พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี (ว.วชิรเมธี)

 เป็นพระนักเทศน์ มีความสามารถในการแสดงธรรม และเขียนได้อย่างน่าสนใจ เดิมเป็นชาวบ้านครึ่งใต้ จังหวัดเชียงราย ด้วยความสนใจธรรมะของพระพุทธองค์ เมื่อจบชั้นประถมศึกษาแล้วก็บวชและเรียนจนจบ ป.ธ.9 สำนักวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม ,ศษ.บ. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และ พธ.ม. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ว.วชิรเมธี ศึกษาธรรมะของท่านพุทธทาสไม่น้อย และเห็นว่าผลงานชิ้นเยี่ยมของท่านพุทธทาสคือ ปฏิจจสมุปบาทจากพระโอฐ พุทธประวัติจากพระโอษฐ์,อริยสัจจากพระโอษฐ์,และ เล่าไว้เมื่อวัยสนธยา เป็นต้น

และด้วยความประทับใจต่อท่านพุทธทาส จึงทำให้ท่านยืนหยัดเป็น พระนอกกรอบ ของพระทั่ว ๆ ไป และกลายเป็นพระที่มุ่งตรงต่อการตามรอยพระอรหันต์เช่นเดียวกับที่ท่านพุทธทาสภิกขุ เคยทำเอาไว้

ผลงานเพื่อศาสนาของ ว. วชิรเมธี มีมากมาย โดดเด่นเป็นที่รู้จักกันคือ ข้อเขียนในหนังสือเล่มต่าง ๆ เช่น ปรัชญาหน้ากุฏิ,คิดอย่างเซน และ พระพุทธคุณ 100 บท เป็นต้น

 แต่ที่เป็นรู้จักกันในวงกว้างคือ ธรรมะติดปีก อันเป็นธรรมที่ผู้สร้างละครโทรทัศน์นำไปสร้างสรรค์เป็นละครทีวี.

อาตมาบวชเพราะ...
ใจมันรัก ..
ใจมันชอบ ..
ใจมันศรัทธา ..
บวชมาตั้งแต่เรียนจบชั้นป.หก
โรงเรียนประถมของอาตมาอยู่ติดกับวัด
อยู่กำแพงเดียวกันเลย
เวลาเรานั่งเรียนหนังสือในห้อง
มองผ่านไป ..
เราก็เห็นพระ
พระเดินอยู่เป็นร้อย ๆ
เราเห็นผ้าเหลืองเรืองรองก็ประทับจิตประทับใจ
นึกว่าเราต้องบวชแน่ ๆ
เพราะเห็นว่าที่วัดก็มีโรงเรียน
คิดว่าถ้าฉันบวช ฉันก็คงได้เรียนหนังสือที่วัด
แล้วการที่เราได้เห็นพระมาเรียนหนังสือเป็นร้อย ๆ
มันทำให้ฮึกเหิมที่อยากจะเรียนรู้
รู้สึกถึงบรรยากาศของการเรียนหนังสือ
อันนี้เป็น แรงบันดาลใจ ส่วนหนึ่ง

แรงบันดาลใจส่วนต่อมาก็คือ..
โยมแม่ของอาตมภาพเป็นคนธัมมะ ธัมโมมาก
ไปวัดทุกวันพระ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเข้าพรรษา
วันพระไหนที่ไม่ได้ไป
ท่านจะรู้สึกไม่สบายแล้ว ก็จะบ่นอยู่นั่นละ
จนกระทั่งหลวงพ่อเจ้าอาวาสถึงกับมอบประกาศนียบัตรให้ท่าน
แสดงว่าเป็นคนที่ไปวัดโดยไม่ขาดเลยแม้แต่วันพระเดียว
โยมแม่ของอาตมาเป็นคนธัมะธัมโมขนาดนี้
จึงไม่ต้องถามว่าอาตมภาพจะได้อิทธิพลมาด้วยหรือเปล่า

อาตมาตั้งใจบวชเรียนเลย..
ไม่ใช่บวชแล้วไปทำอย่างอื่น
บวชแล้วเรียนจริงๆ
พอบวชมาปุ๊บ มีอะไรให้เรียน..เรียนหมดเลย
ไม่สนอกสนใจใคร
เรียนจนทะลุทะลวง
เรียนมาจนจบ
เพื่อนๆเขาก็เรียนไม่ถึงประโยคเก้าหรอก
เรียนเพียงได้ชื่อว่าเป็น "พระมหา" ก็พอ
แต่อาตมาบอกว่า-ไม่ได้ !
เรา เ ดิ น ท า ง ก็ต้องถึง จุ ด ห ม า ย
ไ ม่ ถึ ง ก็ ไ ม่ เ ลิ ก
เพราะฉะนั้นอาตมภาพบวชแล้ว ก็เข้ามาอยู่ในเมือง
มีเพื่อน 42 รูป
ทุกคนลาสิกขาหมด
เหลืออาตมภาพรูปเดียว
เรียนทะลุทะลวงมาจนถึงบัดนี้
อาตมามีคำของโยมแม่อยู่คำหนึ่ง
เป็นภาษาเหนือ คล้าย ๆ "ผญา" ของอีสาน
ท่านบอกว่า "ขึ้นห้วยให้สุดขุน"
หมายความว่า
ถ้าเราจะเดินตาม"สายน้ำ" ขึ้นไป ..
เราต้องเดินไปจนถึงที่ที่มี "ตาน้ำ" ไหลออกมา
หมายความว่า ทำอะไรก็ตามต้องไปให้ถึงจุดสูงสุด
ถ้าเป็นนักการเมือง..
ก็ต้องไปจนถึงเป็น "นายกรัฐมนตรี"
ถ้าเป็นพระ..
ก็ต้องไปถึงความเป็น "พระอรหันต์"
เป็นนักธุรกิจ
ต้องไปให้เป็นถึง "อภิมหาเศรษฐี"
โยมแม่ของอาตมภาพจะสรุปสั้นๆ ว่า
ขึ้นห้วยให้สุดขุน
สรุปให้ชัดๆ ก็คือ
ทำอะไรก็ตาม
ถ้าไม่ประสบความสำเร็จจนถึงจุดสูงสุด
อย่าล้มเลิก
อาตมภาพก็คิดอย่างนี้