ความสำเร็จจากการลงทุน เราต้องกล้าสร้างความแตกต่าง ฉีกวิธีคิดเดิมๆ เพื่อสร้างกฎ ของเราเอง เสริมสิน สมะลาภา ...............จาก ขี่กระทิงวิ่งราวเซียนโดย ตะวัน สุรัติเจริญสุข..................       เรื่องราวในหนังสือ "ขี่กระทิง วิ่งราวเซียน" เล่มนี้ เกือบทุกตอนเคยลงในน.ส.พ.กรุงเทพธุรกิจ และน.ส.พ.กรุงเทพธุรกิจ BizWeek ระหว่างปี 2544-2547       เนื้อหาของหนังสือทั้งหมดเป็นประสบการณ์จริงของนักลงทุนรายใหญ่ในตลาดหุ้นไทย ที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน โดยผู้เขียนพยายามตัด "ประวัติ" ส่วนตัวของ "คนต้นเรื่อง" ให้เหลือน้อยที่สุด เพื่อทำให้พื้นที่ส่วนใหญ่ว่างพอสำหรับ "แก่นคิด" ด้านการลงทุนที่ท่านสามารถหยิบไปใช้ได้จริงในชีวิตการลงทุน       จำได้ว่าในงานเปิดตัว น.ส.พ.กรุงเทพธุรกิจ BizWeek เมื่อราวกลางเดือนมิถุนายน 2547 ผมมีโอกาสได้นั่งสนทนา 2 ต่อ 2 กับ "ผศ.ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร" นานทีเดียว..       แว้บ..หนึ่ง!! เกิดความรู้สึกประทับใจในตัว Value Investor หมายเลข 1 ผู้นี้ว่า..เข้าถึง "แก่นแท้" แห่งวิถีการลงทุนในแนวทางนี้จริงๆ       อาจารย์ เล่ากึ่งๆสอนไปด้วยว่า "การเดินทาง" ของชีวิตคนเรานั้น อันที่จริงสำคัญกว่าการไปถึง "เป้าหมาย" นั้นเสียอีก       "เราอย่าไปกังวลกับเป้าหมายมากเกินไป แต่ควรใส่ใจใน "เส้นทาง" (ระหว่างทาง) ที่เรากำลังเดินไปมากกว่า ถ้าเราทำดีที่สุด และมีความสุขในเส้นทางของเราทุกวัน ในที่สุดเราก็จะไปถึงเป้าหมายนั้นเอง"       ประโยคที่อาจารย์นิเวศน์พูด ทำให้ผมเข้าใจว่า...คนเราที่ไปไม่ถึงเป้าหมายสักที ก็เพราะความคิดเราไขว่ขว้าแต่อนาคต แทนที่จะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด แล้วอนาคตมันก็จะดีเอง       ผมเอ่ยถามต่อว่า แล้วรางวัลชีวิตของอาจารย์นิเวศน์ล่ะคืออะไร?       "...รางวัลของชีวิต ก็คือ สิ่งที่ทำอยู่ทุกๆวันยังไง" อาจารย์ตอบ       "ผมตั้งเป้าหมายว่าจะมีเงิน 1,000 ล้านบาท ถ้าไม่ได้ก็ไม่ใช่จะเป็นจะตาย เรามี "เป้าหมาย" เพื่อกำหนด "เส้นทาง" ไม่ให้เราไขว้เขว ถ้าเราแน่วแน่ ผลลัพธ์ที่ออกมามันจะสอดคล้องกันทั้งหมด"       ผมถามอีกว่า สมมุติอาจารย์มีเงินถึง 1,000 ล้านบาทจริงๆ เป้าหมายต่อไปของอาจารย์คืออะไร?       ดร.นิเวศน์ บอกผมว่า ถ้าตัดเรื่องเงินออกไป เป้าหมายของผมก็ยังต้องการเป็น "นักลงทุน" และใช้ชีวิต "สมถะ" เช่นนี้ตลอดไป (จนตาย) คนเราอย่าไปคิดว่ามีเงิน 1,000 ล้านแล้วจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือย คนที่คิดก่อนแล้วว่าจะทิ้ง "วิถี" ดั้งเดิมของตัวเองก่อนจะไปถึงเส้นชัย       "...ผมคิดว่าเขาคงไม่มีวันไปถึงเส้นชัยนั้น"       ดร.นิเวศน์ เล่าให้ฟังอีกว่า ทุกวันนี้ตัวอาจารย์ก็ยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง       "บ้านผมมีห้องเดียวนะ เป็นบ้านที่อยู่ตั้งแต่สมัยที่ไม่มีตังค์เลย ตอนแต่งงานใหม่ๆ ชีวิตทำงานกินเงินเดือน ก็ไม่ได้มีตังค์มาก ทุกวันนี้ก็ยังอยู่บ้านหลังเดิม"       บ้านของดอกเตอร์เป็นบ้านชั้นเดียวเล็กๆ บนเนื้อที่ไม่กี่ตารางวา ย่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เป็นบ้านของแม่ยาย ทุกคนอยู่รวมกัน เห็นหน้ากันทุกวัน ไม่มีพื้นที่สำหรับความเป็นส่วนตัว ไม่มีคนรับใช้ แต่บ้านหลังนี้ไม่เคยปราศจากไออุ่นของความรักระหว่างกัน       อาจารย์นิเวศน์ เล่าให้ผมฟังว่า ตัวเองเคยซื้อบ้านราคานับสิบล้านบาทด้วย "กิเลส" ที่มันซุกอยู่ภายในเหมือนกับคนทั่วๆไปนี่แหละ ในที่สุดก็ค้นพบว่า นั่นไม่ใช่การลงทุนที่คุ้มค่าสำหรับตัวเอง       ทุกวันนี้อาจารย์ ได้รับบทเรียนจากการไปซื้ออสังหาริมทรัพย์ราคาแพง และได้ข้อสรุปเป็นข้อจดจำว่า ถึงจะมีเงินเยอะก็จะไม่เอาไปซื้อบ้านราคาแพง หรือเอาไปสะสมที่ดินอีกแล้ว       แต่อีกฟากหนึ่งของวิธีคิด "ท.พ.ยรรยง พันธุ์วงศ์กล่อม" หรือ "หมอยง" กลับมองคนละมุมกับอาจารย์นิเวศน์       หมอเคยบอกกับผมว่า วิธีการลงทุนที่หมอใช้จะต่างกับวิธีการลงทุนแบบ "Value Investor" คนละขั้วกันเลย       "วิธีคิดของผมจะไม่ผูกพันกับหุ้นตัวไหน พร้อมที่จะ "ตีจาก" ได้ทุกเมื่อที่มีกำไร" หมอเป็นนักเก็งกำไรที่เก่งมากคนหนึ่งในตลาดหุ้นเท่าที่เคยได้ยินชื่อมา       หมอบอกว่า หุ้นนั้น "ซื้อแพง" ไม่เป็นไร ถ้ามั่นใจว่าสามารถ "ขายแพง" กว่าราคาที่ซื้อมา ภายใต้ปรัชญาการจำกัดความเสี่ยง       "อะไรที่ผมไม่รู้ ผมไม่เล่น เพราะสิ่งที่ไม่รู้คือความเสี่ยง อะไรที่เรารู้คือไม่เสี่ยง"       กลยุทธ์ที่หมอใช้ ถ้าหุ้นกำลังขึ้น หมอจะ.."ซื้อเพิ่ม" มีกำไร.."ถือต่อ" พอหุ้นเริ่มเปลี่ยนแนวโน้มเป็นขาลงหมอจะ.."รีบขายทิ้ง" เวลาที่จะซื้อหุ้นขาขึ้น หมอจะลดสัดส่วนลงประมาณครึ่งหนึ่ง (50%) ทุกครั้ง การซื้ออย่างนี้ก็เพื่อให้ ต้นทุนเฉลี่ยต่ำกว่า..ราคาในกระดาน พอเราเห็นราคาเริ่มวิ่งแรง ก็รอดูอย่างเดียว เพื่อหาจังหวะขายทำกำไร       หมอ บอกผมว่า การเลือกหุ้นของหมอก็เหมือนกับการดูเทรนด์แฟชั่น สมมุติว่าคนกำลังบ้าหลุยส์วิตตอง หมอก็จะซื้อหลุยส์วิตตอง ถ้าประเมินว่าหุ้นตัวนี้กำลังจะไป ดูข้อมูลทุกอย่างแล้วเข้าคอนเซ็ปท์ หมอจะเข้าไปซื้อเลย โดยไม่สนใจราคาว่าจะ "ถูก" หรือ "แพง"       แต่ถ้าคนเลิกเห่อเมื่อไร...หมอก็เลิกเล่นเมื่อนั้น       วิกฤติตลาดหุ้นเมื่อปี 2533 คือ บททดสอบแรกของหมอ วันที่อิรักบุกคูเวต (2 ส.ค.2533) หมอตัดสินใจขายหุ้นทั้งหมดออกจากพอร์ต และหมอก็ค้นพบ "ทฤษฎีจำกัดความเสี่ยง" ที่เปลี่ยนชีวิตการเป็นหมอฟันธรรมดาคนหนึ่งไปสู่วิถีของนักลงทุนชั้นเซียนในตลาดหุ้น       ผมได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกว่าในตลาดหุ้น เราอย่ามั่นใจอะไรมากจนลืมเผื่อทางถอยเอาไว้บ้าง ในภาวะที่จิตใจของนักลงทุนหลายคน "ห่อเหี่ยว" และ รู้สึก "สิ้นหวัง" ผมมักจะนึกถึงคำพูดของผู้ชายแก่ๆคนหนึ่ง...แว้บ!!! ขึ้นมาอยู่เสมอ       ลุงโกศล ไกรฤกษ์ บอกว่า ถ้าอยากสบายตอนแก่ต้องมีรายได้ประจำเก็บไว้กิน 3 อย่าง       อย่างแรก.."ต้องมีเงินฝากประจำ (หรือลงทุนพันธบัตร) เอาไว้กินดอกเบี้ย"       อย่างที่สอง.."ต้องมีบ้านให้เขาเช่า เอาไว้เก็บค่าเช่ากิน"       อย่างที่สาม.."ต้องมีรายได้ (ประจำ) จากเงินปันผล"       ผมได้ความรู้ดีๆ จากลุงโกศลอีกว่า หุ้นตัวไหนมีกำไรก็ขายออกเอาเงินไปซื้อหุ้นตัวอื่น หรือเอาเงินปันผลของมันนั่นแหละซื้อหุ้นตัวมันเอง พอหุ้นลงก็ค่อยๆซื้อกลับ ต้นทุนของหุ้นก็จะค่อยๆ ลดต่ำลง       พอหุ้นตัวไหนที่เอาทุนขึ้นมาหมดแล้ว เหลือแต่กำไร เราไม่ต้องขาย ถือต่อไป.."ยาวไปเลย" ถ้าราคาหุ้นลงมาเราก็ค่อยซื้อกลับ แต่ไม่ต้องรีบร้อน       ลุงแนะนำอีกว่า ช่วงที่หุ้นตกมากๆ นี่แหละคือ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการซื้อหุ้นดีราคาถูกเก็บเอาไว้       ลุงบอกว่า การเล่นหุ้นอย่าเล่นหุ้นแบบนักพนัน ต้องเล่นแบบนักบริหาร มองแบบเจ้าของบริษัท ต้องมีความอดกลั้น และอย่าเชื่อข่าวลือ       น่าเสียดายที่วันนี้ชีวิตของลุงก็มิอาจฝืนกฎธรรมชาติ จิตของลุงโบกมือลาสังขารไปด้วยวัย 78 ปี ของคืนวันที่ 2 ก.ค.2547 ปิดฉากชีวิต "นักเลงโบราณ" ไปตลอดกาล       นักลงทุนรายใหญ่อีกคนที่ผมมีโอกาสได้พูดคุยเก็บประสบการณ์ใหม่ๆ เขาคือ "กมล เอี้ยวศิวิกูล" พี่ใหญ่วงการหุ้นที่สอนอะไรหลายอย่างที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนในชีวิต       กมล เล่าว่า สไตล์การเล่นหุ้นของพวกเซียนในตลาดทุกวันนี้เปลี่ยนไปตลอด เขาจะไม่เล่น "เน็ตเซ็ตเทิลเม้นท์" กันแล้ว แต่จะเล่นแบบ "โอเวอร์ไนท์" คือซื้อวันนี้ไปขายพรุ่งนี้ หรืออีก 2-3 วัน โดยให้เพื่อนร่วมก๊วนช่วยกันเก็บหุ้น พรุ่งนี้ก็ "เปิดยก"       เช่น ซื้อถัวเฉลี่ยที่ต้นทุน 5 บาท ไปเปิดยกที่ 5.50 บาท ถ้ามีคนตาม (แห่) เข้ามา..."ก็ออกของ"       พี่ใหญ่วงการหุ้นบอกผมว่า จะเอาชนะรายใหญ่ยาก แต่เล่นตามน้ำทำได้ มีกฎอยู่ข้อเดียว... "อย่าโลภ" พอใจขายเท่าไรก็ขายอย่า "กั๊กหุ้น" เมื่อไรที่ "คุณโลภ...คุณเจ๊ง"       อีกแง่มุมหนึ่งของชีวิต กมลบอกกับผมว่า สัจธรรมของชีวิตมันมี..วันนี้ผมไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ผมเคยถามตัวเองว่า "รวย" ขนาดนี้แล้วจะเอาเงินไปทำอะไร ที่จะไปเสี่ยงปั่นหุ้น แล้วซักวันหนึ่งก.ล.ต. อาจจะเล่นงานคุณได้ **จะใส่โค้ดหรือเปลี่ยนผมเป็นเขา**       "วันนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองพอแล้วจริงๆ สมัยหนึ่งผมชอบใส่เครื่องประดับราคาแพง ชอบใส่นาฬิกาแพงๆ ขับรถเฟอร์รารี่คันละ 35 ล้านบาท..ผมมี 2 คัน วันนี้ผม "ถอด" ทุกอย่างออกจากตัวหมดแล้ว ผมเริ่มต้นจากการถอดสร้อยคอก่อน จากนั้นก็ถอดนาฬิกา สร้อยข้อมือ แหวน เดี๋ยวนี้ผมไปไหนไม่เคยใส่เครื่องประดับอะไรเลย"       คำกล่าวที่ "กมล เอี้ยวศิวิกูล" บอกกับผม "สิ่งหนึ่งที่ไม่ควรมี คือ คุณอย่าดังในสังคม แล้วคุณจะมีความสุข"       ผมรู้สึกว่าการเดินทางของผมมันช่างไกลออกไปเรื่อยๆ แล้ววันหนึ่งก็มีโอกาสร่วมวงกับผู้ใหญ่ในกองบก.กรุงเทพธุรกิจนั่งคุยกับ "จอร์จ ตัน" หรือ "เอกยุทธ อัญชันบุตร" ประธานบริหารเครือโอเรียนเต็ล มาร์ท กรุ๊ป ประเทศอังกฤษ บุคคลผู้นี้ทำให้ผมรู้สึกทึ่ง       ผมนั่งซักเขาเรื่องหุ้นแบบที่ไม่เคยเจาะลึกที่ไหนมาก่อน ทั้งกลยุทธ์ "หักเหลี่ยม..โค่นเซียน" หรือ "ขี่กระทิง..วิ่งราวเซียน" เป็นครั้งแรกจริงๆที่คนระดับนี้ยอมเปิดปาก       " 'จอร์จ ตัน'...เซียนเหนือเซียน" เป็นชื่อในบทความที่ผมใช้       เขาเล่าเคล็ดวิชาให้ผมฟังว่า วิธีการ "เก็บหุ้น" ของรายใหญ่ที่นิยมใช้กันมาก เขามักใช้การปล่อยข่าวลบเพื่อ "ทุบหุ้น" โดย "ขายนำ" แรงๆแล้วมารับซื้อข้างล่าง       เขาเรียกว่า "ทุบให้อ้วก" จนรายย่อยตกใจคายหุ้นออกมา วิธีนี้เก่ามากตรวจสอบง่าย แต่ใช้ได้ผลทุกครั้ง       อีกวิธีในการเข้าไปเก็บหุ้นโดยไม่ให้ใครสงสัย ก็จะใช้วิธี "ทุบบ้าง..โยนบ้าง" เล่นกันเอง สร้าง "วอลุ่มเทียม" โดยอาจใช้วิธี "ซื้อมาแพง..แต่ขายถูก" ยอมขาดทุนนิดๆหน่อยๆ ทำอย่างนี้เพื่อสร้างวอลุ่มให้ราคาลง พวกนี้จะไม่กล้าทุบรุนแรง กลัวจะเสียราคา       ส่วนวิธีการ "ทำหุ้น" ถ้าหุ้นตัวไหน Free Float ไม่เยอะเขาจะไปเช็คว่า "ใคร?..ถือหุ้นใหญ่" แล้วก็ติดต่อไป จะคุยกันว่าอยากขายออกมาบ้างมั้ย...เดี๋ยวเรามาขายด้วยกัน...ถ้าคุยจบ..เกมอัปยศก็เริ่มทันที       เจ้าของหุ้นจะทำหน้าที่ "ปล่อยข่าวดี" ออกมาหนุนราคา พยายามดันราคาให้สูงที่สุดก็ "ปล่อยของ" (หุ้น) ซึ่งในขบวนการนี้ บอกได้เลยว่า "รายใหญ่" กับ "เจ้าของหุ้น" มักจะรู้เห็นเป็นใจกัน ต่างฝ่ายต่างก็ "รวย" จากราคาหุ้นที่พุ่งสูงขึ้น       และ "เหยื่อ" ของเกมนี้ ก็คือ "นักลงทุนรายย่อย" ที่จะถูกแผนล่อให้ขึ้นไปติด "บนยอดดอย" เป็นคนรับหุ้นไม้สุดท้ายก่อนจะปิดเกม..เลิกเล่น       "จอร์จ ตัน" สอนผมอีกว่า กฎของรายใหญ่มีเพียงแค่ 2 ข้อเท่านั้น       หนึ่ง คุณต้องมี "เงินสด" ติดกระเป๋า       กับอีกข้อ "อย่าโลภ" เด็ดขาด       ส่วนกฎการทำกำไร "จังหวะ" นั้นสำคัญที่สุด คุณต้องรู้วิธีเข้าและวิธีออก แต่ไม่ใช่รู้วิธีเข้าๆ ออกๆ คนที่เข้าเร็วออกเร็วไม่มีทางรวยหุ้น..."เชื่อผม!!!"       เขาสอนผมอีกว่า คุณอย่าคิดว่าหุ้นมันขึ้นเองโดยธรรมชาติ มันขึ้นเพราะ "ดีมานด์" มันขึ้นเพราะ "ความเชื่อ" 2 ปัจจัยนี้เท่านั้น       ยกตัวอย่าง เวลาคุณผ่านสี่แยกราชประสงค์ คุณยกมือไหว้พระพรหม เพราะคุณเชื่อถือ แต่ถ้าวันใดวันหนึ่ง คุณผ่านประตูน้ำคุณเห็นตึกใบหยก ถ้าคุณยกมือไหว้ ที่นั่นก็ "ศักดิ์สิทธิ์" เหมือนกับการเล่นหุ้น คุณซื้อเพราะคุณเชื่อ!!!       "...ผมจะบอกว่าคุณเชื่อได้ แต่อย่างมงาย ผมเชื่อว่ามันจะขึ้นผมก็ไม่งมงายว่ามันจะขึ้นไปจนสุดยอด เพราะไม่มีอะไรขึ้นไปสุดยอดแล้วไม่ลง"       นี่เป็นเพียงแค่ "หนังตัวอย่าง" เท่านั้น ยังมี "เซียนหุ้น" ระดับประเทศอีกหลายคนที่มากประสบการณ์จะมาเผยกระบวนยุทธ์ ที่อัดแน่นอยู่ในหนังสือ "ขี่กระทิง วิ่งราวเซียน" เล่มนี้ ตะวัน สุรัติเจริญสุข กรุงเทพธุรกิจ BizWeek

หนังสือมีจำหน่ายแล้ววันนี้ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ สอบถามรายละเอียดได้ที่ 0-2338-3384 bizbook@nationgroup.com และ www.bangkokbiznews.com , www.nationbook.com

copy © 2006 Nation Group Corp.