Day 23 : แยกแยะ "ความจำเป็น" กับ "ความอยาก"

ทางที่ดีก่อนจะใช้จ่ายทุกครั้งใช้ “สติ” ยั้งคิดดูก่อนว่าควรหรือไม่ควรซื้อ อย่าปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เนื้อหา
ระหว่าง  “ความจำเป็น” กับ “ความอยาก” เมื่อไรที่คุณแยกแยะสองสิ่งนี้ออก สุขภาพทางการเงินที่ดีคอยจ้องจะตีสนิทกับคุณแน่

ไม่เชื่อลองดูตัวอย่างของผู้ที่มีสุขภาพทางการเงินดีหลายๆ คนสิ นอกจากคนพวกนี้จะรู้จักใช้เงินให้เป็นแล้ว พวกเขายังมี “ต่อม” บางอย่างที่ใช้แยกแยะระหว่าง “ความจำเป็น” กับ “ความอยาก” ออกจากกันได้อย่างดี

เมื่อจะตัดสินใจซื้อของชิ้นหนึ่ง คนพวกนี้จะต้องชั่งน้ำหนักก่อนว่า คุ้มค่าแค่ไหน เป็นของแค่อยากได้เพราะอารมณ์ชั่ววูบ หรือเป็นของที่จำเป็นต้องใช้

 ถ้าวิจารณญาณส่งสัญญาณมาว่า เป็นของที่จำเป็นต้องใช้อยู่แล้ว พวกเขาก็ซื้อได้อย่างสบายใจ และสบายกระเป๋าสตางค์ ไม่ต้องมานั่งเซ็งเพราะเสียดายสตางค์ทีหลัง 

ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับหลายคนที่ฟุ้งเฟ้อจนเป็นนิสัยในหัวสมองเลยปราศจากเครื่องมือช่วยแยกระหว่าง “ความจำเป็น” กับ “ความอยาก”

สำหรับคนที่มือเติบ กินใช้ไม่ยั้งคิด การซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับกองพะเนิน อาจเป็นความอยากไม่ใช่ความจำเป็น ทางที่ดีก่อนจะใช้จ่ายทุกครั้งใช้ “สติ” ยั้งคิดดูก่อนว่าควรหรือไม่ควรซื้อ อย่าปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล 

ไม่ผิดหรอกถ้าคุณจะซื้อกระเป๋าถือใบละ 2,000 บาท ถ้าคุณใช้สติไตร่ตรองดูแล้วว่า  ถึงจะแพง สำหรับคนมีเงินเดือน 20,000 บาทอย่างคุณ แต่กระเป๋าใบเดิมที่คุณหิ้วอยู่มันเยินสิ้นดี สภาพเก่าจนน่าโละที่สำคัญคือ คุณไม่ได้ซื้อกระเป๋ามาแล้ว 3 ปี อีกอย่างกระเป๋าใบละ 2,000 บาท ชิ้นนี้  สำรวจดูสภาพแล้วคุณภาพดี น่าจะใช้การได้นาน ท้ายสุดลงเอยด้วยความคุ้มค่า

 แต่ผิดถนัด ถ้าคุณกำลังจะคว้ากระเป๋าถือใบนี้มาเป็นเจ้าของ ทั้งที่เมื่อเดือนที่แล้วคุณเพิ่งถอยกระเป๋าถือเรือนพันมาเป็นเครื่องประดับหมาดๆ เผลอแป๊บเดียวคุณก็เบื่อใบนั้นซะแล้ว แบบนี้เรียกว่าปล่อยให้ “ความอยาก” เอาชนะได้สำเร็จ

ลองมาดูตัวอย่างของ “อารมณ์” หนุ่มนักเรียนนอกที่ชื่นชอบการแต่งรถมาแต่ไหนแต่ไร เขาอาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่พ่อแม่ถอยรถป้ายแดงราคาหลักล้านให้ตั้งแต่เรียนจบ  

ตั้งแต่เริ่มทำงานมา 5 ปี เงินเดือนครึ่งแสนของเขา ถูกแปรสภาพไปเป็นชิ้นส่วนและอุปกรณ์ต่างๆ ในรถยนต์คันโปรด “อารมณ์” จึงเป็นอีกคนหนึ่งที่ยังไม่มีเงินออมเก็บกับเขาเลย ทั้งที่เงินเดือนก็ไม่ใช่น้อย

เดี๋ยวเปลี่ยนล้อแมกซ์ เดี๋ยวเปลี่ยนไฟท้าย ไฟหน้า กระจกข้าง เบาะ พวงมาลัย ยาง  เครื่องเสียง สารพัดสารพันที่ “อารมณ์” จะขนมาโมดิฟายรถคันโปรดของเขา 

ลำพังเพียงเปลี่ยนครั้งเดียวแล้วจบ เขาคงมีเงินเหลือเก็บออม แต่นี่เหมือนเป็นการปรับแต่งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เดือนที่แล้ว “อารมณ์” เพิ่งเปลี่ยนเครื่องเสียงไปหยกๆ หมดเงินไปไม่น้อย แต่เขายังทำท่าไม่พอใจกับมันสักเท่าไร ร่ำๆ ว่าเดือนนี้เดี๋ยวเงินเดือนออก จะยอมทุ่มทุนไปยกเครื่องเสียงชุดใหม่ (ที่แพงกว่า) มาเปลี่ยน เสียงจะได้กระหึ่มโดนใจวัยมันส์

“อารมณ์” บอกกับเพื่อนฝูงว่า นี่เป็นความจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะรถซิ่งคันละเป็นล้านอย่างนี้ เครื่องเสียงราคาถูกๆ มันดูไม่เข้ากับรถราคาแพง ก็เลยต้องใช้เครื่องเสียงที่เหมาะกับรถ ทั้งโก้และดูดี

แบบนี้ชัดเจนเลยว่า “อารมณ์” แยกแยะไม่ออกว่าอันไหนคือ “ความจำเป็น” อันไหนคือ “ความอยาก” ทำไปทำมาค่าตกแต่งรถ รื้อนั่นเปลี่ยนนี่ รวมแล้วเป็นเงินพอๆ กับราคารถยนต์

แต่ผลของการเป็นคนแยกแยะระหว่าง “ความจำเป็น” กับ “ความอยาก” ไม่ออก  เมื่อเจอเรื่องไม่คาดฝันเข้าอย่างจัง “อารมณ์” ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถึงแม้ไม่ร้ายแรงมาก แต่ทำให้เขาต้องเข้าพักรักษาตัวในโรงพยาบาลระยะหนึ่ง

ปัญหาใหญ่คือ เขาไม่มีเงินออมเพียงพอที่จะรับมือกับเรื่องฉุกเฉินของชีวิต และนึกเสียดายที่เงินเดือนตั้งเยอะ แต่ไม่ได้ทำประกันติดไว้สักนิด มีเงินเท่าไรก็ปรนเปรอความอยากของตัวเองด้วยการแต่งรถ 

บริษัทยินยอมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แค่เพียงส่วนน้อยเท่านั้น ท้ายสุด เขาต้องกลับไปรบกวนเงินทองของพ่อแม่

เห็นพิษสงของความอยากและการตามใจตัวเองแล้วสิว่า น่ากลัวแค่ไหน ทีนี้จะใช้จ่ายอะไรก็อย่าปล่อยเจ้าความอยากมาปกคลุมจิตใจก็แล้วกัน