อ้วนเขียนเดือนละไม่กี่คอลัมน์ แค่สามสิบต้นๆ เท่าอายุ เมื่อคุณรณพงศ์เขียนหนังสือ ในฐานะคนที่พอคุ้นเคยกับพรรคพวกที่ทำมาหากินด้วยการเขียน ผมภาวนาให้คุณรณพงศ์จงเอาดีทางการตลาดสืบไป อย่าได้เกิดพิสมัย หลงใหลกลิ่นน้ำหมึกโดยเด็ดขาด เพราะจะไม่เป็นผลดีต่อวงการสงฆ์ เนื่องจากพวกเพื่อนผมที่เขียนหนังสือจะพากันวางปากกาลาบวช แต่เมื่อไหร่ที่คุณรณพงศ์คิดจะมาสร้างแบรนด์ให้นักเขียนละก้อ ผมขอต่อคิวด้วยคน...(แฮ่ม!) ใครก็ไม่รู้บอกว่า ก่อนนักการตลาดจะเขียนหนังสือ ที่เขาจะซื้อคือหัวใจไม่ใช่กระดาษกับปากกา ตอนนี้ผมเชื่อแล้ว เพราะอ่านลูกหนังพันธุ์ล้าน ไม่เหมือนอ่านหนังสือว่าด้วยเรื่องการตลาด แต่สนุก เร้าใจ ชวนติดตามไม่แพ้ดูบอลโลก

สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ
กรรมการผู้จัดการ บริษัททีวีบูรพา จำกัด