B i z B o o k

ซื้อแพงไม่เป็นไร ถ้ามั่นใจว่า สามารถขายแพงกว่า
ราคาที่ซื้อมาก็เป็นพอ ท.พ.ยรรยง พันธุ์วงศ์กล่อม
...............จาก ขี่กระทิงวิ่งราวเซียนโดย ตะวัน สุรัติเจริญสุข..................

จอร์จ ตัน
กลยุทธ์ "หักเหลี่ยม..โค่นเซียน"

-----------------------------------------

ถ้าหุ้นตัวไหน Free Float ไม่เยอะต้องเช็คว่า "ใคร?..ถือหุ้นใหญ่" แล้วติดต่อไป จะคุยกันว่าอยากขายออกมาบ้างมั้ย เดี๋ยวเรามาขายด้วยกัน เจ้าของหุ้น จะช่วยปล่อยข่าวดีออกมาหนุนราคา พยายามดันราคาจนถึงจุดสุดยอดก็ "ปล่อยของ" นักลงทุนรายย่อยจะเป็นคนรับหุ้นไม้สุดท้าย

------------------------------------------

วิธีการ "เก็บหุ้น" ของรายใหญ่ที่นิยมใช้กันมาก เขามักใช้การปล่อยข่าวลบเพื่อ "ทุบหุ้น" โดย "ขายนำ" แรงๆแล้วมารับซื้อข้างล่าง เขาเรียกว่า "ทุบให้อ้วก" รายย่อยตกใจคายหุ้นออกมา วิธีนี้เก่ามากตรวจสอบง่าย แต่ใช้ได้ผลทุกครั้ง

------------------------------------------

เวลาที่มีการตั้งราคา Bid (เสนอซื้อ) และ Offer (เสนอขาย) ในลักษณะที่รุนแรง และต่อเนื่องเป็นสัญญาณของการไล่ราคาขึ้นไป "ขาย" เสียเป็นส่วนใหญ่ เพราะเขารู้พฤติกรรมนักลงทุนรายย่อยว่าตัดสินใจช้า และจะซื้อหุ้นก็ต่อเมื่อเห็นราคาขึ้น (สีเขียว) เท่านั้น

-------------------------------------------

แผนของเราต้องการจะไป "กินเงินเจ้ามือ" เพราะฉะนั้นต้อง "รอ" อย่างใจเย็น จะต้องเก็บที่ละแสน สองแสนหุ้น ถ้าคุณเก็บเร็วคุณเสร็จ เจ้ามือมันรู้ถ้ามันรีบถอยเราก็มีโอกาสติด

---------------------------------------------

ในขบวนการสร้างราคาหุ้น การ "สร้างข่าว" (ลือ) สำคัญที่สุด พวก "เซียน" เขาจะไล่ซื้อตอนมี "ข่าวลือ" และ "ขายหุ้น" ในลักษณะ "Sell on Fact" คือ ขายเมื่อมีข่าวจริงออกมา เพราะฉะนั้นที่เราคิดว่า "ต้นข่าว" จริงๆอาจจะเป็น "ปลายข่าว" พอข่าวจริงออกเจ้ามือก็ขายหุ้นทิ้ง

----------------------------------------------

"จอร์จ ตัน" คือชื่อที่ เอกยุทธ อัญชันบุตร ประธานบริหารเครือโอเรียนเต็ล มาร์ท กรุ๊ป ประเทศอังกฤษ ใช้และโด่งดังในประเทศมาเลเซีย และสิงคโปร์

ในฐานะมือบริหาร "เฮดจ์ฟันด์" (กองทุนบริหารความเสี่ยง) มือฉกาจ ที่เล่นกับความเสี่ยงทุกชนิด ทั้งหุ้น ค่าเงิน และความผันผวนของราคาน้ำมัน

เขาเคยให้คำนิยามตัวเอง (ในอดีต) ว่า เป็น "นักธุรกิจ" ที่แสวงหาโอกาสจากความเสี่ยง และผลกำไรจากความไม่สมดุลของสภาวะตลาด

"ผมเล่นหุ้นทั่วโลก..เล่นมาเป็นสิบปีแล้ว"

ที่ประเทศมาเลเซีย และสิงคโปร์ เพื่อนๆ จะให้เกียรติ เรียกเขาว่า "ไต่กอ" หรือ "Big Brother" ซึ่งภาษาไทยแปลว่า "พี่ใหญ่" ในวงการ

"เพื่อนฝูงผมเยอะมากทุกวงการ จนบางคนเขามองว่าผมเป็นมาเฟีย ถ้าคุณไปสิงคโปร์ มาเลเซีย วันนี้ไปถามชื่อผมว่าจอร์จ ตันเมืองไทย นักธุรกิจทุกคนรู้จักผม ไม่มีทางลืมชื่อผม"

เอกยุทธยังเป็นดีลเมคเกอร์ที่เชี่ยวชาญทางด้าน M&A (ควบรวมกิจการ)

ขณะใช้ชีวิตอยู่ในมาเลเซีย ธุรกิจของเขาราบรื่นในฐานะเพื่อนสนิทของลูกชาย "ดร.มหาธีร์ โมฮำหมัด" อดีตนายกรัฐมนตรีผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลของมาเลเซีย

แต่ในเมืองไทยจอร์จ ตันเคยเป็นนักเล่นหุ้นระดับ "พันล้าน" เข้าออกอย่างไร้ร่องรอย จนครั้งหนึ่งถูกตั้งฉายาในหมู่เซียนเมืองไทยว่า "ป.(ป๊อด)ลอนดอน" ซึ่งขณะนั้นคนมักเข้าใจผิดว่าเป็น "ปิ่น จักกะพาก" อดีตราชาเทคโอเวอร์ของเมืองไทย ที่หลบไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ

"ปีที่แล้วช่วงปลายปี 2546 เขา (ผู้มีอำนาจ) ตามหาตัวผมทีแล้ว จะเล่นงานผม เขาบอกว่า ป.ลอนดอน มาปั่นหุ้นของเขา แต่คนเข้าใจว่าผมเป็นปิ่น โชคดีที่ให้คุณปิ่นรับไป

ผมเริ่มเห็นคนในรัฐบาลชี้นำราคาหุ้นชัดช่วงปลายปี 2545 พอปี 2546 ผมก็เริ่มเข้ามาลงทุนในตลาดหุ้น ผมรู้ว่าเข้ามาต้องได้ตังค์ ในฐานะที่เป็นนักธุรกิจ นี่คือ ช่องทางหาเงิน เพราะไม่มีตลาดไหนเล่นหุ้น "หมู" ขนาดนี้ คือถ้าผมกินเจ้ามือจะไม่เสียใจเลย"

จอร์จ ตัน เวียนวนอยู่ในห้องค้า 5-6 แห่งในกรุงเทพฯ การลงทุนของเขาจะมี "ก๊วน" เหมือนกับเซียนคนอื่นๆในตลาด และเห็นกลุ่มทุนใกล้ชิดศูนย์อำนาจ 2 กลุ่มใหญ่เข้ามาหาผลประโยชน์ในตลาดหุ้นร่ำรวยเป็นหมื่นล้านบาทกลับออกไป

"คือผมไปเทรดนั่งในห้อง VIP โก้หรู มองออกมาเห็นคนแก่นั่งขยับแว่นตาได้เงินไม่กี่พันก็เลิกแต่เสียเงินเป็นแสน ผมเห็นอย่างนี้เกือบปี มันรู้สึกละอายใจ"

ในฐานะเซียนหุ้น "จอร์จ ตัน" โกยกำไรจากตลาดหุ้นไทยในปี 2546 กว่า 1,000 ล้านบาท ด้วยวิธี "ขี่กระแส" ทักษิณฟีเวอร์ เล่นหุ้นในกลุ่ม "ชินคอร์ป" (SHIN, ADVANC, SATTEL, ITV) และหุ้นรัฐวิสาหกิจแทบทุกตัวที่เกี่ยวข้องกับคนในรัฐบาล แม้จะไม่ยอมเปิดเผยตัวเลขเงินลงทุนที่แน่ชัด บอกเพียงสั้นๆว่า "มากกว่าระดับพันล้านบาท"

"อย่าพูดถึงตัวเลขดีกว่า ยิ่งเขาจ้องจะมายึดเงินผมอยู่" จอร์จ ตัน กล่าว

0 0 0

หลังจากเอกยุทธหลบหนีออกจากประเทศไทยเมื่อกว่า 20 ปีที่แล้วในคดี "แชร์ชาร์เตอร์" เขาถูกเพื่อนชักชวนไปบริหารกองทุนส่วนบุคคล (Private Fund) เล่นอัตราแลกเปลี่ยน หุ้น และน้ำมัน

"ผมได้ประสบการณ์หนักๆ ช่วงนั้น เทรดมัน 3 ตลาดเลย โตเกียว นิวยอร์ค ลอนดอน"

สิ่งที่ "จอร์จ ตัน" เรียนรู้ ก็คือเทคนิคการเล่นหุ้นที่มืออาชีพระดับโลกเขาใช้กัน เพราะฉะนั้นบทเรียนในการ "สร้างราคาหุ้น" วิธีการจะต้องเริ่มจากเก็บข้อมูล เลือกหุ้นที่มี "วอลุ่มสูง" หรือ "หุ้นร้อน"

ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นหุ้นที่ติดอันดับวอลุ่มการซื้อขายสูงสุด 20 อันดับแรกของตลาด

พอเลือกหุ้นได้แล้ว ต้องไปตรวจสอบ "หน้าตัก" เจ้าของหุ้นก่อนว่า "รวย" หรือไม่

สิ่งที่ต้องดู ก็คือ ดูว่าเจ้าของเป็น "เซียน" รึเปล่า ถือหุ้นอยู่เยอะแค่ไหน แล้วหุ้นตัวนั้นมี "Free Float" ปริมาณหุ้นหมุนเวียนในตลาดอยู่เท่าไร กี่เปอร์เซ็นต์

ถ้า Free Float ไม่เยอะต้องเช็คว่า "ใคร?..ถือหุ้นใหญ่" แล้วก็ติดต่อไป จะคุยกันว่าอยากขายออกมาบ้างมั๊ย เดี๋ยวเรามาขายด้วยกัน ถ้าคุยจบก็เริ่มเลย

เจ้าของหุ้นจะช่วยปล่อยข่าวดีออกมาหนุนราคา พยายามดันราคาจนถึงจุดสุดยอดก็ "ปล่อยของ" (หุ้น) ซึ่งในขบวนการนี้ บอกได้เลยว่า "รายใหญ่" กับ "เจ้าของหุ้น" มักจะรู้เห็นเป็นใจกัน

"เขาจะคุยกันก่อน ให้เจ้าของหุ้นช่วยปล่อยข่าวดี หรือข่าวลือออกมาหนุนราคา เช่น ได้งานประมูลใหม่ หรือ เตรียมจับมือกับพันธมิตรใหม่ รวมไปถึงเชิญนักวิเคราะห์ไป Company Visit ช่วยดันราคาหุ้น ถ้าเป็นหุ้นรัฐวิสาหกิจ หุ้นที่เกี่ยวกับสัมปทาน หรือหุ้นที่รัฐเอื้อประโยชน์ทางภาษี ข่าวดีพวกนี้จะออกมาจากคณะรัฐมนตรีแป๊บเดียว!! หุ้นก็วิ่งขึ้นก่อนแล้ว ให้สังเกตุดูว่ารัฐมนตรีบางคนออกมาพูดส่งสัญญาณตรงๆ เลยก็มี"

ทั้งเจ้าของหุ้น และ เซียนหุ้น จะ Win-Win กับงานนี้ เพราะ ต่างฝ่ายต่างก็ "รวย" จากราคาหุ้นที่พุ่งสูงขึ้น และ "เหยื่อ" ของเกมนี้ ก็คือ "นักลงทุนรายย่อย" ที่จะถูกแผนล่อให้ขึ้นไปติด "ยอดดอย" เป็นคนรับหุ้นไม้สุดท้ายก่อนจะปิดเกม (เลิกเล่น)

แต่ถ้าคุยไม่ลงตัวก็มาดูหน้าตักเจ้าของหุ้น ถ้าเป็นพวกเศรษฐีเงินกู้ เอาหุ้นไปจำนำแบงก์ไว้ หรือถ้าเจ้าของ ถือหุ้นหมิ่นเหม่ เขาจะลงมือ "ปั่นเลย" เพราะรู้ว่าคุณไม่กล้าขายออกมาสู้กับเขา

เมื่อผ่านขบวนการตรงนี้แล้วก็จะเริ่มขบวนการ "ปล่อยข่าว" (ลือ) ผ่านโบรกเกอร์ โดยยืมมือ "มาร์เก็ตติ้ง" ในสังกัด

มาร์เก็ตติ้งส่วนใหญ่ก็จะรู้กันว่า "รายใหญ่" เล่นตัวไหนก็จะแกล้งเปิดพอร์ตให้ลูกค้าในบริษัท 1-2 คนดู แล้วกระซิบว่า "หุ้นตัวนี้..เสี่ยกำลังเล่น" หรือ กองทุนกำลังเก็บ เพื่อกระจายข่าวลือไปสู่นักลงทุนในห้องค้าอย่างรวดเร็ว

ซึ่งเดี๋ยวนี้ยังมีอีกช่องทาง ปล่อยข่าวผ่าน "เว็บไซต์" ต่างๆ

แต่ก่อนที่จะปล่อยข่าว "เสี่ย" ก็จะเข้าไปทยอยเก็บหุ้นตัวนั้นเอาไว้ก่อนแล้ว

ส่วยวิธีการเข้าไปเก็บหุ้นโดยไม่ให้ใครสงสัย ก็จะใช้วิธี "ทุบบ้าง..โยนบ้าง" เล่นกันเอง สร้าง "วอลุ่มเทียม" โดยอาจใช้วิธี "ซื้อมาแพง..แต่ขายถูก" ยอมขาดทุนนิดๆหน่อยๆ ทำอย่างนี้เพื่อสร้างวอลุ่มให้ราคาลง พวกนี้จะไม่กล้าทุบรุนแรง กลัวจะเสียราคา

"สมมุติหุ้นเป้าหมายมีราคา 2 บาท เขาจะเล่นระหว่าง 1.80-2.10 บาทอยู่ตรงนี้ เพื่อสร้างวอลุ่มก่อน 1-2 เดือน เมื่อเก็บหุ้นได้มากพอก็จะกระซิบกับโบรกเกอร์ (มาร์เก็ตติ้ง) ในกลุ่มตัวเองให้ช่วยกระจายข่าวดี พวกนี้ก็จะรู้กัน"

เอกยุทธอธิบายวิธีการว่า ถ้าหุ้นขนาดไม่ใหญ่เงินหน้าตักขนาด 200-300 ล้านบาทก็สร้างราคาได้แล้ว แต่ถ้าเป็นหุ้นขนาดใหญ่ต้องมีหน้าตักเป็น 1,000 ล้านบาทขึ้นไป เพราะเงินสด 300 ล้านบาท สามารถหมุนเล่นรอบได้ถึง 3,000 ล้านบาท ถ้ามี 3 คนมาช่วยกันปั่นวงเงินหมุนก็ถึงระดับหมื่นล้านบาท ราคาหุ้นต้องวิ่งแน่นอน

จุดสังเกตคือ เวลาที่มีการตั้งราคา Bid (เสนอซื้อ) และ Offer (เสนอขาย) ในลักษณะที่รุนแรงและต่อเนื่องเป็นสัญญาณของการไล่ราคาขึ้นไป "ขาย" เสียเป็นส่วนใหญ่ เพราะเขารู้พฤติกรรมนักลงทุนรายย่อยว่าตัดสินใจช้า และจะซื้อหุ้นก็ต่อเมื่อเห็นราคาขึ้น (สีเขียว) เท่านั้น

"เวลาผมเล่นหุ้น ผมจะดูว่าหุ้นตัวนี้ "ใครเล่น" เห็นอาการก็รู้แล้วว่าใครเล่น จุดสังเกตให้ดูวอลุ่มที่เพิ่มขึ้นจะบอกอาการ ผมจะให้เด็กนั่งเฝ้า ถ้ารู้ว่ามันเล่นแน่ เราก็เข้าไปซื้อเก็บไว้ แต่จะค่อยๆเก็บ ถ้าคุณตั้งซื้อเป็นล้านหุ้นต่อวัน พวกเซียนมันตกใจ"

หุ้นที่อยู่ในขบวนการสร้างราคานั้น ระยะเวลาในการเก็บหุ้นเพื่อ "โหนกระแส" (ขาขึ้น) จะต้องใช้เวลาเก็บอย่างต่ำสุด 2-3 อาทิตย์ แผนของเราต้องการจะไป "กินเงินเจ้ามือ"

"เพราะฉะนั้นต้องรออย่างใจเย็น จะต้องเก็บที่ละแสน สองแสนหุ้น แล้วต้องกระจายหลายๆโบรกฯอย่างต่ำก็ 5-6 โบรกฯขึ้นไป แล้วต้องใช้คนหลายคน ถ้าคุณเก็บเร็วคุณเสร็จ เจ้ามือมันรู้ถ้ามันรีบถอยเราก็มีโอกาสติด"

ถ้าเป็นเซียนหุ้นที่ย่ามใจ และไม่ค่อยระวังตัว จะใช้วิธีค่อนข้างโจ่งแจ้ง นั่งเก็บ 3-4 โบรกฯก็โยนหุ้นได้ หรือบางทีอยู่โบรกฯเดียวกันเปิดเล่น 5 บัญชี นั่งเคาะอยู่ห้องเดียวกันเลย ซึ่งแบบนี้น่าเกลียดมากแต่ทางการก็ไม่จับ

ในกรณี "นักการเมือง" ที่เข้ามาหาประโยชน์ในตลาดหุ้น ส่วนใหญ่จะมาในรูปของ "กองทุน" (ต่างประเทศ) ชื่อแปลกๆ หรือมีคำว่า "นอมินี" ต่อท้าย ผ่านเงินมาจากต่างประเทศ ส่วนใหญ่ใช้ประเทศสิงคโปร์และ ฮ่องกง เป็นแหล่งพักเงินเข้าออก แต่ตัวเองนั่งส่งคำสั่งการซื้อขายอยู่ในประเทศไทย

บางคนใช้วิธีลงทุนผ่าน Private Fund หรือกองทุนส่วนบุคคล มีผู้จัดการกองทุนออกหน้ารับแทนว่าเป็นคนบริหารให้ แต่จริงๆ แล้วสั่งการโดยเขาหมด

"Private Fund ของบิ๊กพวกนี้สั่งซื้อ สั่งขายหุ้นเอง เพียงแต่เขาให้โบรกฯเป็นคนคีย์คำสั่ง เงินเป็นร้อยเป็นพันล้านไม่มีทางที่จะให้โบรกเกอร์ตัดสินใจแทนเขาทั้งหมดหรอก..มันเป็นไปไม่ได้"

เอกยุทธ ท้าให้ไปถามโบรกเกอร์ พวกนี้รู้ข้อมูลดีที่สุด เพราะต้องบันทึกเทปคำสั่งซื้อขายไว้เป็นหลักฐาน ว่าหุ้นตัวนี้ "เสี่ย" คนไหนเล่น เพียงแต่ไม่มีใครกล้าเปิดเผย เพราะเขากลัวเสียลูกค้า

"ไอ้พวกนี้ไม่ใช่ฝรั่งผมทองที่ไหนหรอก..เป็นไอ้พวกฝรั่งผมดำทั้งนั้นแหละ"

ในขบวนการสร้างราคาหุ้น เอกยุทธบอกว่า ขบวนการ "สร้างข่าว" (ลือ) นั้นถือว่าสำคัญที่สุด พวก "เซียน" จะไล่ซื้อตอนมี "ข่าวลือ" และ "ขายหุ้น" ในลักษณะ "Sell on Fact" คือ ขายเมื่อมีข่าวจริงออกมา

เพราะฉะนั้นที่เราคิดว่า "ต้นข่าว" จริงๆ อาจจะเป็น "ปลายข่าว" พอข่าวจริงออกเจ้ามือก็ขายหุ้นทิ้งแล้ว

สำหรับวิธีการ "เก็บหุ้น" ของรายใหญ่ที่นิยมใช้กันมาก เขามักใช้การปล่อยข่าวลบเพื่อ "ทุบหุ้น" โดย "ขายนำ" แรงๆ แล้วมารับซื้อข้างล่าง

เขาเรียกว่า "ทุบให้อ้วก" รายย่อยตกใจคายหุ้นออกมา วิธีนี้เก่ามากตรวจสอบง่าย แต่ใช้ได้ผลทุกครั้ง

ส่วนวิธีการทุบหุ้นที่ซับซ้อนขึ้นหน่อย คือ ไปซื้อหุ้นตัวใหญ่ๆที่มีผลต่อการคำนวณดัชนี เช่น PTT, PTTEP, SHIN, BBL, SCC เลือก 4-5 ตัวแล้ว "ทุบ" เพื่อกดให้ดัชนีลง เขาจะใช้วิธีโยน (ขาย) ไม้ละ 1 ล้านหุ้น ขายเอง รับเองยอมขาดทุนไม่มาก ถ้าเป็นหุ้นของเขาก็รับกลับ แต่ถ้าเป็นหุ้นของคนอื่นที่ผสมโรงก็ดึงรายการซื้อออก จะมีคนนั่งเฝ้าหน้าจอตลอดเวลา

เป้าหมาย คือ เขาต้องการให้เกิด "Panic Sale" หรือขายแบบตื่นตระหนก ทุบหุ้นตัวใหญ่ไปเก็บหุ้นตัวที่เล็กกว่า เพราะหุ้นขนาดกลาง และเล็กมันจะลงแรงกว่าหุ้นตัวใหญ่ เขาก็จะไปเลือกเก็บหุ้นที่พอมีปัจจัยพื้นฐานบ้างถือไว้

ขบวนการต่อไปนี่แหละคลาสสิคที่สุด เมื่อเก็บหุ้นได้มากพอสมควรแล้ว ก็จะใช้วิธีไล่ราคา ยิ่งซื้อก็ยิ่งขึ้น...

ในช่วงที่เข้าเก็บหุ้น เพื่อเจตนา "ลากราคา" หลังจากมีหุ้นต้นทุนต่ำอยู่ในมือแล้วส่วนหนึ่ง เขาจะเก็บจริง ใครขายออกมาเท่าไรเขาจะรับซื้อหมด

"ยิ่งซื้อแรง..ราคาก็ยิ่งขึ้นเร็ว"

การลากหุ้นขึ้นมา "ขาย" บางครั้งกลุ่มเป้าหมายก็ไม่ใช่ "รายย่อย" เสมอไป เพราะการเข้าเก็บหุ้นล็อตใหญ่ๆ ในบางกรณี เขาจะไปตกลงกับ "กองทุน" (ไทย หรือ ต่างชาติ) ไว้ก่อนแล้วว่าจะ "โยนหุ้น" ให้กองทุนรับไป

สมมุติเก็บมาได้ 20 ล้านหุ้นราคา 20 บาท หรือ 400 ล้านบาท ก็ไปคุยกับกองทุนว่าผมให้ Discount (ส่วนลด) คุณ 10 เปอร์เซ็นต์ เหลือ 360 ล้านบาท

"เป็นการเก็บหุ้นให้กองทุนก็มี"

เอกยุทธ ยืนยันว่ามีกองทุนจำนวนไม่น้อยที่ยืมมือรายใหญ่ให้เก็บหุ้นให้ ซึ่งมักจะได้หุ้นราคาสูงเข้าพอร์ต สาเหตุที่กองทุนยอมทำอย่างนี้ก็เพราะมันเป็น "Win-Win-Win" ทั้ง 3 ฝ่าย

"Win แรก" ในทางบัญชีจะดูดีทันที เพราะซื้อได้ในราคา Discount (ส่วนลด) ฐานะกองทุนจะมีกำไรทันที

"Win ที่สอง" ผู้จัดการกองทุนมีผลงาน แต่ที่ร้ายกว่านั้นผู้จัดการกองทุนบางคนมีรถปอร์เช่ คันละ 10 กว่าล้านขับ เพราะมีรายได้พิเศษจากการรับซื้อหุ้นมาจากรายใหญ่

"Win ที่สาม" วิธีการเก็บหุ้นแล้วโยนให้กองทุนรับไปถือว่าปลอดภัยที่สุด รับกำไรขาเดียว ไม่ต้องกลัวติดหุ้น

"แต่หลังจากกองทุนซื้อไปแล้วก็ตัวใครตัวมัน ผมถึงบอกว่าอันตรายมันไม่ได้มีเฉพาะนักลงทุนในตลาดอย่างเดียว คนที่ไปซื้อหน่วยลงทุนก็เสี่ยง ไปเช็คกองทุนของรัฐดูซิว่าเจ๊งกันไปเท่าไรกับวิธีนี้ นี่เป็นวิธีการฉ้อฉลที่ตามกฎหมายแล้วคุณจับเขาไม่ได้"

หนังสือมีจำหน่ายแล้ววันนี้ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ สอบถามรายละเอียดได้ที่ 0-2338-3384
bizbook@nationgroup.com และ www.bangkokbiznews.com , www.nationbook.com